คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงเขาทุ้มต่ำ แห้งผาก และมีเสน่ห์ดึงดูด“ระบายอารมณ์” ฉันตอบเขามือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของเขากำหมัดแน่น“ไม่ใช่…”“หือ?”เขาส่งเสียงครางในลำคอออกมาสองสามคำ “ไม่ใช่ระบายแบบนี้”“ฉันไม่มีประสบการณ์ นายทนหน่อยนะ”ฉันผลักเขาล้มลงบนเตียง จูบซับไปตามรอยแผลของเขาอย่างละเอียดอ่อนเขาสวมตะกร้อครอบปาก มีโซ่ตรวนพันธนาการมือเท้า ยอมให้ฉันกระทำตามใจแต่โดยดีร่างกายเกร็งเครียดตลอดเวลา ราวกับไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรในช่วงเวลาสำคัญ จู่ๆ เขาก็ยื่นมือมาโอบรัดเอวฉันไว้แน่น“คุณแน่ใจเหรอ?”“หือ?”เขามองฉัน น้ำเสียงยิ่งแหบพร่ายิ่งกว่าเดิม “ผมเป็นแค่มนุษย์สัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่งนะ”สิ่งที่ตอบคำถามเขา คือการกระทำที่รอไม่ไหวของฉันเขาส่งเสียงครางในลำคอแล้วหลับตาลง ขนตายาวงอนสั่นระริกเบาๆ……ยามเช้าตรู่แสงแดดสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ลงมากระทบผิว อบอุ่นและนุ่มนวลฉันแนบแก้มลงบนกล้ามเนื้อแน่นตึงที่ต้นแขนของลี่เฉิน ควานหามือถือจากใต้หมอน เห็นข้อความที่เพื่อนสนิทส่งมา“เธอไปไหนเนี่ย? เพื่อนซี้ที่เป็นเด็กออทิสติกของฉันแอบหนีกลับบ้านไปเองอีกแล้วเหรอ?”ฉันพิมพ

สีหน้าของแม่เปลี่ยนเป็นรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ก่อนจะหันขวับไปตบหน้าฉินหร่านฉาดใหญ่“แม่คะ แม่ตบหนู”ฉินหร่านน้ำตาคลอเบ้า “แม่รู้ไหมคะว่าสิบกว่าวันที่ผ่านมาหนูต้องเจออะไรมาบ้าง? หนูอุตส่าห์กลับมาได้ แต่แม่กลับตบหนูเนี่ยนะ”“แล้วลูกเคยคิดบ้างไหมว่าพี่เขาต้องเจออะไรมาบ้างตลอดยี่สิบสามปี?”แม่ดึงพ่อที่พยายามจะเข้าไปปลอบฉินหร่านกลับมา “วันหน้าถ้ายังไม่มีที่ว่างให้พี่สาวลูกอีก ลูกก็ไม่ต้องมาเป็นลูกแม่แล้ว!”นับตั้งแต่นั้นมา ฉินหร่านก็ไม่กล้าหาเรื่องฉันซึ่งๆ หน้าอีกหลังจากที่เธอคืนซูเหยียนให้ฉันได้ไม่นาน ซูเหยียนก็เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ผมหยิกสีดำ ดวงตาทรงอัลมอนด์ที่หางตาตกเล็กน้อยเส้นผมดำขลับเป็นมันเงาเขามองฉันแล้วเอียงคอ เรียกชื่อแรกหลังจากที่เปลี่ยนร่างได้ “ฉิน… หร่าน?”“ฉันต่างหากคือฉินหร่าน!” ฉินหร่านพุ่งออกมาจากข้างหลังฉัน กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเขา “ซูเหยียน ซูเหยียน นายจำฉันได้ด้วยเหรอ!”“ยังจำวันที่ฉันพานายเร่ร่อนข้างถนน ตะลอนไปทั่วได้ไหม?”“จำได้ครับ”ซูเหยียนรับตัวเธอไว้อย่างมั่นคง หางส่ายไปมาอย่างดีใจ“เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับฉินหร่าน ผมจำไว้ขึ้นใจเลยครับ”พ่อกับแ

ฉินหร่านไม่ได้โง่พอที่จะมาเจรจาขอซูเหยียนกับฉันจริงๆ หรอกซูเหยียนเองก็ยังไม่หายโกรธเมื่อก่อนเวลาทานข้าว ถึงเขาจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ยังจะมานั่งข้างๆ ฉันแต่คราวนี้ เขาไปนั่งข้างฉินหร่านเลยราวกับว่าฉินหร่านดูแลตัวเองไม่ได้ เขาคอยป้อนข้าวเธอทีละคำๆฉันค่อยๆ ถอดตะกร้อครอบปากของลี่เฉินออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเย็นชาของเขาอย่าว่าแต่ฉินหร่านเลย แม้แต่พ่อกับแม่ยังตะลึง“ขอบคุณครับ”ลี่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลียนแบบท่าทางของซูเหยียน คีบกับข้าวมาใส่จานให้ฉัน“ไอ้ขี้ก๊อป” ซูเหยียนแค่นเสียงเย็นชา “ฉินเจาไม่ชอบกินมะเขือยาว”ฉันเลิกคิ้วตอนเขามานั่งข้างฉัน เขาไม่เคยคีบกับข้าวให้ฉันเลยสักครั้งนึกไม่ถึงว่าจะจำของโปรดของเกลียดฉันได้ด้วย“ต่อไปผมจะจำไว้ครับ” ลี่เฉินกำตะเกียบในมือแน่นขึ้นจากนั้นตะเกียบก็หักดัง “เปาะ” คามือบรรยากาศเงียบกริบลงทันทีแรงมือของลี่เฉินเยอะมากจริงๆดังนั้นทุกครั้งที่เขาแตะต้องตัวฉัน เขาจะคอยควบคุมน้ำหนักมือให้เบาที่สุดเสมอจนถึงตอนนี้ ร่องรอยที่เขาทิ้งไว้บนตัวฉัน มีแค่รอยนิ้วมือไม่กี่รอยที่เอวเท่านั้นเป็นรอยที่เกิดขึ้นในค

ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธาและความคาดหวัง“ผมไม่อยากปิดบังคุณ”“ผมเป็นมนุษย์สัตว์ที่ต่ำต้อยและเลวทรามจริงๆ”“ผมเคยทำร้ายมนุษย์ และก็เคยทำร้ายพวกเดียวกัน”“ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยได้สัมผัสกับมนุษย์แบบปกติเลย ผมไม่เคยเรียนรู้วิธีดูแลคน ผมกระทั่งใช้ตะเกียบไม่ค่อยเก่งด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่าต้องใช้แรงแค่ไหนถึงจะไม่ทำให้คุณเจ็บ”“เมื่อวานตอนที่คุณร้องไห้ ผมทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ นะครับ”ฉันนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนวานประสบการณ์ครั้งที่สองมันดีกว่าครั้งแรกมากจริงๆ นั่นแหละฉันเผลอร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ลี่เฉินหยุดการกระทำด้วยความตื่นตระหนกลนลาน “ขอโทษครับ ผมทำคุณเจ็บเหรอ?”“ผมกะแรงไม่ถูก เป็นความผิดของผมเอง”“คุณลงโทษผมก็ได้ จะกัดผม ตีผม ให้ผมอดข้าว จะลงโทษยังไงก็ได้ครับ”“ไม่ร้องนะครับ เจ้านาย”ฉันจำได้ลางๆ ว่าเขาเอาแต่ขอโทษอยู่พักใหญ่แต่พอฉันเสร็จสมอารมณ์หมายก็หลับปุ๋ยไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำมิน่าล่ะ เมื่อเช้าตอนเขาออกมาจากห้อง บรรยากาศถึงได้ดูอึมครึมนักที่แท้เขาก็กังวลอยู่นี่เอง“ไม่เป็นไรหรอก” ฉันขยับเข้าไปจุ๊บแก้มเขา “เมื่อวานฉันร้องไห้เพราะมันรู้สึกดีมากๆ ต่างหาก นายไ

“ตอนที่ฉันยังไม่กลายร่าง ฉินหร่านกับฉันเร่ร่อนข้างถนน ฉันเกือบโดนคนกลุ่มหนึ่งจับตัวไปแล้ว เป็นเธอที่พุ่งเข้ามากอดฉัน ร้องไห้โวยวายเรียกความสนใจจากคนเยอะๆ พวกนั้นถึงได้ยอมทิ้งฉันแล้วหนีไป”“เธอเป็นเจ้านายของฉัน แต่เขามีบุญคุณช่วยชีวิตฉันไว้ เพราะเขาไม่ชอบเธอ ฉันเลยไม่กล้ารับความหวังดีจากเธอ”“ครั้งนั้นในเต็นท์ ฉันนึกว่าเป็นเธอจริงๆ ฉันหวังให้เป็นเธอ แต่พอลืมตาขึ้นมาเห็นเป็นเขา ฉันรู้สึกผิดหวังมาก ฉันถึงได้รู้ว่าฉันชอบเธอมานานแล้ว”“แต่เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันปฏิเสธเขาไม่ลงจริงๆ”ฉันแค่นหัวเราะ “งั้นนายก็ตอบแทนบุญคุณเขาต่อไปสิ ฉันไม่เคยห้ามนายเลยตั้งแต่ต้น”“ฉินเจา…” ซูเหยียนกอดฉันแน่นขึ้น กระทั่งหางก็ยังพันรอบเอวฉัน“อย่าทำแบบนี้เลย ขอร้องล่ะ”ฉันถอนหายใจ หันไปมองเขา “ซูเหยียน นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงสูบบุหรี่?”“เพราะฉันโตมากับการเดินตามตูดพวกเด็กสก๊อยหัวทองไงล่ะ ตอนฉันขโมยของแล้วโดนจับได้โดนตี พวกเขาก็โดนตีเป็นเพื่อนฉัน ตอนฉันเกือบจะโดนคนลวนลาม ก็เป็นพวกเขาที่พุ่งเข้าไปข่วนหน้าไอ้นั่นจนลาย ตอนฉันไข้ขึ้นสูงจนไม่ได้สติ ก็เป็นพวกเขาที่รวมเงินกันพาฉันไปฉีดยาที่คลินิกเล็กๆ”“ดูสิ บ