All Chapters of เพื่อนคนนี้ที่จอมทัพอยากได้ (เซตวิศวะ): Chapter 11 - Chapter 20

EP. 11 กว่าจะเคลียร์กับนาเดียร์เสร็จก็เป็นชั่วโมง เพราะต้องเตี๊ยมคำพูด ซักซ้อมกันหลายอย่างเพื่อเตรียมความพร้อมตอนเจอเพื่อน ที่สำคัญกว่าจะอธิบายให้เธอเข้าใจว่าทำไมวันนี้เขาถึงไม่ให้ชาวแก๊งเจอก็เล่นเอาเหงื่อตก ส่วนเรื่องไข่มุกก็เคลียร์ แต่ไม่รู้เธอจะเข้าใจมากน้อยแค่ไหน น่าแปลกที่นาเดียร์ไม่พูดถึงเรื่องโชว์หนูจิ๋วกับเรื่องจูบสักคำ พอเธอไม่พูดเขาก็ไม่พูด เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงเขินอายตามนิสัย เขาเองก็กระดากปากจะเอ่ยถึง เพราะตามจริงก็ยังไม่มีคำอธิบายที่แน่ชัดว่าทำไปทำไม จะว่าหน้ามืดตามัวก็ไม่ใช่ จะว่าเธอดื้อเลยอยากแก้เผ็ดก็ไม่เชิง ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะบรรยากาศและสถานการณ์พาไป และหากตัวเขาเผลอคิดเกินเลยมากกว่าสถานะที่มี นาเดียร์จะยังเห็นเขาเป็นเพื่อนสนิทอยู่หรือเปล่า? “นึกว่าจะไม่ตามมาซะแล้ว” อัคคีละมือจากแล็ปท็อปเพื่อทักเพื่อนหน้ามึนด้วยรอยยิ้มยียวน อ้ายทัพก็ยังลากอีแตะไปไหนมาไหนอยู่เหมือนเดิม ดีหน่อยที่ไม่ใช่หูหนีบขอบฟ้าเหมือนทุกที น่าจะเป็นแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่ง แต่สภาพก็คงใช้มานาน ใช่ว่าฐานะขัดสน แต่เพราะไม่ชอบฟุ่มเฟือย

EP. 13 “พี่เดียร์มาอยู่ที่นี่เลยเหรอคะ” ประโยคนี้ทำให้ชาวแก๊งต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก มือถือตะเกียบค้าง พร้อมเงี่ยหูฟังบทสนทนาของสองสาว จากอยากแกล้งจอมทัพ กลับกลายเป็นสร้างความอึดอัดขึ้นมาแทน “ใช่จ้ะ” “มาเรียนหรือมาทำงานคะ ยังพักอยู่ที่ห้องพี่ทัพหรือเปล่า” ไข่มุกยิงคำถามเพื่อแสดงให้ทุกคนทราบว่าเธอรู้มาตลอดว่านาเดียร์พักอยู่กับจอมทัพ “คือ..” นาเดียร์อึกอักไม่รู้จะตอบยังไงจอมทัพจึงเป็นฝ่ายตอบเอง "เทอมหน้าเดียร์จะลงเรียนปีหนึ่ง เดียร์เข้ากับคนยาก อาจใช้ชีวิตในมหา’ ลัยลำบากหน่อย ยังไงฝากทุกคนเอ็นดูด้วยแล้วกัน" “อ๋อ” ทั้งโต๊ะรับทราบกันอย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง “ว่าแต่เดียร์จะเรียนคณะไหนครับ วิศวะปะ?” แดนไทชะโงกหน้ามาถาม หญิงสาวยังไม่ทันตอบอาทิตย์ก็ยื่นมือข้ามอัคคีมาตบผลัวะลงกลางหลังคนถามเสียก่อน “ครับซะเสียงหวานเชียวนะมึง” “เอ้า! พูดกับสุภาพสตรีก็ต้องครับดิวะ รึจะให้กูลงท้ายว่าไอ้สัดแบบที่พูดกับพวกมึง” แดนไทหันไปตอบ

EP. 15 เป็นครั้งแรกที่ปาร์ตี้จบอย่างรวดเร็ว แดนไท ฟิล์ม และโจแยกย้ายไปส่งสาว ๆ ทั้งโต๊ะจึงเหลือชาวแก๊งสามคนนั่งซดเหล้ากันอยู่ ส่วนนาเดียร์ขอไปดูซีรีส์เรื่องโปรดในห้องนั่งเล่น “เป็นไงล่ะมึง อยากเสือกดีนัก” อาทิตย์เยาะเย้ยอัคคีที่กำลังทำหน้าเซ็งพร้อมเทเหล้าลงคอ “โทษกูไม่ได้ ต้องโทษไอ้ทัพถึงจะถูก” “กูทำอะไร?” คนถูกกล่าวหาหันขวับมาถาม “ก็มึงไม่สนใจน้องมุก แถมยังปากดีเถียงกับน้องฟ้าอีก” “อย่าลืมว่ามึงเป็นคนเสนอให้พาเดียร์มาเอง พอเกิดเรื่องทำไมโยนขี้ให้กูคนเดียว” มีหรือคนอย่างจอมทัพจะยอมง่าย ๆ “ก็จริงของมันนะอัค มึงนั่นแหละต้องรับผิดชอบ” อาทิตย์เห็นดีเห็นงามตามจอมทัพ “ถ้าไอ้ทัพไม่สาระแนดูแลเดียร์จนเกินงาม เพื่อนน้องมุกจะของขึ้นเหรอวะ ตกลงยังไง? กับน้องมุกคือไม่เอา? เคลียร์กับน้องจบแล้วว่างั้น” อัคคีรีบแถแล้วถามไปอีกเรื่อง “เฮ้อ” จอมทัพถอนหายใจกับความลื่นเป็นปลาไหลของไอ้ตัวดี แต่ถึงไม่อยากพูดเขาก็ต้องพูด จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายออกมา “กูเคยเอาที่ไหน”

EP. 17 หลังจากปาร์ตี้ชาบูก็ผ่านมาแล้วห้าวัน สถานการณ์ระหว่างนาเดียร์กับจอมทัพก็เข้าสู่ภาวะปกติ ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องจูบ เขาไม่พูด เธอไม่พูด ก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่มีเรื่องไม่ปกติเพราะมีคนส่งคำขอติดตามไอจีนาเดียร์มากเกินไป เธอจึงกดรับเฉพาะชาวแก๊ง ส่วนสี่สาวก็แอดมาแต่เธอไม่ขอรับ เพราะไม่อยากหาเหาใส่หัว ดูก็รู้ว่าคนกลุ่มนั้นไม่ชอบขี้หน้าเธอ สาเหตุคงมาจากเรื่องจอมทัพกับไข่มุกนั่นเอง “เป็นอะไร” ร่างสูงภายใต้กางเกงกีฬาขาสั้นกับเสื้อกีฬาแขนกุดสีขาวหย่อนร่างนั่งเบียดคนตัวเล็ก วันไหนเลิกเรียนเร็วจอมทัพจะหอบหิ้วนาเดียร์มามหา’ ลัยด้วย เพราะอยากสร้างความคุ้นเคยให้กับเธอ พาเดินชมคณะบริหารที่จะเข้าเรียน พาเข้าห้องสมุด พาไปโรงอาหาร เปิดเทอมจะได้ไม่หลง เตรียมความพร้อมให้เหมือนเด็กอนุบาลเลยทีเดียว ซึ่งนาเดียร์ไม่ได้เรียกร้อง แต่เป็นเขาเองที่เสนอหน้าอยากทำให้ วันนี้มีเรียนถึงบ่ายสามโมง พอเลิกชาวแก๊งก็มาเล่นบาสในโรงยิม พวกเขาโปรดปรานกีฬาชนิดนี้มาก ที่จอมทัพสนิทกับเพื่อนกลุ่มนี้เร็วก็เพราะบาสนี่แหละ “ถามไม่ตอบ หยิ่งมาก?”

EP. 1922.00 น. อาบน้ำเสร็จนาเดียร์ก็มานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหน้าทีวีรอเจ้าของห้อง หลังจากพาไปกินไก่ทอดจอมทัพก็มาส่งแล้วออกไปอีก เขาบอกไปช่วยรุ่นพี่ปีสี่ทำโปรเจค อยากถามว่ารุ่นพี่คนไหนแต่ก็ไม่กล้า จึงได้แค่คิดวนเวียนว่าจริงหรือเปล่า ไม่ใช่ออกไปเจอคนอื่นแต่ไม่บอกเธอหรอกใช่ไหม “จะกลับตอนไหนนะ” ดูเวลาเป็นรอบที่ร้อย รู้สึกคืนนี้นาฬิกาเดินช้ากว่าปกติ ซีรีส์เรื่องโปรดไม่อาจดึงความสนใจไปจากห้องแชตของชายหนุ่มได้ ทักถามตั้งแต่สองทุ่มยังไม่อ่าน อย่างนี้จะไม่ให้คิดมากได้อย่างไร ตอนกินไก่ทอดจอมทัพไม่พูดสักคำ ถ้าเธอไม่ถามเขาก็นั่งกินไปเงียบ ๆ ถามเรื่องไข่มุกเขาก็บอกเคลียร์ใจและจบความสัมพันธ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนเรื่องหมวกถ้าไม่ซักไซ้ก็คงไม่รู้ว่าไข่มุกเป็นคนให้มา จอมทัพชอบเป็นอย่างนี้ เฉยชากับทุกเรื่อง ไม่พูด ไม่อธิบาย ชอบให้ตีความเอาเอง เธอถึงไม่กล้ารู้สึกมากกว่าเพื่อน หลายครั้งเขาทำให้คิดไปไกล แต่สุดท้ายเธอก็ดึงตัวเองกลับมา เหตุเพราะความไม่ชัดเจนนั่นเอง ไม่รู้สึก ไม่คิด ไม่ต้องอะไรเลย นาเดียร์ : กลับตอนไหน