All Chapters of เพื่อนคนนี้ที่จอมทัพอยากได้ (เซตวิศวะ): Chapter 41 - Chapter 50

EP. 42 กินเค้กเสร็จก็มาต่อร้านบิงซูซอยห้าแถวคอนโด คนอารมณ์ไม่คงที่พอได้เติมน้ำตาลจากเค้กก็หน้าบานเป็นจานดาวเทียม กลับมาเจื้อยแจ้วได้เหมือนเดิม นาเดียร์ยังคงเส้นคงวา เขาสามารถซื้อเธอด้วยของหวาน เป็นแบบนี้ก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง “ว้าว บิงซูสตรอว์เบอร์รีที่หนูอยากได้” ตาลุกวาวเมื่อของโปรดถูกนำมาเสิร์ฟ น้ำแข็งไสเกล็ดหิมะปุยนุ่นรสนม ถูกตกแต่งด้วยลูกสตรอว์เบอร์รีสด ราดด้วยซอสรสชาติเดียวกัน ช่างยั่วยวนใจนาเดียร์ยิ่งนัก “บอกให้สั่งถ้วยเล็กก็ไม่ยอม ร้องจะเอาถ้วยใหญ่ กินไม่หมดอย่ามางอแงให้เราช่วยกินแล้วกัน” ถ้อยคำบ่นไม่เข้าหูเพราะเธอไม่สนใจ มือเล็กตักของหวานแสนโปรดเข้าปาก ทำเสียงงึมงำแล้วยิ้มเบิกบานกับรสชาติที่ได้ลิ้มลอง กินไปสักพักก็เพิ่งนึกได้ว่ามีคนนั่งเท้าคางมองอยู่ สงสารเลยเอื้อเฟื้อด้วยการตักป้อนให้ "อ้า อ้าม" แฟนสาวทำเสียงคล้ายป้อนข้าวเด็ก ถึงเขินนิดหน่อยแต่จอมทัพก็อ้าปากรับไม่มีขัดใจ ชั่วโมงนี้ได้หมดแหละ ถือว่าปูทางไว้รอดรามาลูกใหญ่ ถ้าบิงซูยังไม่เต็มท้องแล้วเธออยากกินอย่างอื่นอีก เขาก็พร้อมพาไป จ่ายไม

EP. 44 NC “เราไม่ได้เป็นอะไรกับคนนั้น เขาขี้ตู่ไปเอง” นาเดียร์พูดทั้งน้ำตาขณะนั่งอยู่บนตักของแฟนหนุ่ม หน้าเล็กซบอยู่บนไหล่กว้าง ร้องไห้เบ้ปากเสียอกเสียใจยกใหญ่ “อาฮะ” จอมทัพทำเสียงในลำคอ เขาจะไม่ถาม จะปล่อยให้เธอระบายความอัดอั้นออกมาเอง เพราะยิ่งถามนาเดียร์จะยิ่งกดดันและเสียขวัญ “แม่เป็นคนพามารู้จัก นึกว่าเป็นลูกเพื่อนแม่เราเลยคุยด้วยสองสามคำ จากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก ฮึก” เธอหยุดเช็ดน้ำตา สะอื้นอยู่พักหนึ่งก็เล่าต่อ “ผ่านไปเป็นเดือนจู่ ๆ แม่ก็มาบอกว่าเขาชอบเรา อยากพาไปกินข้าว แต่เราไม่ไป แม่เลยด่าเรา อึก ฮือ” เรื่องนี้เป็นต้นเหตุแห่งความหวาดระแวง เธอเริ่มไม่ไว้ใจแม่ตัวเอง “ไหวไหม ค่อยเล่าต่อวันหลังก็ได้” พอเห็นน้ำตาพรั่งพรูจอมทัพก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น นึกเสียดายที่กระทืบไอ้ปากหมาน้อยไป “เราไหว” คนร้องไห้สูดน้ำมูก จากนั้นก็เล่าต่อ "นึกว่าแม่ด่าแล้วจะจบ แต่ไม่จบ หลังจากนั้นแม่ก็เปิดทางให้เขาเข้าหาเรา เราหลบเลี่ยงตลอด ดีที่มีพี่จอยคอยช่วย ไม่งั้นก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง” ฟังจากน้ำเสียงจอ

EP. 46สามวันต่อมา.. เปิดเทอมวันแรกจะมีแค่การแนะนำรายวิชา อาจารย์แจกcourse syllabus ยังไม่มีการสอนแบบเต็มระบบ ช่วงเย็นเข้าประชุมเชียร์ (เรียกรวม ๆ ว่ารับน้องก็ได้) ซึ่งต้องทำทุกเย็นเป็นเวลาหนึ่งเดือน ร่วมถึงคัดเลือกดาวเดือนของแต่ละเอก เพื่อส่งไปประกวดดาวเดือนคณะ แล้วไปต่อที่ดาวเดือนมหา’ลัย จึงทำให้ขณะนี้ลานกิจกรรมของแต่ละคณะคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่ง รุ่นพี่ปีสองกำลังอธิบายกิจกรรมที่จะทำตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย ต่างขอความร่วมมือจากเฟรชชีให้เข้าร่วมอย่างสม่ำเสมอ ประเพณีรับน้องของมหา’ลัยเน้นให้สานสัมพันธ์ สร้างความรัก ความสามัคคีในหมู่คณะและสถาบันให้แน่นแฟ่น คณะวิศวกรรมศาสตร์พี่ว้ากปีสองก็กำลังทำงานอย่างแข่งขัน ถึงยังไม่จัดเต็มระบบรุ่นน้องก็นั่งหน้าเจื่อนทำหัวหดกันเป็นแถว ชาวแก๊งซึ่งอยู่ปีสามมาร่วมสังเกตการณ์ ไม่ได้เข้าร่วมเต็มรูปแบบ เพราะทำหน้าที่มาแล้วตั้งแต่ปีสอง ตอนนี้เลยชิลล์ นั่งส่องสาวไปเรื่อยเปื่อย “ปีนี้ผู้หญิงเยอะขึ้นว่ะ” อาทิตย์พูดกับชาวแก๊งที่จับสายตามองไปยังรุ่นน้องชายหญิงในลานกิจกรรมกลางคณะ “น

EP. 48 สิบนาทีต่อมาถ้วยบรรจุของหวานก็มาวางตรงหน้า เป็นจังหวะที่นาเดียร์กินอิ่มและกำลังดื่มน้ำ เตรียมท้องไว้กินของโปรดต่อ “ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีทัพเราคงรู้สึกแย่มาก คุยไม่เก่งเลยไม่มีใครอยากเป็นเพื่อน ต้องเป็นภาระของทัพตลอดเลย” ถึงเศร้าแต่นาเดียร์ก็ยังยิ้มได้ ท่วมกลางความมืดมนในชีวิต อย่างน้อยก็มีแสงสว่างที่ชื่อจอมทัพ แล้วเรื่องอะไรเธอต้องร้องไห้ให้เขาเห็น จอมทัพควรได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน อย่างตอนนี้ก็คือรอยยิ้มไงล่ะ “กินก่อนค่อยพูด” “อืม” หญิงสาวก้มหน้าก้มตากิน โดยไม่เห็นว่าหลายคนให้ความสนใจตัวเอง แต่จอมทัพเห็น ทว่าไม่สนใจ เขาตักลาบหมูกับข้าวเหนียวที่แฟนกินเหลือเข้าปาก ตามด้วยต้มแซ่บกระดูกอ่อนกับส้มตำปูปลาร้า จนผ่านไปหลายนาทีคนกินบัวลอยไข่หวานหมดก็ขยับเก้าอี้มาใกล้ เธอเอามือป้องปากกระซิบกระซาบเสียงเบา “มีคนยิ้มให้เราด้วยแหละ จำได้ว่าอยู่คลาสเดียวกัน” “อือฮึ” เขารับคำในลำคอ จากนั้นก็กินต่อแต่หูก็ยังฟังประโยคถัดมา “ทัพว่าคนนั้นอยากเป็นเพื่อนกับเราเปล่า”

EP. 50 จากนั้นเสียงประกาศเริ่มทำกิจกรรมก็ดังขึ้น แต่ไม่รู้เป็นไงมาไงถึงมีคนขอให้จอมทัพเต้นเพลงเชียร์คณะ พอเจ้าตัวได้ยินก็ส่ายหน้าพรืด ทว่าน้องเฟรชชียังรบเร้าไม่หยุด จนเขาต้องหาทางลงให้ตัวเอง “ถ้าอยากให้พี่เต้น พวกน้องก็ต้องขอให้เพื่อนพี่เต้นด้วย” “ไอ้ห่าทัพ!!” พูดยังไม่ทันขาดคำแดนไทก็ได้ด่าอีกรอบ อัคคีถึงกับยกนิ้วกลางใส่ไอ้คนที่กำลังยักคิ้วยียวนอยู่ตอนนี้ “สรรหาแต่เรื่อง หัวจะปวดกับมัน” อาทิตย์ผู้เป็นตัวแทนจอมทัพมาหนึ่งสัปดาห์ก็เหนื่อยหน่าย อยากหนีแต่ก็หนีไม่ได้ ยังไงก็ต้องทำ เพราะวันนี้เน้นกิจกรรมเชิงผ่อนคลาย หลังจากตรากตรำทำเรื่องหนักมาหลายวันก็ต้องให้น้องได้พักร่างกายและสมอง ส่วนพี่ว้ากจะได้พักหายใจหายคอ ตะโกนแหกปากทุกวัน เส้นเสียงจะอักเสบเอาได้ “พี่อัค พี่อาทิตย์ พี่แดน ต้องเต้น ๆ” รุ่นน้องส่งเสียงเรียกร้องอย่างพร้อมเพรียง หัวหน้าเชียร์ปีสองรีบมาดึงตัวรุ่นพี่สุดหล่อไปยืนเรียงสี่อยู่ด้านหน้า เสียงกลองเริ่มให้สัญญาณ รุ่นพี่ก็ตะโกนร้องนำอย่างที่ซักซ้อมกันมา พอกลองเริ่