All Chapters of My Dear เมียเด็กคนโปรด: Chapter 11 - Chapter 20

@Part : สายฟ้า ⚡มิวนิคปิดประตูใส่ผมอย่างแรง ดูเหมือนเธอจะโกรธผมมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก เพราะคำพูดของผมแท้ๆ ทำไมกัน แค่คำว่าชอบ ทำไมมันพูดอยากเย็นขนาดนั้น ที่มาหาเธอวันนี้ผมตั้งใจเอาไว้ว่าจะมาเคลียร์กับเธอเรื่องที่ผมผิดนัด ไม่ไปตามที่เธอร้องขอ ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกหรือหลอกลวงอะไรเธอเลยสักนิด แต่ในวันนั้นในขณะที่ผมกำลังขับรถไปยังร้านอาหารที่มิวนิคนัดเอาไว้ อยู่ๆเสียงเรียกเข้าจากมือถือก็ดังขึ้น ปรากฏเบอร์ปลายสายเป็นฟ้าใส เพื่อนสนิทที่ตอนนี้ผมแทบจะไม่อยากอยู่ใกล้มันเลยด้วยซ้ำ ผมปล่อยให้มือถือดังอยู่แบบนั้น ตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่รับสาย แต่ฟ้าใสมันโทรหาผมไม่หยุด หรือมันจะมีเรื่องสำคัญ ปกติมันไม่โทรจิกผมขนาดนี้ แค่สองสาย ถ้าไม่รับมันก็วางไปเองแล้ว เมื่อปลายสายโทรหาอย่างต่อเนื่องผมจึงตัดสินใจรับสายมัน" 📞 ว่าไง " 📞 สายฟ้า..!!..มึงช่วยกูด้วย !" 📞 เกิดอะไรขึ้น" 📞 กูขับรถชน...ตอนนี้คู่กรณีไม่ยอม จะเอาเรื่องกูให้ได้ มึงมาช่วยกูที..." 📞 ฟ้าตอนนี้กูติดธุระสำคัญ กูไปไม่ได้ มึงโทรหาไอ้อาทิตย์หรือไอ้แผ่นดินได้ไหม" 📞 กูโทรแล้ว แต่พวกมันไม่รับ มึงมาหากูหน่อยนะสายฟ้า พวกมันมีแต่ผู้ชาย..มันขู่กูด้วย

อากาศยามบ่ายที่แสงแดดร้อนจัดแต่ลมยังพอพัดผ่านต้นไม้ใหญ่หน้าคณะเบาๆ สร้างร่มเงาให้กับกลุ่มนักศึกษาที่มารวมตัวกันบริเวณสนามหน้าอาคารเรียน เสียงพูดคุยกันอย่างคึกคักของรุ่นพี่และรุ่นน้องดังเจื้อยแจ้ว ท่ามกลางบรรยากาศครื้นเครง แต่ยังแฝงความเป็นทางการบางส่วน"เอาล่ะครับ..ที่พี่นัดรวมน้องๆในวันนี้เพราะมีเรื่องอยากจะแจ้ง มาครบกันหรือยัง.."เสียงของสเนค ประธานรุ่นปีสี่ดังขึ้นอย่างมีอำนาจ ทุกสายตาหันมองตามไปที่เขาซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้ายิ้มแย้มแต่ดวงตาจริงจัง ทำให้ทุกคนเงียบลงโดยอัตโนมัติ"ยังค่ะ เหลือน้องเล็กปีหนึ่งของเรา.."เสียงของรุ่นพี่คนหนึ่งตอบขึ้น ขณะกวาดตามองหาคนที่ยังขาดอยู่"ใครครับ"สเนคถามกลับทันควัน ขณะที่หรี่ตาลงเล็กน้อยเหมือนจะเช็กจำนวนคนด้วยสายตา"น้องมิวนิคกับน้องเอวา"น้ำเสียงจากรุ่นพี่ผู้หญิงอีกคนตอบกลับ พร้อมกับหันไปมองนาฬิกาข้อมืออย่างใจร้อน"ตามน้องรึยัง น้องรู้เวลาหรือเปล่า..มาช้าขนาดนี้ ทำโทษเลยดีไหม.."เสียงรุ่นพี่อีกคนเอ่ยออกมาอย่างกึ่งเล่นกึ่งจริง ใบหน้าติดรอยยิ้มมุมปากแต่สายตาเต็มไปด้วยความหมั่นไส้"...ถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็อย่าหาเรื่อง.."เสียงทุ้มเย็นของสายฟ้าแทร

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นพักใหญ่แล้ว แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณหอประชุม เสียงเพลงจังหวะสนุกกระตุ้นให้ผู้คนลุกขึ้นเต้น บ้างก็พูดคุยหัวเราะ บ้างก็ถ่ายภาพกับกลุ่มสายรหัส ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นนั้น เห็นทีจะมีแต่ มิวนิค ที่ดูจะหลุดจากบรรยากาศแห่งความรื่นเริง เธอนั่งสงบนิ่งอยู่ข้างสายฟ้า ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผู้คน ใบหน้าหวานนั้นกลับดูซีดและแดงแซมขึ้นอย่างผิดสังเกตคนตัวเล็กเริ่มอยู่ไม่สุข ขยับตัวเล็กน้อยไปมาเหมือนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อผิดปกติ เนื้อตัวสั่นเทา เหงื่อผุดพรายตามไรผมและลำคออย่างต่อเนื่อง สองมือเล็กสอดประสานกันแน่น วางไว้บนหน้าตักเหมือนพยายามจะยึดตัวเองให้อยู่กับที่ ลมหายใจของเธอเริ่มถี่และสั้นเหมือนหายใจไม่ทัน ร่างบางไหวสะท้านเล็กๆ สะโพกขยับน้อยๆ คล้ายคนที่กำลังทนต่อความไม่สบายในร่างกายอย่างสุดความสามารถสายตาคมของสายฟ้าหันไปสบกับใบหน้าที่ดูผิดแผกนั้นเพียงชั่วครู่ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ปกติ ดวงตานิ่งขรึมเปลี่ยนเป็นสีหน้าห่วงใยทันตา มือหนาเอื้อมไปแตะข้อศอกเล็กเบาๆ พร้อมโน้มตัวเข้าหาเธอ"เป็นอะไรหรือเปล่า.."น้ำเสียงของเขานุ่มลงกว่าปกติ แฝงไปด้วยความกัง

"พะ..พี่สายฟ้า..อ๊ะ..."อื้อ...มะ..ไม่ไหวแล้ว ~~"ปล่อยมันออกมา..."อ้าส์...อื้อ..อย่าดูดแรง..หนูเจ็บ"เจ็บหรือเสียวเอาดีดี"อื้ออ ~~~ปลายลิ้นหนาบรรจงละเลงจุดอ่อนไหวบริเวณจุดกึ่งกลางของช่องแคบ ดอกไม้งามผลิตน้ำหวานออกมาอย่างต่อเนื่อง รอบที่สองแล้วที่เขาบำเรอเธอด้วยปาก ทั้งดูด ทั้งปาด ทั้งเลีย แต่ดูเหมือนฤทธิ์ยาที่อยู่ในตัวเธอไม่มีทีท่าว่าจะจางลงเลยสักนิด"อ้าส์ ~~~"แตกสองน้ำแล้วนะ ดีขึ้นหรือยัง"พี่สายฟ้า ~~ : มิวนิคใช้สายตาออดอ้อนเขา ในตัวเธอตอนนี้เหมือนกับมีสองร่าง ใจหนึ่งบอกให้หยุด อยากเก็บครั้งแรกเอาไว้ให้คนที่รักเธอมากกว่าคนที่ไม่เคยแม้แต่จะชอบเธอเลยสักนิดอย่างเขา อีกใจมันบอกให้เดินหน้าต่อ ร่างกายมันต้องการ ต้องการเขามาก สองความคิดตบตีกันอยู่ในหัว และในที่สุดหัวใจเธอไม่อาจชนะร่างกายที่ต้องการความใคร่ได้เมื่อเห็นสายตาออดอ้อนบวกกับความต้องการที่มีอยู่ในตัวเขา สายฟ้าคลานเข่าขึ้นไปบนเตียงก่อนจะมองสบตาเธอด้วยสายตาอ่อนไหว"แน่ใจใช่ไหมว่าจะไม่เสียใจทีหลัง"พี่ถามหนูตั้งแต่อยู่บนรถแล้วนะ"ฉันไม่อยากรังแกเธอในขณะที่สติเธอไม่เต็มร้อย"เพราะพี่ไม่ได้ชอบหนู...มองหนูเป็นแค่น้องรหัสใช่ไหม..

@หลังอาคารเรียนบรรยากาศรอบตัวเงียบสงบแตกต่างจากความวุ่นวายในโรงอาหารก่อนหน้านี้ แสงแดดยามบ่ายอ่อน ๆ สาดส่องผ่านต้นไม้ปลิวไหวเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่เดินตามหลังมาด้วยท่าทีไม่เต็มใจนั้นดูขมวดคิ้วบูดบึ้งชัดเจน ความโกรธลอยเด่นอยู่บนใบหน้า ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างไม่พอใจ มือเล็กกำแน่นข้างลำตัวจนเส้นเลือดปูดขึ้นเล็กน้อย"มันเป็นใคร ??"มันที่พี่พูดถึงคือใคร..เสียงของเธอแฝงด้วยความร้อนรุ่ม ผสมกับความอึดอัดที่พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ปะทุออกมาเต็มที่ สายตาจับจ้องมาที่สายฟ้าด้วยความตั้งคำถามและความไม่ไว้วางใจ"ก็ไอ้ผู้ชายหน้าหม้อที่บอกจะเลี้ยงข้าวเธอคนนั้นไง ตอบพี่มาว่ามันเป็นใคร.."เขาจะเป็นใคร..แล้วพี่เกี่ยวอะไรด้วย และอีกอย่างพี่ไปพูดแบบนั้นกับเขา มันเสียมารยาทนะรู้ไหมใบหน้าของสายฟ้าแข็งกร้าวขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่มักจะปรากฏหายไป เหลือเพียงสายตาเย็นชาและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยความดุดัน"พี่เป็นผัวเธอเกี่ยวได้ไหม..แล้วไอ้การที่มีผู้ชายคนอื่นมาล่อเมียตัวเองอยู่ต่อหน้า จะให้พี่มีมารยาทกับมันงั้นเหรอ มันไม่เลือดกบปากก็ดีเท่าไหร่แล้ว"พี่สายฟ้า...หนูบอกแล้วไง หนูไม่ใช่เมียพี่