All Chapters of My Dear เมียเด็กคนโปรด: Chapter 21 - Chapter 30

ข่าวลือเรื่องมือที่สามหลังจากวันนั้น วันที่สายฟ้าเกือบมีเรื่องชกต่อย มาจนถึงวันนี้ เป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มที่มิวนิคถูกมัดมือชกให้ตกลงคบกันกับเขา ขึ้นสถานะฐานะแฟน โดยมีข้อตกลงคือห้ามบอกใคร ให้รู้ถึงสถานะนี้ รู้กันแค่เธอกับเขา เรียกง่ายๆ ก็คือ ให้เก็บความสัมพันธ์นี้เป็นความลับ เพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับแฟนคลับที่คลั่งรักเขา ด้วยว่าหากไม่ยินยอม ไอ้หน้าหล่อคนนั้นเห็นทีจะถูกเพ่งเล็ง โดนกระทืบเข้าสักวัน เพราะความหึงจนหน้ามืดตามัว เขาหมายหัวไอ้หนุ่มหน้ามึนเอาไว้ อย่าให้ได้เจอมันอยู่ใกล้เธออีก เจอเมื่อไหร่โดนกระทืบตายคาตีนแน่@คณะวิศวะเสียงซุบซิบนินทาเริ่มลอยมาตั้งแต่ที่ประตูทางเข้า กลุ่มนักศึกษายืนกระซิบกระซาบกันอย่างต่อเนื่อง ดวงตาหลายคู่จับจ้องมายังมิวนิคที่นั่งอยู่กับเอวาบนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นรอบตัว"มึงๆคนนี้ใช่ป่ะ...ที่เขากำลังพูดถึงในเพจมหาวิทยาลัยฯ"เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ แต่กลับมีน้ำเสียงหยั่งเชิง และแฝงความตื่นเต้นเล็กน้อย"คงใช่แหละ อักษรย่อ "ม.น" เรียนวิศวะปี 1 หน้าตาก็ดี ไม่น่าเป็นแบบนี้เลยเนาะ"เสียงอีกเสียงตอบรับด้วยน้ำเสียงที่

คนไม่สำคัญ"เที่ยงนี้ออกไปทานข้าวข้างนอกกันนะ เดี๋ยวพี่มารอรับ.."สายฟ้าพูดเสียงนุ่มนวล แฝงความอบอุ่นเต็มหัวใจ ดวงตาคมคู่นั้นมองคนเป็นน้องด้วยความเอ็นดู มือหนาล้วงกระเป๋าอย่างผ่อนคลาย รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าแม้จะนิ่งก็ตาม"ชาบูได้ไหมคะ ~~~"เสียงหวานอ้อนเบาๆ กะพริบตาปริบๆ อย่างน่ารัก ท่าทางเอียงคอซบไหล่คนหน้านิ่ง สายตาแวววาวเปล่งประกายราวกับขอร้องจนใจละลาย อ้อมแขนเล็กขยับแตะเบาๆ ที่แขนเขา"ครับ อยากกินอะไรกินได้หมดเลย พี่เลี้ยงเธอเอง"สายฟ้าตอบรับอย่างใจเย็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและมั่นใจในความรัก มือหนายกขึ้นปาดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้า เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่มีความสุขอย่างเงียบๆ"ใจดีที่หนึ่ง :) ขอบคุณนะคะ"รอยยิ้มสดใสตอบกลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายความสุข มือเล็กยกขึ้นปาดแก้มตัวเองด้วยความเขินอายเล็กน้อย"ตั้งใจเรียนล่ะ อย่ามัวแต่เล่น ใกล้เที่ยงเดี๋ยวพี่โทรหา"เสียงสายฟ้าค่อยๆ ลดความร่าเริงลง เปลี่ยนเป็นห่วงใยและจริงจังมากขึ้น สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องไม่วางตา แม้คนเป็นน้องจะเริ่มเดินไปแล้วก็ตาม"ค่าาาาา...หนูไปนะ.."น้ำเสียงสดใส ร่าเริง เหมือนลืมเรื

@วันที่สองของการออกค่ายวันที่สองของการออกค่ายอาสา บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนชนบทเล็กๆ ริมทุ่งกว้างเต็มไปด้วยความคึกคัก แม้จะดูเรียบง่ายและเก่าแก่ แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นจากเสียงหัวเราะและกิจกรรมของเด็กๆ รวมถึงกลุ่มนักศึกษาจิตอาสา อาคารเรียนเก่าๆ ที่ทาสีหลุดลอกและแตกร้าวสะท้อนถึงเวลาที่ผ่านเลยมากว่า 10 ปี ฝุ่นและความทรุดโทรมปรากฏชัดเจนตามบันไดและผนัง แต่ทุกคนกำลังขยันขันแข็งทาสีใหม่เพื่อคืนความสดใสให้สถานที่นี้สเนคยืนอยู่บนบันไดชั้นสอง ขมวดคิ้วมองไปรอบๆ หาคนช่วยขนถังสีใหญ่แต่กลับไม่มีใครว่าง งานหนักทำให้กล้ามเนื้อของเขาเกร็งเล็กน้อย เสียงเขาแหบห้าวสั่งงานอย่างชัดเจนเพื่อจัดการสิ่งที่ต้องทำ"เห้ย! ใครว่างไปเอาสีที่เต็นท์อำนวยการมาเพิ่มดิ.."ทุกคนดูยุ่งอยู่กับงาน แต่สายตาของมิวนิคเปล่งประกายความตั้งใจ เธอก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงพูดสุภาพและมุ่งมั่น"เดี๋ยวมิวไปเอาให้ค่ะ อยู่เต็นท์อำนวยการใช่ไหมคะ"แม้จะรู้ว่าถังสีนั้นหนักเกินกว่าที่เธอจะยกได้ แต่ความเต็มใจในดวงตาและใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของมิวนิคกลับสะกดใจคนรอบข้าง"มันถังใหญ่นะครับ น้องมิวเอามาเองไม่ได้หรอก...ให้ผู้ชายไปยกมา

หลังกลับจากค่ายอาสา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความผูกพันที่ลึกซึ้งมากขึ้น ทั้งสายฟ้าและมิวนิคเริ่มเปิดใจให้กันและกันอย่างจริงจัง คนเป็นพี่ทุ่มเททุกอย่างด้วยหัวใจที่รู้แน่ว่ารักเธอเข้าเต็มเปา ไม่ใช่แค่ความรู้สึกชอบแบบผ่านๆ เหมือนครั้งก่อน ยิ่งได้รู้จัก ยิ่งได้สัมผัส ทำให้ความรักนั้นยิ่งชัดเจนและลึกซึ้งจนเขาหลงเธอหัวปักหัวปำสายตาของเขามักจดจ้องเธอไม่วางตา บางครั้งเผลอแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนเกินงาม ใครเข้ามายุ่งหรือเตาะคนรักของเขา เขาพร้อมจะจัดการหมด ไม่สนว่าคนนั้นจะเป็นลูกใคร ใบหน้าหล่อขึงขังและแววตาที่เต็มไปด้วยความดุเดือดในความหวงแหนหลายครั้งที่คนเป็นน้องพยายามห้ามปรามด้วยท่าทีขำๆ หรือแอบยิ้มเมื่อเห็นความขี้หวงของเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะเขาคือผัวเธอ ผัวคนแรก และผัวคนเดียว แม้สถานะนี้เธอยังไม่กล้าบอกใครก็ตาม"เมื่อวานพี่เห็นเธอยืนคุยอยู่กับผู้ชายที่หน้าคณะ มันเป็นใคร ?"น้ำเสียงโมโหแฝงไว้ด้วยความหวงแหนอย่างลึกซึ้ง แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ ใบหน้าเข้มขรึม ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังคนเป็นน้องอย่างตั้งใจ ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาได้เก็บชายหน้าหล่อคนนั้นไว้ในใจอย่

สองชั่วโมงแล้วที่คนเป็นน้องนั่งหัวเราะให้กับจอทีวี ตั้งแต่มาถึงคนตัวเล็กเอาแต่นั่งดูซีรีส์ที่เธอชอบ...ดูไป ยิ้มไป หัวเราะไป สายฟ้าได้แต่นั่งดูอยู่ข้างๆ ถามว่าเขาเคยดูอะไรพวกนี้ไหม ผู้ชายนิ่งเงียบ จอมเย็นชาอย่างเขานะเหรอ จะดูอะไรพวกนี้ ถ้าไม่ติดที่ต้องดูเป็นเพื่อนเมีย ได้นั่งกอดเมีย เขาไม่มีทางมาดูอะไรพวกนี้เด็ดขาด...ขัดหูขัดตาก็ไอ้พระเอกหน้าหล่อในซีรีส์นั่นแหละ ไม่รู้จะชอบอะไรนักหนา ดูไปเขินไปอยู่แบบนั้น"ไม่เกรงใจผัวเลยนะครับ" เสียงเข้ม ๆ พูดขึ้นพร้อมกับสายตาคมที่จับจ้องไปยังคนตัวเล็กอย่างเต็มไปด้วยความหวงแหน ปลายคิ้วขมวดเล็กน้อย เหมือนจะเตือนแต่ก็แฝงด้วยความเอ็นดูในที"อะไรคะ..." เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไร้เดียงสา เธอหันหน้ามามองอย่างไม่เข้าใจแต่แววตากลับซุกซนยิ้มเล็ก ๆ แฝงอยู่"ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย เธอชอบเข้าไปได้ไง" สายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงติหน่อย ๆ แต่ก็แอบแสดงความหึงหวงชัดเจน มือหนาขยับเข้ามาจับแขนเล็กอย่างอ่อนโยน สายตายังคงจับจ้องไปที่ทีวีด้วยความไม่ค่อยพอใจนัก"ชาอึนอูน่ะหรอคะ..."คือ ????"ก็พระเอกในเรื่องไงคะ ที่พูดเมื่อกี้พี่หมายถึงเขารึเปล่า"อืม...หน้าตาก็งั้นๆ ไ