All Chapters of ดวงหทัยเทพมังกรรัตติกาล: Chapter 21 - Chapter 30

...เฟิ่งหลานเดินไปที่ห้องโถงของจวนเพื่อจะบอกกล่าวกับท่านพ่อท่านแม่ว่านางจะยกเลิกงานหมั้นหมายระหว่างหมิงเยี่ยกับนาง เพราะตัวของนางเองทำใจไม่ได้กับภพอดีตที่ถูกหมิงเยี่ยทอดทิ้งความรักและฆ่านางในภพนั้น ต่อให้ชาตินี้หมิงเยี่ยจะบอกว่ารักนางและถึงแม้ตัวนางจะรักเขามากเพียงใดนางก็ไม่สามารถลืมภาพเหล่านั้นได้หากว่าเหนียงซีไม่ได้ทำให้นางเห็นภาพเหล่านั้นนางก็คงจะไม่ต้องเป็นแบบนี้แต่ความเป็นจริงย่อมทำใจให้ลืมได้ยากยิ่งนัก... เมื่อเฟิ่งหลานไปถึงที่ข้างในห้องโถงนางก็ยิ่งเศร้าเข้าไปอีกเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือท่านพ่อท่านแม่ของกำลังตระเตรียมสินเดิมที่จะมอบให้แก่นางในวันหมั้นหมาย เห็นภาพตรงหน้านั้นยิ่งทำให้นางรู้สึกเศร้าใจจากนั้นน้ำตาของนางก็คลอที่ดวงตาทัเงสองข้างของนาง ถ้าหากจะต้องบอกกับพวกท่านทั้งสองว่านางจะขอยกเลิกงานหมั้นหมายในครั้งนี้พวกท่านจะเสียใจหรือไม่"ท่านพ่อท่านแม่ลูกมีเรื่องจะบอกกล่าวกับพวกท่านคือลูก..ฟู่ว..ลูกจะขอยกเลิกงานหมั้นหมายระหว่างลูกกับหมิงเยี่ย" เฟิ่งหลานหลังจากบอกกล่าว ทั้งคู่ต่างพากันมองหน้าและมองมาที่เฟิ่งหลานพวกเขาทั้งสองเห็นใบหน้าที่แสนเศร้าและน้ำตาที่เอ่อล้นพร้อมที่จะไหล

...เช้าวันรุ่งขึ้น เสวียนอี้พาท่านพ่อของเขานั่นก็คือ "แม่ทัพเหิงไป๋"และบรรดาคนของสกุลเหิงแห่ขนสินสอดมามากมายเพื่อมาสู่ขอหมั้นหมายเฟิ่งหลาน ตัวเขาไม่อยากพลาดโอกาสครั้งนี้อีกแล้วถึงแม้ว่านางจะไม่ได้รักเขาเหมือนหมิงเยี่ยแต่ว่าสักวันนางจะรักเขาได้เองเมื่อทุกคนเดินเข้ามายังในจวนสกุลเฟิ่งทั้งเฟิ่งเซียงและฮูหยินเฟยต่างก็งุนงงและแปลกใจที่แม่ทัพเหิงไป๋มาถึงจวน..."ท่านเหิงไป๋พวกท่านมาได้ได้เยี่ยงไรเชิญนั่งดื่มน้ำชาก่อนพวกท่านพาของมีค่ามากมายขนาดนี้และคนของท่านมาที่จวนของข้ามีเรื่องอันใดกันรึ" เฟิ่งเซียงถามเพื่อความแน่ใจแม้ว่าตัวเขาจะรู้จุดมุ่งหมายของสองพ่อลูกนี้อยู่แล้วก็ตาม"ท่านเฟิ่งเซียงที่ข้าต้องพาคนรับใช้ขนของมีค่าทั้งหมดนี้มาที่นี่เพียงเพราะลูกชายคนเดียวของข้าอยากให้ข้ามาเทียบสู่ขอหมั้นหมายแม่หนูเฟิ่งหลานบุตรสาวของท่านตัวข้าเองก็หวังว่าพวกเราทั้งสองตระกูลจะได้เกี่ยวดองกันสักที อีกอย่างบุตรชายของข้าเองก็ชอบและรักแม่หนูเฟิ่งหลานด้วยความจริงใจ หวังว่าท่านคงไม่บอกปัดความตั้งใจของข้านะเฟิ่งเซียง" เหิงไป๋พูดจบก็ยกแก้วชาขึ้นจิบเล็กน้อย"แม้ตัวข้าจะรู้ดีว่าบุตรชายของท่านเป็นบุรุษที่ดีและรักเฟิ่ง

...หมิงเยี่ยพาเฟิ่งหลานขี่ม้ามาถึงหน้าประตูจวนสกุลเหิง ทั้งคู่มาขอพบเสวียนอี้ คนรับใช้ไปแจ้งสักพักเสวียนอี้ก็เดินออกมาที่หน้าประตูจวน เขาเห็นหมิงเยี่ยยืนจับมือกับเฟิ่งหลานตัวเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าทั้งสองคืนดีในความสัมพันธ์กันแล้ว..."เฟิ่งหลาน..หมิงเยี่ย..พวกเจ้าทั้งสองคน.." เสวียนอี้ไม่พูดต่อเพราะแค่เขาเห็นภาพตรงหน้าก็เข้าใจเรื่องราวได้ทั้งหมด เฟิ่งหลานเห็นเสวียนอี้ทำหน้าเศร้าในดวงตาของเขามีน้ำตาซึมนางก็รู้สึกเสียใจเพราะนางไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ระหว่างนางกับพวกเขาทั้งสองคนเลย เพราะนางกลัวจะเหมือนชาติที่แล้วที่ต้องมีแต่การสูญเสีย"เสวียนอี้ข้าขอโทษเจ้าที่ข้าทำร้ายความรู้สึกของเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ตัวข้าก็มิอาจจะหลอกลวงเจ้าและหัวใจของข้าเองได้เช่นกัน"เฟิ่งหลานพูดจบก็เดินไปจับมือของเสวียนอี้เพื่อเป็นการขอโทษเขาจากใจ "เฟิ่งหลานเจ้าไม่ผิดหรอกตัวข้าเองที่รู้ทั้งรู้ว่าเจ้าไม่เคยมีใจให้ข้าอย่างคนรักแต่ตัวข้าก็แอบหวังว่าสักวันหนึ่งเจ้าจะหันกลับมามองข้าที่ใจและความรักที่มีต่อเจ้าแต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าข้าไม่สามารถแทนที่หมิงเยี่ยได้เพราะเขาได้เข้าไปอยู่ในใจของเจ้าจนหมดไม่เหลือพื้น

"เช้าวันรุ่งขึ้นในวันนี้ทุกคนจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อที่จะตกห้องโถงเพื่อสำหรับงานแต่งของทั้งสอง เฟิ่งหลานกับหมิงเยี่ยเดินมามองเห็นห้องโถงเป็นสีแดงไปหมด ทุกคนหันมาทักทายพวกเขาทั้งคู่""เฟิ่งหลานแม่จัดแบบนี้เจ้าชอบหรือไม่อยากเปลี่ยนตรงไหนแม่จะได้บอกให้คนรับใช้จัดแจงเปลี่ยนทันที" เฟิ่งหลานมองไปรอบๆทุกอย่างสวยถูกใจ"ท่านแม่ข้าถูกใจมากเลย ข้าขอบคุณท่านแม่มากๆเลยเจ้าค่ะ" เฟิ่งหลานพูดเสร็จก็โอบกอดมารดาของนาง จากนั้นนางก็หันไปส่งยิ้มให้หมิงเยี่ย"หมิงเยี่ยเจ้าล่ะชอบไหมการตกแต่งแบบนี้" หมิงเยี่ยได้ยินที่แม่ยายบอกเขาก็พยักหน้าตอบรับว่าสวยงามที่สุด"มาๆพวกเจ้าคงหิวกันแล้วเด็กๆไปยกกับข้าวออกมาวันนี้พวกเจ้าทั้งสองต้องกินเยอะๆเลยนะแม่จัดเตรียมไว้ให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ มีทั้งผัดหูฉลาม หมูผัดน้ำแดง ผักดหอยเป๋าฮื้อ ไก่ตุ๋นโสมร้อยปี " เฟิ่งหลาน กับหมิงเยี่ยต่างมองหน้ากันแล้วแอบขำเบาๆ เฟิ่งหลานคิดในใจนี่ท่านแม่จะบำรุงพวกเขาหรือนี่"ท่านพ่อ..ท่านดูท่านแม่สิ สั่งทำอาหารเยอะแยะเช่นนี้จะบำรุงลูกกับหมิงเยี่ยให้อ้วนหรือไงเจ้าคะ" นางถามขึ้นมาแล้วขำเบาๆ"แหมเจ้าลูกคนนี้นี่เจ้ายังบาดเจ็บแม่และพ่อของเจ้าก็อยากบำรุงเจ้า

...เสวียนอี้ช่วยเฟิ่งหลานจัดงานศพให้ท่านพ่อท่านแม่ของนาง ในงานเฟิ่งหลานในชุดสีขาวไว้ทุกข์นางเศร้าโศกที่ต้องสูญเสียท่านพ่อท่านแม่ไปพร้อมกัน เพราะนางไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นหลังจากที่นางและพวกเขามีความสุขกันแค่ไม่กี่วัน นางนั่งมองโลงศพของท่านพ่อท่านแม่ นางทำใจไม่ได้น้ำตาหลั่งไหลไม่หยุด อีกทั้งหมิงเยี่ยยังอาการบาดเจ็บสาหัสนางไม่รู้จะรักษาเค้าได้เช่นไร ตอนนั้นเองมีเทพเซียนองค์หนึ่งมาปรากฎกายและบอกกับนาง""หากเจ้าอยากรักษาเขาต้องเอา"ดวงหทัย"ครึ่งนึงของเจ้าแลกกับของเขาเพราะส่วนนึงมาจากคำสาปของเจ้า เจ้าจะยอมหรือไม่" เฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นนางก็ตอบทันที"อย่าว่าแต่ "ดวงหทัย" ครึ่งหนึ่งเลยแม้กระทั่งชีวิตของข้า ข้าก็ให้เขาได้ เพราะข้ารักเขามากยิ่งนัก" เฟิ่งหลานกล่าวทั้งน้ำตาชีวิตนี้หากไม่มีหมิงเยี่ยนางก็พร้อมจะตายกับเขาดีกว่าอยู่แบบทรมานโดยที่ไม่เหลือใคร เสวียนอี้ได้ยินเช่นนั้นก็สงสารนางเหลือเกินยิ่งเห็นนางร้องไห้ไม่หยุด เขาก็เจ็บปวดใจที่ช่วยอะไรนางไม่ได้เลยได้แต่พยายามปลอบใจนางเท่านั้น เฟิ่งหลานกลับเดินไปที่ห้องนอนของนางกับเขา นางลงนั่งข้างกายหมิงเยี่ยที่นอนหลับไม่รู้สึกตั