All Chapters of ดวงหทัยเทพมังกรรัตติกาล: Chapter 11 - Chapter 20

🥮ตอนที่ 11🥮🥮รักจบลงด้วยความตาย🥮เทพหมิงเยี่ยกลัวว่าเฟิ่งหลานจะต้องลงไปรับโทษเคราะห์กรรมที่โลกมนุษย์จึงทำให้เขาต้องจำใจปฎิเสธและยอมที่จะตัดสัมพันธ์ในความรักครั้งนี้ดีกว่าที่จะต้องทนเห็นเฟิ่งหลานไปเผชิญเคราะห์บนโลกมนุษย์และนางต้องไปรักคนอื่นเขาคงทนเห็นเช่นนั้นไม่ได้ที่ชายอื่นจะต้องมาทำให้นางตายด้วยความรักคงจะให้มันเป็นเช่นนั้นไม่ได้เทพหมิงเยี่ยบอกกับตัวเองว่าเพื่อเฟิ่งหลานต้องให้ท่านเง็กเซียนไว้ใจและรอจนนางเป็นธิดาเทพเต็มตัวเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะแต่งงานกับเฟิ่งหลานทันที“ท่านเง็กเซียนข้าน้อยเทพหมิงเยี่ยยอมที่จะตัดสัมพันธ์ใยรักครั้งนี้กับนางขอท่านเง็กเซียนช่วยปลดปล่อยนางจากแท่นลงโทษสายฟ้านี้ด้วยเถิดตัวข้าเองแค่หลงผิดลุ่มหลงไปกับความรักและละเลยหน้าที่่ไปชั่วครั้งชั่วคราวขอท่านเง็กเซียนโปรดให้อภัยข้าน้อยด้วย” หมิงเยี่ยพูดจบก็คุกเข่าลงต่อเง็กเซียนและเทพธิดาทุกองค์ เทพเหนียงซียืนยิ้มสะใจที่ทำให้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีทางสมหวังกับรักในครั้งนี้ถึงแม้ว่าท่านเง็กเซียนจะพึงพอใจที่เทพหมิงเยี่ยตัดใจได้แต่ก็ต้องลงโทษเทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานอยู่ดีท่านเง็กเซียนตั้งใจจะให้เฟิ่งหลานลงไปเกิดที่โล

🥮จุติโลกมนุษย์🥮 ณ ห้องโถงในตำหนักของเง็กเซียนเทพที่สูงสุดในสรวงสวรรค์เทพหมิงเยี่ยที่ตกอยู่ในสภาพหมดอาลัยตายอยากหลังจากที่เฟิ่งหลานได้ร่างแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาของเขาและลงไปจุติที่โลกมนุษย์ ท่านเง็กเซียนที่กำลังจะสั่งลงทัณฑ์ให้เทพหมิงเยี่ย ลงไปจุติที่โลกมนุษย์เพื่อเผชิญเคราะห์กรรมรักเช่นกันและให้เขาตายด้วยน้ำมือของคนรักถึงจะกลับมาเลื่อนขั้นเป็นเซียนเหมือนเดิม “ทหารพวกทั้งหลายเจ้าจงคุมตัวเทพหมิงเยี่ยไปยังที่สะพานลืมเลือนอดีตเพื่อดื่มน้ำลืมเลือนก่อนจะส่งตัวเขาไปจุติโลกมนุษย์เดี๋ยวนี้” เง็กเซียนสั่งทหาร เทพเหนียงซีเมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็รีบขอร้องกับท่านเง็กเซียนเพื่อขอให้ละเว้นโทษเทพหมิงเยี่ยเพราะนางไม่ต้องการที่จะจากกับเขาไป นางสู้อุตส่าห์ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เทพหมิงเยี่ยกับ เฟิ่งหลานนั้นแยกจากกันเพียงเพราะตัวนางอยากจะครองคู่กับเขาอยู่ที่บนสรวงสวรรค์แห่งนี้ “ท่านเง็กเซียนข้าน้อยเทพเหนียงซีเทพวารีข้าน้อยขอร้องท่านเง็กเซียนได้โปรดอย่าลงโทษเทพหมิงเยี่ยให้ไปที่โลกมนุษย์เลยจะได้รึไม่เจ้าคะข้าน้อยไม่อยากเห็นเทพหมิงเยี่ยต้องไปทนทุกข์กับความรักอีกแล้วข้าน้อยขอร้องท่านเง็กเซียน” เ

"เฟิ่งหลานเดินนำพาบุรุษทั้งสองเข้ามาที่โถงสกุลเฟิ่งเพื่อทานอาหาร บนโต๊ะทุกคนนั่งกันเกือบเต็มเก้าอี้ทุกตัวเหลือว่างอยู่สามตัวเฟิ่งหลานส่งยืมให้กับท่านพ่อท่านแม่ของนางอย่างสดใส เสวียนอี้ขยับเก้าอี้ให้นางนั่งข้างฮูหยินเฟยจังหวะนั้น หมิงเยี่ยก็มานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆนาง ทั้งเฟิ่งหลานและเสวียนอี้ทำหน้าไม่ถูกกันเลยทีเดียวเพราะไม่คิดว่า หมิงเยี่ยจะอาจหาญแบบนี้" "หมิงเยี่ยเหตุใดไม่นั่งเก้าอี้ตัวถัดไปกันเล่าใยต้องมานั่งเก้าอี้ตัวข้างกายข้าด้วย" เฟิ่งหลานถามหมิงเยี่ยพร้อมส่งสายตาที่ดุ แต่หมิงเยี่ยหาสนใจไม่เขาหยิบตะเกียบเตรียมพร้อมจะกินข้าวฮูหยินเฟยเห็นดังนั้นก็ตบที่มือเฟิ่งหลานเบาๆคล้ายๆจะบอกนางว่าไม่เป็นไร เฟิ่งหลานหันมามองหน้าท่านแม่ของนาง เสวียนอี้เห็นว่าหมิงเยี่ยคงไม่ขยับกายลุกขึ้นแล้วเขาจึงนั่งข้างๆของหมิงเยี่ยแทน จากนั้นเฟิ่งเซียงก็พูดเชิญให้ทุกคนทานอาหารที่ยกมาจนเสร็จแล้ว จากนั้นทุกคนก็กินอาหาร เสวียนอี้คีบอาหารจะใส่ในจานของเฟิ่งหลาน เขาจึงเรียกบอกนาง "แม่นางเฟิ่งหลานเจ้าลองทานอันนี้สิ" เสวียนอี้คีบหมูตุ๋นน้ำแดงกำลังจะใส่ในจานของเฟิ่งหลาน หมิงเยี่ยเห็นเช่นนั้นเลยอยากจะแกล้งเฟิ่งหลาน เ

เมื่อรถม้ามาจอดอยู่ที่หน้าจวนเฟิ่งหลานกำลังจะลงจากรถก็แปลกใจที่จู่ๆมีม้าหนึ่งตัวอยู่ที่ประตูหน้าจวนนางจึงรีบเดินเข้าไปในจวน ส่วนหมิงเยี่ย เมื่อลงจากรถม้าเขาก็รู้ทันทีว่าคนที่มาหาเฟิ่งหลานไม่ใช่ใครเขาก็คือ"เสวียนอี้ " นั่นเอง แล้วหมิงเยี่ยก็ทำหน้าเศร้าเพราะหากให้เฟิ่งหลานเลือกระหว่างเขากับเสวียนอี้นางน่าจะเลือกเสวียนอี้มากกว่าเพราะตัวเขาเองกำพร้าจะเอาตระกูลอะไรไปสู้เสวียนอี้ได้กันเฟิ่งหลานนางเดินเข้าไปในห้องโถงของจวนก็ได้พบกับเสวียนอี้ เฟิ่งหลานรีบวิ่งไปจับมือเสวียนอี้นางรู้สึกดีใจมากที่เขามาหานางเวลานี้นางก็ไม่เข้าใจตนเองเหตุใดเมื่อเห็นเสวียนอี้นางรู้สึกสบายใจเหมือนได้เจอพี่ชายหรือสหายสนิทมาเนิ่นนานจนทำให้นางลืมการวางตัวเช่นนี้ ฮูหยินเฟยเห็นดั่งนั้นเลยมองหน้าเฟิ่งหลานเป็นการปรามให้นางวางตัวให้เป็นกุลสตรีสักนิด"เสวียนอี้ข้าดีใจมากเลยที่เจ้ามาหาข้าแล้วที่กองทัพของเจ้าไม่ยุ่งหรือ" เฟิ่งหลานถามพร้อมส่งยิ้มให้เขา เสวียนอี้ยิ้มตอบรับเฟิ่งหลานแล้วบอกนางว่า"ก็ข้าเคยสัญญาว่าจะมาเยี่ยมเจ้าไงเจ้าลืมหรือ" เฟิ่งหลานส่ายหน้าแล้วบอกกับเขา"ไม่ข้าไม่ลืมหรอกจะลืมสหายที่ดีของข้าได้ไงกัน"เฟิ่งหลาน

...ณ ห้องโถงจวนสกุลเฟิ่ง ทุกคนต่างนั่งกินข้าวจู่ๆหมิงเยี่ยก็เก็บซ่อนความรู้สึกที่ผ่านมาไม่ไหวจึงตัดสินใจที่จะบอกกับ เฟิ่งเซียงและฮูหยินเฟย ว่าพวกเขาทั้งสองนั้นมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันแล้ว โดยที่ไม่ได้ตั้งใจตัวเขาเองก็พร้อมที่จะรับผิดชอบนางด้วยการสู่ขอหมั้นหมายและแต่งงานกับนาง หมิงเยี่ยรีบวางชามกับตะเกียบลงบนโต๊ะ เฟิ่งหลานเห็นแบบนั้นก็รู้ทันทีว่า หมิงเยี่ยจะทำอะไรนางพยายามมองหน้าส่งสายตาว่าอย่าทำเช่นนี้ ผู้อวุโสทั้งสองต่างมองหน้ากันเหมือนจะรู้ว่าหนุ่มสาวสองคนนี้ต้องมีเรื่องบิดบังพวกเขาแน่ๆ เฟิ่งหลานส่งสายตาให้เขาอีกครั้งแต่หมิงเยี่ยไม่อยากหลอกหัวใจตัวเองอีกต่อไป..."ท่านเฟิ่งเซียงและฮูหยินเฟย ข้ามีเรื่องจะบอกกับพวกท่าน เมื่อคืนนี้ข้ากับเฟิ่งหลานเรามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันแล้วโดยเกิดจากที่ข้าไม่ทันระวังตัวได้สูดดมกลิ่นธูปผงหอมที่เป็นยาปลุกกำหนัดเข้าไปเลยทำให้ข้านั้นหักห้ามใจไม่ได้และยังจะทำให้นางต้องมีมลทินติดตัวไปอีกด้วย แต่ตัวข้าก็มิได้รังเกียจนางแต่อย่างไรกลับรักและชอบนางด้วยซ้ำไป ตัวข้าจึงอยากขอร้องขอความเมตตาจากพวกท่านทั้งสอง หากวันพรุ่งนี้ตัวข้าไปเชิญอาจาร์ยเพื่อมาสู่ขอเฟิ่ง