ดวงหทัยเทพมังกรรัตติกาล

🥮ดินแดนสรวงสวรรค์🥮ณ ตำหนักสวรรค์เมื่อหนึ่งพันปีก่อนมีดินแดนสรวงสวรรค์ที่สวยงดงามและมีเหล่าทวยเทพอาศัยอยู่ซึ่งสรวงสวรรค์แห่งนี้สงบสุขเพราะมีเทพมังกรรัตติกาลหนุ่มอยู่ตนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ที่คอยดูแลปกปักรักษาอยู่ที่ประตูทางเข้าของแดนสวรรค์และโลกมนุษย์ซึ่งเทพมังกรรัตติกาลหนุ่มตนนี้มีนามว่า “เทพหมิงเยี่ย” เทพมังกรหนุ่มตนนี้มีใบหน้าและท่วงท่าที่สง่างามจนเป็นที่ต้องตาต้องใจของเหล่าทวยเทพธิดาน้อยใหญ่ทั้งหลายรวมไปจนถึงเทพธิดาหงส์ตัวน้อยอย่าง “เฟิ่งหลาน” ด้วยในทุก ๆ วันเฟิ่งหลานมักจะมาแปลงกลายเป็นนกตัวน้อยมาเกาะอยู่ที่กิ่งต้นไม้ในตำหนักมังกรของเทพหมิงเยี่ยนางมักจะมาแอบเฝ้ามองดูเขาอย่างนี้อยู่ทุกวันแท้จริงแล้วนางแอบชอบเทพหมิงเยี่ยมาเนิ่นนานจวบเป็นเวลาหลายร้อยปีเพราะเทพหมิงเยี่ยนั้นเคยมีบุญคุณช่วยชีวิตของนางเอาไว้ตอนที่เฟิ่งหลานนั้นยังเป็นแค่เพียงหงส์น้อยที่โดนเหล่าพวกเทพธิดาชั้นสูงที่มีพลังเซียนแข็งแกร่งกว่านางนั้นรังแกอยู่ทุกวันที่ท้ายสวนของตำหนักสวรรค์เฟิ่งหลานจดจำเขาได้ดีแต่ทว่าเทพหมิงเยี่ยนั้นกลับจำนางไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป “เทพหมิงเยี่ย” เป็นบุรุษที่แสนจะเย็นชาและนิ่งสุขุมไม่สนใจในเรื่

🥮กระท่อมท้ายสวรรค์🥮 เสวียนอี้ได้ยินสิ่งที่เฟิ่งหลานเอ่ยพรรณาถึงเทพหมิงเยี่ยเขาก็เริ่มรู้สึกอิจฉาเทพหมิงเยี่ยเหลือเกินที่เทพธิดาน้อยใหญ่ต่างพากันหลงเสน่ห์เทพมังกรตนนี้รวมถึงเฟิ่งหลานธิดาหงส์ที่เขาแอบรักมาเนิ่นนานด้วย“ที่เจ้าดีใจขนาดนี้แสดงว่าเจ้าคงจะชอบเขามากจริงๆ” เสวียนอี้ถามเฟิ่งหลานด้วยความรู้สึกน้อยใจ“ใช่!ข้าชอบเขาด้วยใจจริงถึงแม้ว่าตัวข้าจะไม่ได้ครอบครองข้าก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป”นางตอบเสวียนอี้ออกมา“ข้าก็คิดแบบเดียวกันกับเจ้าแต่ทำไมเจ้าถึงไม่มองมาที่ข้าบ้างล่ะเฟิ่งหลาน” เสวียนอี้คิดในใจจากนั้นก็ทำหน้าเศร้าพร้อมกับถอนหายใจเฟิ่งหลานมองมาที่เสวียนอี้นางเห็นท่าทีและสีหน้าที่เศร้าเฟิ่งหลานจึงคิดว่าลูกท้อพันปีไม่ถูกใจเขารึนางจึงยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของเสวียนอี้แล้วตบเบา ๆ คล้ายกับปลอบใจ“เสวียนอี้ไว้ข้าจะทำยาบำรุงฟื้นฟูตบะให้กับท่านนะรับรองท่านต้องถูกใจแน่นอน” เฟิ่งหลานพูดเสร็จก็ส่งยิ้มอย่างสดใสให้เขา เสวียนอี้เองได้แต่ยิ้มตอบรับให้นางเบาๆแบบเศร้าใจโดยที่เฟิ่งหลานไม่รู้เลยว่าเขานั้นไม่ได้เสียใจเรื่องผลลูกท้อพันปีแต่เสียใจที่นางไม่เคยรู้ถึงจิตใจเขาบ้างเลย ทา

🥮 ไปเที่ยวโลกมนุษย์🥮 เมื่อเฟิ่งหลานได้ยินเสวียนอี้พูดแบบนั้นนางก็พลันคิดตามกับคำพูดของเขาซึ่งอาจจะเป็นจริงอย่างคำพูดของเสวียนอี้ก็เป็นได้เพราะเทพหมิงเยี่ยนั้นไม่เคยสนใจสตรีหรือเทพธิดาตนใดเลยจริง ๆ และสตรีที่สามารถเข้าใกล้เขาได้นั้นก็มีแค่เทพสายวารีเพียงเท่านั้นแล้วเหตุใดนางถึงจะต้องมาเสียใจ ในเมื่อเหตุการณ์มันเกิดขึ้นมาแล้วด้วยเมื่อเฟิ่งหลานคิดได้เช่นนั้นนางก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ“เห้อ…จริงอย่างที่เจ้าว่าตัวข้าเองจะคิดมากไปใยกันเพราะถึงอย่างไรตัวข้าก็ไม่ได้สำคัญสำหรับเขาอยู่แล้ว” เฟิ่งหลานเอ่ยออกมาเสวียนอี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ปลอบใจนางเบา ๆ ด้วยการจับมือพร้อมกับส่งยิ้มให้กับเฟิ่งหลานอย่างอ่อนโยน“เฟิ่งหลานแต่ว่าเจ้าอย่าลืมสิว่ายังมีข้าที่อยู่กับเจ้านะแม่หงส์น้อยของข้า”เสวียนอี้บอกเฟิ่งหลานได้ยินเสวียนอี้เอ่ยคำปลอบใจเช่นนั้นนางก็ส่งยิ้มให้เพื่อเป็นการขอบน้ำใจเสวียนอี้“อย่างน้อยตัวข้าก็ยังมีสหายที่ดีกับข้า”นางคิดในใจเสวียนอี้เห็นว่าเฟิ่งหลานนั้นยังไม่คลายความทุกข์ในใจดังนั้นเขาเลยคิดจะชวนเฟิ่งหลานไปเที่ยวเทศกาลซั่งหยวนที่โลกมนุษย์“เฟิ่งหลานวันนี้ที่โลกมนุษย์มีการจัดง

🥮เริ่มรู้ใจตนเอง🥮ณ ตำหนักมังกร หมิงเยี่ยที่กำลังนั่งครุ่นคิดถึงคำพูดของเฟิ่งหลานในวันนี้และท่าทางกิริยาของนางเขาก็พอจะเดาได้ว่าธิดาหงส์ตนนั้นแอบมีใจชอบพอเขาอย่างแน่นอนแค่นึกถึงคำพูดเหล่านั้นของนางก็พลันทำให้ใบหน้าของเขาเริ่มแดงระเรื่อและเผลอยิ้มออกมาจนแปลกใจหมิงเยี่ยมองมาที่มือของเขาข้างที่จับกับมือของนางมันช่างทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจและรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในตอนนั้นเองเทพเหนียงซีก็เดินเข้ามาหาหมิงเยี่ยที่ตำหนักมังกรเหนียงซีมาพร้อมกับสำรับอาหารมากมายหลายอย่างนางตั้งใจนำมาให้หมิงเยี่ยทาน“หมิงเยี่ยวันนี้ข้าตั้งใจทำอาหารมาให้ท่าน…ท่านลองชิมดูหน่อยว่าถูกปากของท่านหรือไม่อย่างไร” เหนียงซีบอกกับเขา“เหนียงซีที่จริงเจ้าไม่น่าลำบากทำมาให้ข้าเลยที่นี่ข้ามีนางกำนัลมากมายจัดทำมาให้ข้าอยู่แล้ว” หมิงเยี่ยบอกกับนางหมิงเยี่ยพยายามที่จะเลี่ยงเพื่อเป็นการปฏิเสธกับนางทางอ้อมแต่เทพเหนียงซีหาได้สนใจในคำพูดของหมิงเยี่ยและนางยังคงวางสำรับอาหารและคีบอาหารใส่ในจานให้กับหมิงเยี่ย หมิงเยี่ยเลยคิดว่าจะพูดให้เหนียซีเข้าใจและตัดใจจากเขาด้วยดีก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนเขา

🥮ตอนที่ 9🥮 🥮ใจตรงกันสักที🥮 เมื่อหมิงเยี่ยกลับมาที่ตำหนักมังกรและพบว่าเทพเหนียงซีนั้นมาหาเขาที่ตำหนักเขาจึงสั่งให้นางกำนัลไปบอกกับเหนียงซีว่าเขาไม่พร้อมที่จะเจอกับนาง นางกำนัลได้รับคำสั่งก็ไปบอกกล่าวกับเทพเหนียงซี เมื่อเทพเหนียงซีได้ยินเช่นนั้นจึงขุ่นเคืองแล้วกลับไปที่ตำหนักของนางทันที เทพเหนียงซีรู้ชัดแจ้งแล้วว่าหมิงเยี่ยนั้นมีใจให้กับธิดาเทพหงส์ตนนั้นอย่างแน่นอนเทพเหนียงซีจึงกลับไปที่ ตำหนักวารีเพื่อวางแผนจะทำให้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีวันได้สมหวังในความรักครั้งนี้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้ทั้งเทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานนั้นพากันนอนไม่ค่อยหลับเพราะมัวแต่หวนคิดถึงเรื่องที่พวกเขานั้นจุมพิตกันโดยไม่ตั้งใจ “เฮ้อ...เฟิ่งหลานใจเจ้าต้องเพ้อเจ้อถึงขนาดนี้ด้วยก็แค่ความไม่ตั้งใจเพียงเท่านั้นแต่ว่าเหตุใดข้ายิ่งคิดถึงยิ่งมีความสุขเสียจริง” เฟิ่งหลานเอ่ย เฟิ่งหลานยกมือจับที่ริมฝีปากของตนเองแล้วเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเขินอายจนใบของนางนั้นแดงระเรื่อ ที่ตำหนักมังกรหมิงเยี่ยที่เอาแต่นึกถึงริมฝีปากบางเบาสีแดงระเรื่อของธิดาเทพหงส์น้อยที่ไร้เดียงสาตนนั้นก็พลันยิ้มกับตัวเอง...