All Chapters of เกิดชาตินี้ขอเป็นพระสนมท้ายวังเนื้อหอม: Chapter 41 - Chapter 50

กุบ กับ กุบ กับ...! เสียงรถม้าแล่นฝ่าสายลมหนาวไปตามทางที่ปูลาดด้วยอิฐ ในเมืองแคว้นจ้าวแห่งนี้แม้จะเล็กกว่ามหานครสี่เฉิงเมืองหลวงใหญ่ แต่ทว่ากลับเจริญรุ่งเรืองไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก ในช่วงฤดูหนาวผู้คนเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกมาตั้งร้านแผงลอยเหมือนเช่นปกตินักในตัวเมืองใหญ่แห่งนี้จึงไม่ต่างจา

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ เป่ยจิ้งอ๋อง” ซุนกงกงที่กำลังนอนเกียจคร้านอยู่ในห้องพัก ได้รับแจ้งให้มาพบกับท่านอ๋องที่หน้าตำหนักเหม่ยฮวาจึงรีบเร่งมาประจบประแจงเอาหน้าอย่างรวดเร็ว “เป็นเจ้าสินะ ผู้ที่สั่งโบยสาวใช้ของข้า” เสียงแสยะยิ้มเย้ยหยันของเซี่ยหมิงหลัน ดูแคลนสุนัขรับใช้ของคนเถื่อนเช่นเว่

มือหยาบกร้านยามปกติใช้จับทวน ถือกระบี่ ขี่ม้าลูบลงแผ่วเบาที่ด้านหลังตามรอยแผลกากบาท สองเส้นคาดกัน “ใครให้เจ้าเข้าไปรับหวาย” น้ำเสียงที่อ่อนลงพูดกับนางทั้งที่ไม่ได้สติ ร่างกายนี้เคยทำให้เขาสำราญกายสำราญใจ ยามนี้มีแผลก็นึกโกรธนัก เพียงเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อท่านหมอก็มาถึงตำหนักเหม่ยฮวา โ

ยามห้าย (ประมาณสามทุ่ม) เซี่ยหมิงหลันนั่งแปรงผมที่หน้าคันฉ่องสีเหลืองนวล จิตใจว้าวุ่นเพราะเจ้าอ๋องชั่วที่ไม่รู้ตายอดตายอยากมาจากไหนขู่เข็ญว่าจะมาร่วมหลับนอนด้วย ยามนี้นางมิพร้อมจะร่วมรักกับเขา ขณะที่กำลังคิดหาวิธีอยู่นั้นคนที่ไม่ปรารถนาจะพบก็มาหยุดอยู่หน้าประตู “ถวายพระพรเพคะท่านอ๋

วสันต์ฤดู(ฤดูใบไม้ผลิ)เวียนมา สรรพสัตว์ที่จำศีลเริ่มออกหากิน สรรพพืชเริ่มแตกกิ่งก้านเมื่อได้รับน้ำฝนท้ายฤดูหนาว ความเขียวขจีแสดงความงอกงามของชีวิต วันนี้เซี่ยหมิงหลันรู้สึกอยากชงชาหยาดน้ำค้างจึงเดินลงมาเก็บน้ำค้าง จากดอกเหม่ยฮวาหน้าตำหนัก ขณะเดินก้ม ๆ เงย ๆ อยู่นั้นกลับรู้สึกว่าตัวเองหน้ามืด“อ๊ะ!”