บททั้งหมดของ 1969 ซินซินไม่ใช่ดาวหายนะ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อทุกคนได้รู้กันหมดแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้มานั่งปรึกษากันว่าควรจะทำอย่างไร “เราไปปล่อยข่าวลือกันดีไหมลูกแต่เราต้องทำอย่างแนบ เนียนโดยอาศัยกันบอกปากต่อปากว่าจะมีพายุหิมะเกิดขึ้น แล้วเราก็นำสิ่งของที่จำเป็นมาขายในตลาดที่ถูกลงเล็กน้อย ถ้าขายถูกมากเกินไปเราอาจจะเป็นที่สงสัยได้” จินเป่าพูดขึ้นมาใน

เมื่อทั้งสองคนกับหนึ่งภูตเข้าไปถึงที่หมายแล้วก็มองเห็นต้นไม้ภูตที่เริ่มจะทิ้งใบของตนลงจนตอนนี้ใบบนต้นเหลืออยู่ไม่มากเท่าไหร่นัก เธอและจิวจิวก็ได้ยินเสียงร่ำไห้ออกมาจากต้นไม้ต้นนี้เช่นเดียวกัน มันเป็นเสียงที่มีแต่ความเศร้าและเจ็บปวด “โอ๋ ๆ คุณปู่ต้นไม้ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ ซินซินกับจิวจิวมาช่วยแล้ว ไ

หลังจากที่ซินซินและพ่อออกมาจากป่าก็นับเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้ว หิมะก็เริ่มตกขึ้นอย่างต่อเนื่องมาทุกวันและมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นจนโรงเรียนและตามหน่วยงานร้านค้าต่าง ๆ ก็พากันทยอยปิดลงเป็นการชั่วคราวปัง ๆ “จินเป่าอยู่บ้านหรือเปล่า” เสียงเคาะประตูหน้าบ้านและเสียงผู้ชายที่ได้ตะโกนเรียกจินเป่าอยู่ด้านนอกทำใ

ทางด้านอี้เฟิงที่เข้าไปขวางหมาป่าที่กำลังกระโจนเข้ามาหาคนเป็นลูกน้องของตนนั้นก็ได้ยิงปืนเข้าไปยังจุดตายของเจ้าหมาป่าทันทีทำให้เลือดของมันได้สาดกระจายมาโดนใบหน้าและลำตัวเขาอย่างจัง หากใครได้มาเห็นสภาพเขาในยามนี้ต้องคิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บหนักเป็นแน่ “ขอบคุณครับท่าน” นายทหารผู้ซึ่งได้รับการช่วยเหลือกล

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากครอบครัวบ้านซูกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วพ่อและลูกชายหญิงก็พากันออกไปด้านนอก ตอนนี้หิมะได้กองทับถมกันตามพื้นทำให้มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีขาวโพลนไปหมด ซินซินเห็นดังนี้จึงคิดว่าควรจะใช้รถลากสำหรับการเดินทางผ่านหิมะดีกว่า “พ่อจ๋าเราใช้รถลากเลื่อนสำหรับการเดินทางผ่านหิมะกันดีไหม ห