Semua Bab เพียงรักหมดใจ: Bab 21 - Bab 30

“ไม่มีโรงพยาบาล ก็ยังมีบริษัท มีทรัพย์สมบัติอีกมากที่เป็นของคุณย่า และคุณย่าก็พูดไว้แล้ว ว่าท่านจะยกให้น้องเพลงคนเดียว มันยังไม่พอเหรอ”“น้องเพลงเป็นหลานท่านนะคะ! นังนั่นมันใช่หลานจริง ๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้ พ่อของน้องเพลงตายไปตั้งแต่น้องเพลงยังอยู่ในท้องของแม่ ตัวของมันก็ยังอยู่ในท้องแม่ของมันเหมือนกัน แม่มันอาจจะมั่วกับผู้ชายคนอื่นแล้วโมเมว่าท้องกับพ่อบดินทร์ก็ได้”“พัฒน์เคยบอกพี่ ว่ามีเอกสารยืนยันการตรวจพันธุกรรมถูกต้อง”“เอกสารใครก็เมคขึ้นได้ พี่ปัณณ์จะไปเชื่อทำไมคะ!”“เอาเถอะ พอ ปัดเรื่องมรดกออกไป กลับมาคุยเรื่องคุณย่า พี่ขอร้องให้คุยกับท่านดี ๆ หนึ่งปีมานี้ท่านแก่ลงมากแล้วนะ ช่วยลดอคติลงแล้วกลับไปเอาใจใส่ท่านบ้างเถอะนะ”“ไม่ค่ะ! ทีท่านล่ะคะ! เอาใจใส่น้องเพลงแค่ไหนกันเชียว ถึงได้รักคนอื่นมากกว่าหลานแท้ ๆ ของตัวเอง! รอคุณย่าตายก่อนเถอะ ได้สมบัติทุกอย่างมาครองเมื่อไหร่ แค่โรงพยาบาลที่เดียวน้องเพลงไม่เสียดาย จะทำลายให้มันพังคามือ!”“คนที่เธอพูดถึงคือ ‘ย่า’ เธอนะเพลง! ญาติผู้ใหญ่คนสุดท้ายในชีวิตของเธอ! เธอจะเอาแต่ใจตัวเอง จะพูดจาให้ร้ายใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่กับคนที่มีบุญคุณท่วมหัวเธอ! ถ

เป็นแบบนี้ทุกที เอาของมาให้ เสื้อผ้าสลับของเล่นตามช่วงวัยของน้องพลับน้องพริมเพื่อแลกกับภาพถ่ายหรือวิดีโอ เพียงพิณจ้องหน้าหาเรื่องพัฒนะนานมาก สุดท้ายเธอยอมแอร์ดรอปรูปเด็ก ๆ ยิ้มหวานให้เขา จำกัดแค่สองรูปได้เห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์คนแก่ต้องดีใจมากแน่นอน การันตีได้จากรอยยิ้มพัฒนะที่ขยับกว้างทันทีที่ได้รับรูปน่ารักเขาเก็บรอยยิ้ม พร้อมกันนั้นก็เก็บมือถือกลับมาเก๊กขรึม “ขอบคุณครับ”“หวังว่าคุณกับท่านจะรักษาสัญญา ไม่เอาเรื่องเด็ก ๆ ไปบอกเขา ถ้าผิดคำพูด อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าลูกฉันอีก”“พวกเรารักษาคำพูดครับ จะรอจนกว่าคุณเพียงจะเป็นคนบอกเอง”“หมดธุระแล้วฉันขอตัวกลับนะคะ ฝากเด็ก ๆ ไว้กับเพื่อนหลายชั่วโมงแล้ว ฉันเกรงใจเพื่อน”“คุณย่ายังรอคำตอบจากคุณอยู่นะครับ”“...”“ท่านฝากของมาเยี่ยมเหลน ส่วนหนึ่งก็เพื่อให้ผมมาพบคุณและโน้มน้าวให้คุณยอมรับข้อเสนอ ท่านยินดีโอนกรรมสิทธิ์การเป็นเจ้าของโรงพยาบาลให้คุณ ขอแค่คุณเพียงพาลูกย้ายกลับไปอยู่กรุงเทพฯ และเข้าทำงานในโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ธารา จะตำแหน่งไหนก็ได้ โรงพยาบาลจะเป็นของคุณทันที”เพียงพิณชักสีหน้ารำคาญ“ฉันสละสิทธิ์การรับมรดกไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว ยังไม่ชัด

เย็นวันนี้อากาศไม่ค่อยดี เจ้าตัวน้อยของเพียงพิณอดออกไปปูเสื่อนั่งเล่นในสนามหญ้าข้างบ้าน ที่มีแปลงสตรอว์เบอร์รีขนาดปานกลางที่เธอปลูก และกำลังออกลูกสีแดงสดสวยน่ารับประทาน เด็ก ๆ ชอบมาก กินเก่ง ลูกไหนเปรี้ยว น้องพลับน้องพริมหันมายิงฟันกระต่ายเล็ก ๆ ใส่แม่ แต่ก็กินต่อจนหมดมีลูกน่ารักถึงสองคนคอยสร้างรอยยิ้มให้ มีเหรอเธอจะไม่อยากสู้ชีวิตแชมพูเด็กขวดใหม่ที่เพิ่งซื้อมาในวันนั้นหอมมากกว่าขวดเดิม เด็กฝาแฝดชายหญิงจ้ำม่ำด้วยกันทั้งคู่ นั่งขาเบียดกันในอ่างอาบน้ำสำหรับเด็ก เล่นฟองสีขาวของครีมอาบน้ำที่ลอยขอบอ่าง อีกคนคว้าเป็ดยางมาบีบเล่นมีเสียงก๊าบ ๆเด็กน้อยสองคนตกใจจนเอนหลังหนี ก่อนมืออวบของคนพี่บีบลงบนเป็ดยางอีกครั้งเพื่อทดสอบ ก่อนเด็ก ๆ จะหัวเราะพร้อมกันที่มีเสียงออกจากของเล่น จากนั้นเจ้าเด็กน้อยสองพี่น้องหันมาบีบเป็ดเล่นจนเสียงร้อง ก๊าบ ก๊าบ ทำเพียงพิณเวียนหัว“ก๊าบ”“ก๊าบ”“แมะ ก๊าบ”“แมะ ก๊าบ ก๊าบ”“ขา หนูชอบพี่เป็ดเหรอลูก เป็ดร้องยังไงคะ”“ก๊าบ”“ก๊าบ”เด็ก ๆ หัวเราะร่อ ผลัดกันเลียนแบบเสียง“พี่เป็ดร้องก๊าบ ก๊าบเหรอคะ”“ก๊าบ”“มีเพลงพี่เป็ดด้วยน้า น้องพลับน้องพริมอยากฟังหรือเปล่าคะ คุณแม่จ

“ฟังที่คุณแม่พูดสิ! เหมือนจะตัดขาดยัยเพลงออกจากกองมรดก! พูดแต่ละคำไม่แคร์ฉันเลย กลัวจะผีเข้าลุกขึ้นมาอัดวิดีโอยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้นังหลานนอกคอกเหมือนที่คุณพ่อเคยทำ”“คุณลิ อย่าเสียงดังนักสิ ท่านอาจจะตื่นมาได้ยิน”“ได้ยินก็ได้ยินไปเถอะฉันไม่แคร์ ปากเก่งขนาดนั้นคงไม่ใกล้ตายง่าย ๆ จะมานอนโรงพยาบาลทำไมก็ไม่รู้ คงไม่ใช่อยากอยู่ใกล้หมอเต เพื่อจะถามข่าวของนังเด็กคนนั้นหรอกนะ”“คุณลิไม่ต้องกังวล ท่านยังไม่ทำพินัยกรรม เท่ากับว่าจะไม่มีใครมาหารสมบัติ น้องเพลงจะได้รับทุกอย่างเพราะในทางกฎหมาย เธอเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลทองบริสุทธิ์”“ขอให้จริงเถอะ ถ้าทุกอย่างเป็นของฉันกับยัยเพลง คุณกับลูกชายคุณก็จะสุขสบายไปด้วย”“พวกเราลำบากมาด้วยกัน ก็ต้องสบายไปด้วยกัน”“ใช่ ฉันจะยกโรงพยาบาลให้คุณอธิป ยกบริษัทก่อสร้างให้คุณ ส่วนที่เหลือเป็นของฉันกับลูก ที่ทองบริสุทธิ์ร่ำรวยได้ ส่วนหนึ่งมาจากการบริหารงานของพวกเรา เราเหนื่อยมาขนาดนี้ ฉันจะไม่มีวันยอมปล่อยให้สมบัติตกไปอยู่ในมือคนอื่น”“...ต่อให้คนนั้น จะเป็นลูกสาวของนังเพียงฟ้าก็ตาม!”เสียงสนทนาจากชายหญิงวัยกลางคนที่มีตำแหน่งเป็นถึงพนักงานระดับบริหาร ดังไกลมาถ

เพียงพิณคิดถึงลูก หลายวันแล้วที่ลูกไม่ได้กินนมแม่ เธออยากกอด อยากอุ้ม ทนไม่ไหว ขอร้องให้ปัณณ์ช่วยจัดท่าให้เธอกับลูกสาวได้ใกล้ชิดกัน ใบหน้าเล็กของน้องพริมถูไถเนินนมแม่อ้อนขอกินนมจากเต้า แกคงคิดถึงแม่ปัณณ์จะเมื่อยมือก็ช่างเธอให้เขาอุ้มลูกขณะดูดดื่มน้ำนมจากอกแม่ มีแค่ผ้าบาง ๆ ผืนเล็กที่ขวางกั้นสายตา แต่เขาตัวสูงขนาดนั้นแค่ยื่นหน้าข้ามมาก็เห็นหมดแล้ว“แมะ ๆ แม่ะ แง้...”“โอ๋ คนเก่ง หนูหิวนม หนูก็กินให้อิ่มสิคะ คุณแม่ไม่ได้ดุเลย ไม่ต้องงอแงนะ หม่ำ ๆ เร็ว”เพียงพิณลูบกลุ่มเส้นผมบางสีน้ำตาลอ่อนของลูกสาว น้องพริมเอาแต่ใจและขี้แยมาก แค่เธอผลักหัวพ่อที่อุ้มแกอยู่ก็งอแง คายหัวนมแม่มาแบะปากประท้วง เดี๋ยวนี้ลูก ๆ ชักจะเอาใหญ่ ติดพ่อมาก พ่ออุ้มไปไหนก็ไป จับไปวางไว้ตรงนั้นก็ไม่ดื้อไม่ซน คลานเล่นในพื้นที่ที่เขาจัดไว้ให้ไม่มีงอแงเลยสักครั้งแม้กระทั่งเรื่องกินนม ก็ยอมกินง่าย ๆ ไม่ร้อง แอะ แอะ แอะ และ แง้ แง้ แง้ เหมือนตอนที่เธอจับป้อน“มำ ๆ”ได้ยินแม่ โอ๋ มืออวบอ้วนของเด็กน้อยก็จับที่เต้าอวบงับหัวนมสีชมพูขยับปากดูดดื่มน้ำนมมีเสียงน่ารัก“หวายยยยย ลูกไม่รัก”เธอกำมือเตรียมจะทุบหัวคนจอมกวน“ฟ้องลูกนะ”