Semua Bab เพียงรักหมดใจ: Bab 41 - Bab 50

“คุณเพียงจะให้ผมจัดการยังไงต่อไปเหรอครับ” พัฒนะอยู่เล่นกับเด็ก ๆ จนถึงช่วงบ่าย อีกทั้งยังอาสาขับรถพาเพียงพิณเข้าเมืองไปซื้อของและอาหารสดมาตุนไว้ในตู้เย็น ขากลับแวะรับลูก ๆ ที่บ้านของแม่กิ่งแม่สามีของพอวา เพียงพิณตอบแทนเขา ด้วยการลงมือทำอาหารค่ำเผื่อหนึ่งจานถ้าเธอเอาผิด ชื่อเสียงของหมออธิปก็จะมัวหมอง ท่านเป็นถึงผู้บริหารโรงพยาบาล ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป เธอแคร์ที่สุดก็คือปัณณ์ เขาจะขายหน้าคนอื่น และคิดโกรธเคืองเธอย้อนหลังหรือเปล่า ยังไงเสียหมออธิปก็เป็นพ่อ เขาอาจจะไม่อยากให้เธอตอบโต้รุนแรง เก็บมาคิดดูแล้วเพียงพิณไม่สบายใจ“ฉันสับสนค่ะ ฉันขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ”“ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่คนร้ายต้องถูกส่งตัวไปดำเนินคดีนะครับ”“ก็ได้ค่ะ คุณจัดการตามกฎหมายได้เลย”“มีเอกสารอีกอย่างนะครับ ที่คุณย่าฝากมาให้คุณเพียง ท่านกำชับผม ว่าจะต้องมอบให้ก่อนที่จะกลับเท่านั้น แต่ผมก็อยู่เกินเวลาซะได้ ฟ้ามืดมากแล้ว คงต้องหาที่พักแถวนี้แล้วจองตั๋วไฟล์ทพรุ่งนี้เช้ากลับกรุงเทพฯ”พัฒนะกดหลังมือที่สันแว่นให้ขยับกลับไปชิดกระบอกตาหลังเลิกก้มหยิบของในกระเป๋าในมือเขาเป็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกปิดหน้าซองไว้อย่างดี ถ้าหากมี

“สวัสดีค่ะคุณหมอปัณณ์ ท่านรองผู้อำนวยการเรียกประชุมด่วนค่ะ” แพทย์ออร์โธปิดิกส์เพิ่งมาถึงโรงพยาบาล ยังไม่สวมเสื้อกาวน์เลยด้วยซ้ำ คุณจิตดี เลขาฯ ผู้อำนวยการก็เข้ามาแจ้งข่าว“ไม่มีในตารางใช่มั้ยครับ”“ด่วนค่ะ ดิฉันก็เพิ่งได้รับแจ้งก่อนหน้านี้แค่ครึ่งชั่วโมง”“ครับ อีกหนึ่งนาทีผมตามไป”ปัณณ์ตอบส่ง ๆ ไม่ได้สบตาผู้ฟัง ในรอบหนึ่งสัปดาห์มานี้ปัณณ์แทบจะไม่มีรอยยิ้ม สมาธิในการทำงานไปอยู่กับลูกเมียทั้งหมด เขาโทรหาพอวา ขอร้องให้ไปดูเพียงพิณกับเด็ก ๆ ก็บอกว่ามีรถจอดไว้แต่ไม่เห็นเพียงพิณพาลูกกลับบ้านมีแค่เตชธรรมที่ติดต่อเธอได้ แต่เพียงพิณก็ไม่ยอมบอกอยู่ดีว่าเธอพาลูกไปอยู่ไหนโกรธอะไรเขาก็ไม่ยอมพูดมาตรง ๆ นึกจะงอน ก็งอนไปดื้อ ๆ ทำปัณณ์หัวหมุน อยากจะมีเวลาว่างสักสองถึงสามวันไปหาเธอที่บ้านเกิด เผื่อว่าเธอจะพาลูกหลบอยู่แถวนั้น“ทำอะไรเหรอครับ”“คำสั่งคุณธาราค่ะ”ปัณณ์หยุดถามฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่ช่วยกันแกะรูปนายแพทย์อธิป ผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนปัจจุบันออกจากบอร์ด ก่อนจะติดรูปนายแพทย์ศัลย์ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเข้ามาแทนที่ ตัวปัณณ์ชา มั่นใจว่าจะต้องมีการโยกย้ายตำแหน่งจึงเร่งก้าวเท้ายาวไปยังห้องประชุม ที

“เวียนหัวเหรอคะน้องเพียง” ใคร ๆ ก็อยากเข้าหาเพียงพิณในฐานะที่เธอเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในโรงพยาบาล มีแค่ช่วงแรกเท่านั้นที่ประจบเอาใจ หลังทำงานร่วมกันไปได้สักพักและเธอมีนิสัยที่น่ารัก ไม่เคยวางตัวว่าอยู่เหนือคนอื่นเธอจึงกลายเป็นที่รักของทุกคนจิตดีกลายเป็นเพื่อนใหม่ของเพียงพิณ มักจะชวนเธอและพนักงานในฝ่ายธุรการไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันเป็นประจำบางวันกินในโรงอาหารแพทย์ บางวันจับกลุ่มไปกินร้านอาหารหน้าโรงพยาบาล ไม่ไปไกลเกินกว่านี้เพราะถูกหมอปัณณ์ขอร้องไว้ ว่าไปไกลจากสายตามาก ๆ กลัวจะมีผู้ชายอื่นมาตามจีบเมีย หวานกันออกนอกหน้าจนคู่รักถูกแซวไปตาม ๆ กัน“ค่ะพี่จิตดี”“เอ๊ะ จะมีน้องหรือเปล่านะ”ที่กล้าถาม เพราะจิตดีกับเพียงพิณเดินรั้งท้ายกลุ่มขณะเดินกลับไปยังอาคารการแพทย์ขนาดใหญ่ หัวเราะคิกคัก ถ้ามีน้องจริง จะรีบป่าวประกาศผ่านไลน์กลุ่มตอนนี้เลย“ไม่ใช่ค่ะ” เพียงพิณปฏิเสธหน้าแดง ก่อนจะกระซิบบอกความลับสุดยอด“เพียงแอบกินยาคุมได้ 5-6 วันแล้ว แต่รู้สึกเหมือนจะเวียนหัว แล้วก็พะอืดพะอมค่ะ แบบนี้... เรียกแพ้ยาหรือเปล่าคะพี่จิตดี”“ว้าย มาถามพี่ พี่ไม่เคยมีผัวค่ะ อายุปาไปสี่สิบบวก ๆ แต่ยังซิง”“ใครคะ ใคร

อุณหภูมิในช่วงก่อนฟ้าสางลดลง ประกอบกับเครื่องปรับอากาศทำงานมายาวนาน เรือนร่างแน่งน้อยหนาวสั่นจึงซุกซบเข้าหาปัณณ์ขยับตัวเข้ากอดเธอ ดึงปลายผ้าห่มมาคลุมถึงต้นคอ นอนกอดเมียสบายใจเฉิบ กระทั่งในเวลาต่อมามีเสียงเคาะประตูถี่ ๆ และเรียกชื่อเขาดังต่อเนื่อง ปัณณ์ได้ยิน แต่ไม่สนใจ เขาผล็อยหลับไปจนสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีเสียงเคาะประตูยังดังไม่หยุดปัณณ์หรี่ตาขึ้นดูนาฬิกาตั้งโต๊ะข้างหัวเตียง เขาแค่ขยับตัวออกห่างเมียก็คล้ายจะรู้สึกตัว ปัณณ์ไม่อยากรบกวน ดึงหมอนข้างมาให้เธอกอดก่อนจะเดินหน้าง่วงลงไปสวมใส่ชุดนอนที่หล่นอยู่ปลายเตียงมาสวมแค่เสื้อกับกางเกงขายาว ก่อนออกไปเปิดประตู“มีอะไรเหรอครับ มาปลุกผมแต่เช้า”“คุณพัฒน์มาหาค่ะ”“ผมให้ป้าสายมาปลุกเองครับ ต้องขอโทษด้วยครับที่รบกวน ผมโทรหาพี่ปัณณ์หลายครั้ง พี่ไม่รับสาย”ปัณณ์กลับมาสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะตามออกไปเขาพบมารดา คุณย่า ปุณณ์ และพัฒนะที่นั่งหน้าเครียดอยู่ชุดรับแขกกลางโถงบ้าน“มีอะไรกันเหรอครับ ถึงได้มารวมตัวกันแต่เช้า”“น้องเพียงยังไม่ตื่นใช่มั้ยปัณณ์”“ยังครับคุณแม่”“ดีแล้ว แม่ไม่อยากให้น้องเครียด”“เกิดอะไรขึ้นครับ”“เกิดเรื่องใหญ่แล้วครั

วางแผนจะจัดเซอร์ไพรส์วันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีให้เพลงพฤกษา ทว่าภายในวันต่อมากลับต้องจัดงานศพให้เธอร่างไร้วิญญาณที่ทิ้งดิ่งลงมากระทบกับพื้นเบื้องล่าง ส่วนมากฉีกขาดออกเป็นชิ้นส่วนเล็ก ๆ แม้แต่ใบหน้าที่เคยสวย ยังเหลือแค่ครึ่งเดียว เธอคงจะหลับตาไว้แล้ว ดวงตาที่เหลืออยู่ข้างเดียวนั้นจึงปิดสนิท เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุซึ่งก็คือคอนโดมิเนียมหรู ปัณณ์ที่เป็นหมอ เห็นศพคนไข้มานับไม่ถ้วนยังรับสภาพศพไม่ได้ถึงขั้นล้มลงปัณณ์ร้องไห้สุดเสียง เสียใจที่ทอดทิ้งเพลงพฤกษาให้อยู่ตามลำพังจนเธอคิดสั้นฆ่าตัวตาย ความปวดร้าวในใจนี้ไม่ต่างไปจากปุณณ์กับพัฒนะ ที่ทั้งสองคนยังคงร้องไห้มาถึงตอนนี้ สามหนุ่มยืนมองรูปตั้งหน้าศพของเพลงพฤกษาที่มีรอยยิ้มสดใส โลงสีทองนั้นมีลวดลายที่สวย แต่มันคับแคบจนพวกเขากลัวเพลงพฤกษาจะอึดอัดทำไมกันนะทำไมเธอต้องคิดสั้น“เป็นความผิดของผมเอง ผมเป็นคนสุดท้ายที่ได้คุยกับน้องเพลง...”ถ้าเขารู้ว่าเธอจะกระโดดตึกหลังจากวางสายไปไม่นาน พัฒนะจะค้างสายไว้แล้วรีบไปโอบกอดเธอให้เร็วที่สุด แม้จะพัฒนาความสัมพันธ์ไม่ได้ แต่เขายินดีจะนั่งข้าง ๆ อยู่เป็นเพื่อนเธอจนกว่าเธอจะหายเหงา มาถึงวันนี้ ไม่มีอีกแล้ว พัฒน