All Chapters of เพียงรักหมดใจ: Chapter 1 - Chapter 10

‘เสร็จงานแล้วรีบกลับบ้านนะคะ เพียงจะทำอาหารไว้รอ’ กดส่งข้อความด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เก็บโทรศัพท์ไว้โดยไม่สนใจว่าเขาจะเข้ามาอ่านหรือเปล่า เพราะสุดท้ายแล้วถึงเขาจะห้าม เธอก็รั้นอยากไปอยู่ใกล้ๆ อยู่ดี ใบขับขี่รถยนต์มาอยู่ในกระเป๋าของเธอนานแล้ว แต่ ‘เพียงพิณ’ ไม่เคยกล้าขับรถยนต์ออกถนนใหญ่ตามลำพังเธอชำนาญทาง มาที่นี่ค่อนข้างบ่อยด้วยรถรับจ้างสาธารณะ แต่เธอไม่ชำนาญการขับรถเอาเสียเลย โชคยังดีที่มาถึงจุดหมายปลายทางโดยปลอดภัย ไม่ได้ขับรถไปขูดขีดกับใคร และเสาต้นใหญ่ในลานจอดรถชั้นใต้ดินคอนโดฯ ก็ไม่มีร่องรอยใหม่ทับรอยเก่าที่กระจกรถยนต์ของเธอเคยหักเพราะมันมาแล้วจอดรถเรียบร้อยแล้ว เพียงพิณเดินข้ามสะพานลอยไปเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารเย็นในห้างสรรพสินค้า เมนูนี้เธอจดมาจากพี่สะใภ้ ฝึกทำที่บ้านจนอร่อยอยากจะทำให้คนรักได้ลองชิม เผื่อว่าเขาจะติดใจรสมือและอนุญาตให้เธอแวะมาหาบ่อยๆ โดยไม่บ่น หรือทำหน้าตาหงุดหงิดใส่ให้หัวใจของเธอห่อเหี่ยวซื้อวัตถุดิบมาครบแล้ว เพียงพิณหิ้วของเต็มสองมือกลับมาที่คอนโดฯ ของปัณณ์ รหัสผ่านเข้าห้องเขา เธอรู้ดี เขาจะเปลี่ยนสักกี่ครั้ง เธอก็เดาสุ่มถูกจนได้ ไม่มีอะไรสำคัญ

“ขอโทษนะพี่” มันเรอ“ขอโทษนะพี่” มันผายลม“โทษทีพี่ พอดีช่วงนี้ท้องไส้ผมไม่ค่อยดี”“ไอ้เชี่ยเอ๊ย กูว่าเน่าทั้งท้องแล้วมั้ง” ไม่นอนมันแล้ว!ปัณณ์กระชากผ้าห่มออกจากน้องชายที่สวมแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเข้านอน สะบัดมือไล่กลิ่นไม่พึงประสงค์ เวลาเดียวกันก็เหยียดเท้าถีบบั้นท้ายมันให้กลิ้งลงไปกองบนพื้นใต้เตียง จ้ำเท้าลงจากเตียงไปกวาดเสื้อผ้าชุดเดิมมาสวมลวกๆหนุ่มจอมกวนแอบยิ้มจนพอใจ ก่อนจะขึ้นนั่งขัดสมาธิถามพี่ชายน้ำเสียงเคร่งเครียด“นี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะพี่ จะใส่เสื้อผ้าไปไหน”“กลับห้อง”“ไหนว่าไม่อยากกลับไปนอนห้อง”“ดีกว่านอนดมตดมึง”“อยากกลับไปนอนกอดเมียก็บอกมาเถอะ”“มึงอยากโดนเตะเหรอ”“ปากอย่างใจอย่างนี่หว่า ว้ายๆๆ”“หุบปากไปเลยมึง”พี่ชายกระตุกท่อนขานิดเดียวปุณณ์รีบคว้าหมอนมาป้องศีรษะ กลัวจะมีของแข็งลอยมากลางอากาศแซวนิดแซวหน่อยไม่ได้ ไอ้คนใจร้าย!“มีผู้หญิงมาคอยเอาใจ กวาดห้อง เก็บห้อง ทำกับข้าวไว้รอ แถมยังได้อึ๊บฟรี ไม่ต้องลำบากออกไปหากินนอกบ้าน ดีจะตาย ทำเป็นเก๊กว่าไม่ชอบ ระวังเถอะ จะตกม้าตายเข้าสักวัน”“กูกลับล่ะ อ้อ กูแนะนำมึงด้วยความหวังดีนะปุณณ์ เข้าอาบอบนวดให้น้อยลง เปย์ผู้หญิงให้น้อย

“กำลังสงสัยอยู่เหรอ”แสงไฟในคฤหาสน์ทองบริสุทธิ์ และเรือนน้อยเรือนใหญ่หลังอื่นที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตเดียวกันดับไปหมดแล้ว พัฒนะเพิ่งจะเข้านอนไปได้หนึ่งชั่วโมง ก่อนจะมีสายเรียกเข้าจากเจ้าสัวทองดีให้มาพบท่านในเวลานี้ ย้ำชัดห้ามใช้เสียง และห้ามไม่ให้ใครเห็นเขาตกใจไปก่อนแล้ว กลัวจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับชายชราที่เป็นเจ้าของชีวิต แต่เมื่อมาถึง ชายชราที่ควรจะนอนหายใจรวยรินบนเตียง กลับลุกออกจากเตียงไปนั่งรินชาสบายอารมณ์บนชุดรับแขกมุมห้อง คู่กับคุณย่าธาราที่มีใบหน้าเรียบเฉย ราวกับหญิงชรารู้อยู่แล้วว่าสามีของท่านไม่ได้ป่วยใกล้ตาย“เปล่าครับคุณปู่”“เธอเก็บสีหน้าไม่เก่งเลยนะพัฒน์”“ขอโทษครับคุณย่า”“ขอโทษทำไม ย่าไม่ได้ดุพัฒน์เลยสักนิด”“มาจิบชาด้วยกันสิพัฒน์”ชายชราผายมือให้เด็กหนุ่มที่ท่านรักไม่ต่างจากหลานชายแท้ๆ มานั่งด้วยกัน“ครับ” พัฒนะไม่กล้ามองหน้าท่านดวงตาใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมคู่นั้นลดลงมองน้ำชาที่ไหลออกจากเหยือกเซรามิกขนาดเล็กลงไปแก้ว ก่อนเจ้าของตระกูลจะเลื่อนแก้วใบนั้นมาตรงหน้า“ดื่มสิ หายกังวลก่อนค่อยมาคุยกัน”“ขอบคุณครับคุณปู่”ลูกกระเดือกกลางลำคอพัฒนะเคลื่อนไหวตามชาอุ่นที่ไหลผ่านลงสู

คืนนี้เวรพัฒนะมานอนเฝ้าคุณปู่ชุดนอนผ้าซาตินค่อนข้างบางและโป๊เกินกว่าจะสวมใส่ให้ใครเห็น เพลงพฤกษาไม่ได้ใจกล้ามากพอจะใส่ลงไปยั่วยวนชายที่แอบชอบเธอนั่งบีบมือตัวเองหน้ากระจก คอยชำเลืองสายตาไปดูเวลาเป็นระยะ รอเวลาเลยเที่ยงคืนให้แม่บ้านและคนรับใช้กลับไปพักผ่อน ก่อนคุณหนูคนสวยจะพาเรียวขาสวยก้าวลงบันไดช้าๆ มาที่โถงของคฤหาสน์เธอกุมหน้าอกข้างซ้ายลดอาการเต้นแรงของหัวใจ เมื่อได้ยินเสียงพรมนิ้วบนแป้นพิมพ์ดังมาจากบุรุษรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาสะอาดสะอ้านที่เครียดกับงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พกพาเพลงพฤกษาแอบชอบพัฒนะ ชอบมาก ชอบมาหลายปีแล้ว ตอนที่ยังเด็กเธอค่อนข้างขี้โรค ร่างกายอ่อนแอ มักจะมีพี่ๆ ทั้งสามคอยดูแลอย่างประคบประหงม อาการโรคหัวใจพิการตั้งแต่กำเนิดดีขึ้นพี่ๆ ก็ยังคอยดูแลเธอมาจนถึงวันนี้ ที่เธออายุครบยี่สิบสามปีบริบูรณ์ไม่รู้ทำไมเพลงพฤกษาชอบพัฒนะมากที่สุด กับพี่ปุณณ์ เขาเป็นพี่ชายสายฮา ชอบเที่ยว ชอบหลีสาว อยู่กับเขาเธอสนุกที่ได้ใช้ชีวิตแต่ไม่มีความรู้สึกเกินเลยไปจากพี่ชาย พี่ปัณณ์ เขาเป็นหมอ ค่อนข้างจะเข้มงวดกับเธอ ชอบบ่น ชอบดุ อยู่กั

“ไหนว่าจะไปส่งเพียงที่บ้าน” นี่มันม่านรูด!เขาเลี้ยวรถพาเธอมาที่แบบนี้ทำไมขณะรอคำตอบ ชายที่นั่งในตำแหน่งคนขับก็ลงมาเปิดประตูรถฝั่งเธอ สอดมือเข้าใต้หัวเข่าจะอุ้มเธอลงจากรถ สายตาเขามุ่งมั่นมาก มีแววกระหายและหื่นกามจนเพียงพิณต้องผลักเขาออกไป ร่างหนาปานภูเขาไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อยบังคับอุ้มเธอจนได้“พี่เพิ่งคิดได้...”ตัวเธอโงนเงนอยู่บนเตียงหลังถูกเขาวางลงไม่เบามือนัก“ว่าการมีเธอในชีวิตมันก็ไม่ได้น่ารำคาญมากขนาดนั้น”เขาเริ่มต้นปลดกระดุมเสื้อดวงตาเพียงพิณพร่ามัว เธอเกือบจะร้องไห้...“พี่ปัณณ์คิดถึงเพียงเหรอคะ”“ใช่”สำเร็จแล้ว ประโยคที่บอกไว้ว่าตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกเป็นเรื่องจริง ในที่สุดปัณณ์ก็เปิดใจให้เธอปัณณ์ปีนขึ้นเตียงมาคร่อมกดเธอให้นอนราบ เขาตรึงปลายคางเธอไว้จากนั้นก็จูบเธอรุนแรง ไม่มีการต่อต้านเลยแม้แต่น้อย ลำแขนบางคู่นั้นยกขึ้นเกี่ยวรอบลำคอดึงปัณณ์ให้โน้มใบหน้าลงมาเบียดเธออย่ามีที่ว่างเหลือให้อากาศรสชาติจากเหล้ายังติดอยู่ที่ปลายลิ้นเธอกับเขา รสชาติขมนั้นเร่งเร้าให้เขาและเธอโรมรันพันเกี่ยวปลายลิ้นกันเร็วขึ้นเพียงพิณได้ยินแค่เสียงลมหายใจตัวเอง ส่วนปัณณ์นิ่งมาก เขาเว้นช่วงให้