Semua Bab เพียงรักหมดใจ: Bab 31 - Bab 40

เอกสารลงนามสัญญาเกือบจะทั้งหมดในบริษัทธาราคอนสตรัคชั่นถูกตีกลับมาที่โต๊ะทำงานผู้บริหาร ‘ไม่อนุมัติ’ เกือบจะทั้งหมด ลงลายมือคุณธารา ทองบริสุทธิ์ เจ้าของบริษัทคนปัจจุบันหญิงชราที่ไม่มีความรู้ความสามารถ วัน ๆ เอาแต่กินกับนอนเฝ้าคฤหาสน์ เอาความกล้ามาจากไหนถึงขัดขวางการร่วมทุนก่อสร้างตึกสำนักงานสูงสามสิบชั้น ร่วมกับบริษัทก่อสร้างยักษ์ใหญ่จากจีนมัลลิกาเดินดั่งพายุ เข้ามาในห้องทำงานที่ปรึกษาฝ่ายกฎหมายจะมาคุยกับปิติ ทว่าคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานกลับเป็นพัฒนะ และสังเกตป้ายชื่อดี ๆ แล้ว มันถูกเปลี่ยนมาเป็นชื่อพัฒนะ“เธอมานั่งอยู่ตรงนี้แทนที่พ่อของเธอ มันหมายความว่ายังไง!”“สวัสดีครับคุณลิ คุณย่าย้ายคุณพ่อไปคุมโรงงานที่นิคมอมตะ ระหว่างนี้ท่านให้ผมมาคอยช่วยงานคุณลิครับ”“เธอเหรอจะเก่งไปกว่าพ่อของเธอ อย่ามาพูดหน่อยเลย!”“ผมอาจจะมีประสบการณ์การทำงานไม่ยาวนานเท่าคุณพ่อ แต่ผมรู้จักเนื้องานทั้งหมดที่อยู่ในเครือทองบริสุทธิ์ดีครับ ผมจะเข้ามาช่วยคุณลิดูเรื่องสัญญาการค้าของห้างฯ กับสัญญาเกี่ยวกับการก่อสร้างทุกโครงการในบริษัทก่อสร้าง”“เป็นเธองั้นเหรอ ที่ไปเป่าหูคุณธาราให้ยุติการร่วมทุนก่อสร้างตึก”“ผมส

สัปดาห์ที่ผ่านมาไร่ภูวราจัดงานคอนเสิร์ตประจำปี มีนักร้อง นักดนตรี คนดัง และลูกค้าทั่วไปมาร่วมงานมากกว่าหนึ่งแสนคน รีสอร์ตถูกจองเต็มทั้งในเขตอำเภอนี้ อำเภอข้างเคียง เข้าไปถึงในตัวจังหวัด การค้าคึกคัก พ่อค้าแม่ค้าจองล็อกขายของเต็มพื้นที่ที่ทางไร่จัดไว้ยัยเพียงตัวแสบไม่ปล่อยให้โอกาสหาเงินหลุดมือ ปัณณ์ต้องเก็บสตรอว์เบอร์รี่จากโรงเรือนช่วยเธอและขับรถไปรับจากไร่มาแพ็คใส่กล่องไปขาย แค่เฝ้าแผงไม่ได้ลำบากคุณชายอย่างเขา แต่ยัยเพียงโลภมากเอาผลไม้มาปั่นขายด้วยเนี่ยสิ กว่าจะจบงานมัดกล้ามบนแขนที่ลีบลงไปเล็กน้อยช่วงย้ายกลับไทย ก็กลับมาแน่นเป็นกล้ามปูอีกรอบ กว่าจะได้มีวันสบาย ๆ นอนกลางวันกลิ้งเล่นกับลูกก็เล่นเอาหมดแรงค่าแรงศูนย์บาท โดนด่าทุกวันอีกต่างหากปัณณ์ไม่สลดแค่ได้เห็นเพียงพิณยิ้มได้ ก็ถือเป็นกำไรเธอชอบปลูกสตรอว์เบอร์รี่ ทำขนม และปั่นน้ำผลไม้มาก ถ้าคาเฟเธอออกมาเป็นรูปเป็นร่าง คงจะขายดีเทน้ำเทท่าในช่วงเทศกาลต่าง ๆ และช่วงที่จัดงานดนตรีประจำปี ปัณณ์คิดว่าไม่เลว ถ้าเขาจะขอร่วมหุ้นเป็นเจ้าของร้านและคู่ชีวิตกับยัยเด็กแสบ“สูงกว่านี้มั้ยลูก สูงขึ้นอีกมั้ย”เด็ก ๆ หัวเราะคิก ถูกพ่ออุ้มขึ้นสูง ๆ ม

“สรุปก็คืออยากพาลูกเมียย้ายกลับกรุงเทพฯ ด้วยกัน แต่เมียไม่ยอมไปด้วยก็เลยน้อยใจว่าอย่างนั้น”มาอยู่ที่นี่ปัณณ์มีแค่ลูกกับเมีย น้อยใจเพียงพิณไม่ยอมย้ายไปอยู่ด้วย จึงทำการประท้วงเงียบหนีออกจากบ้านมาเดินเล่นคนเดียว เดินมาถึงรั้วสีขาวที่ล้อมรอบไร่ภูวราศิลป์ขี่มอเตอร์ไซค์โครงไก่ผ่านมาพอดีปัณณ์ไม่อยากญาติดีด้วย แต่เขาไม่มีเพื่อนอยู่ที่นี่เลยสักคนจึงขอซ้อนท้ายติดรถมากับมันมันนอนบนพื้นคอนกรีตสกปรก เลื่อนตัวเข้าไปนอนใต้ท้องรถกระบะคันเก่าซ่อมอะไรของมันไม่รู้ มือมันงัด ๆ แงะ ๆ ทำงานช่าง ขณะเดียวกันก็รับฟังในสิ่งที่เขาระบายไม่มีตกหล่น“อืม โคตรดื้อ คนอะไรวะ ไม่อยากอยู่กับผัว”“มึงไปเป็นผัวน้องเพียงตั้งแต่เมื่อไหร่ วันที่น้องย้ายกลับมาอยู่บ้าน กูเห็นเขาอุ้มท้องอยู่คนเดียวจนคลอดลูกและลูกโตจนจะเดินได้ โธ่เอ๊ย เป็นฝ่ายทิ้งเขา เฉดหัวเขาออกจากชีวิต แต่บทจะอยากได้เขากลับคืนก็มาขอคืนดีง่าย ๆ เขาคงจะกลับไปกับมึงอยู่หรอก”“ใส่อารมณ์ทำไม”วิจารณ์เฉย ๆ จะไม่ขมวดคิ้วสงสัยเลย แต่ศิลป์มันกระแทกกระทั้นน้ำเสียงทั้งยังฮึดฮัดขัดใจ ปัณณ์ตั้งข้อสงสัย“มึงคงไม่ได้ชอบเมียกูใช่มั้ย อยู่หมู่บ้านเดียวกันเจอหน้ากันมาตั้งแ

“อยากเปลี่ยนใจพาลูกย้ายกลับกรุงเทพฯ ด้วยกันหรือเปล่า พี่อยู่ช่วยเก็บของได้นะ ให้พี่เตกับพี่ปัณณ์พาแม่กับเด็ก ๆ กลับกันไปก่อน แล้วเราค่อยพาน้องพลับน้องพริมตามไป” ไอญารินทร์ชวนคุยขณะเลือกซื้อวัตถุดิบเตรียมนำไปทำอาหารเย็นกินด้วยกันหนุ่ม ๆ พาแม่ลดากับเด็ก ๆ ทั้งสี่คนรออยู่ในร้านกาแฟหน้าห้างฯ ให้พวกเธอเข้ามาเลือกซื้อ ถ้ายกโขยงเข้ามากันหมดบ้านเกรงว่าจะวุ่นวาย“เพียงอยากไปจะแย่ แต่...”ภาพในวันวานที่เคยถูกปัณณ์ขับไล่ยังไม่เลือนหาย สีหน้า แววตา น้ำเสียง และพฤติกรรมทุกอย่างที่เขาแสดงออกว่ารังเกียจเธอ เพียงพิณจำไม่ลืม “เพียงกลัวว่ามันจะพังค่ะพี่ไอ”“...”“กลับมารอบนี้พี่ปัณณ์ดีกับเพียงกับลูกมาก แต่... มันจะยาวนานเหรอพี่ไอ เขาอาจจะกลับมาเบื่อเพียง ด่าเพียง ว่าเพียงน่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อนก็ได้”“...”“ที่เขากลับมา แค่เพราะเห็นว่าเพียงมีลูก ลองไม่มีลูก เขาอาจจะไปนานแล้วก็ได้ เพียงไม่มั่นใจ ไม่อยากเสียใจอีกแล้ว”เวลาเท่านั้นจะช่วยรักษารอยแผลในใจเพียงพิณให้หายดีไอญารินทร์เข้าใจหัวอกผู้หญิงด้วยกัน เธอโอบไหล่เพียงพิณพลางเข็นรถไปข้างหน้า“อยู่คิดอีกนิดก็ได้ ไม่เป็นไร มั่นใจวันไหนค่อยตัดสินใจวันนั้น ไ

“สวัสดีค่ะคุณพัฒน์ เชิญเข้ามาในบ้านก่อนค่ะ” “ขอโทษที่มารบกวนนะครับ”ระยะทางจากสนามบินเชียงใหม่ไปถึงบ้านเพียงพิณใช้เวลาขับรถราว ๆ หนึ่งชั่วโมง พัฒนะแอบยิ้มดีใจที่เธอออกมาเปิดประตูต้อนรับทันทีที่เห็นว่าผู้มาเยือนคือเขา“เอกสารหลักฐานทั้งหมด เกี่ยวกับคนร้ายที่ขู่ฆ่าคุณกับลูกครับ”“จับได้แล้วเหรอคะ”“ครับ และให้การซัดทอดไปถึงผู้ว่าจ้าง”ธุระ ที่ทำให้พัฒนะต้องออกจากบ้านมาแต่เช้า ก็คือหญิงสาวที่นั่งกุมมือสั่นระริกอยู่ฝั่งตรงกันข้ามบ้านเธอหลังเล็กนิดเดียว แต่อบอุ่น และน่าอยู่ เพราะมีเสียงใส ๆ ของเด็กฝาแฝดร้องเจื้อยแจ้วตลอดเวลาพัฒนะลูบกลุ่มเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของหลานสาวที่คลานมาเกาะขากางเกงเขาไว้ และแหงนวงหน้าเล็ก ๆ มาส่งยิ้มให้มีวูบหนึ่งที่เขารู้สึกอิจฉาปัณณ์ ที่มีโอกาสเข้ามากอดมาอุ้มเด็กฝาแฝดถึงในบ้าน ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองว่าอิจฉาทำไม ในเมื่อเขารู้ดีแก่ใจ ว่าปัณณ์เป็นพ่อของเด็ก ๆ“ใครเหรอคะ”พัฒนะให้เธออ่านเอกสารเองนับจากวันที่ถูกมือปืนขับรถปาดหน้ามาขู่ฆ่าอย่างอุกอาจ ผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ที่เธอต้องอยู่อย่างหวาดกลัวถึงขั้นไม่กล้าพาลูกออกจากบ้านไกลที่สุดของเธอ คือร้านขายของชำที่ข