All Chapters of ไม่เหลือเหตุผลจะรัก: Chapter 21 - Chapter 30

..แค่ก ๆ ๆหนูดีหันไปมองคนเป็นแม่ที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียง เสียงไอของยายนวลเริ่มหนักขึ้นทุกวันแม้จะพยายามไปหาหมอที่โรงพยาบาลใหญ่เมื่อเดือนก่อน แต่ผลวินิจฉัยสุดท้ายของเพื่อนหมอขององศาก็ทำให้หนูดีแทบทรุดลงกับพื้น นั่นเพราะว่าก้อนในปอดของยายนวลแท้จริงแล้วมันคือมะเร็ง และมันอยู่ในระยะสุดท้ายแล้วไม่มีทางรักษาให้หายได้ มีแต่เพียงการประคองชีวิตเพื่อไม่ให้เจ็บปวดมากไปกว่านี้เท่านั้นนับจากวันนั้นหนูดีก็เปลี่ยนจากลูกสาวกลายเป็นคนดูแลเต็มตัว เธอคอยดูแลแม่ที่ต้องนอนอยู่กับเตียง ต้องคอยป้อนข้าว ป้อนน้ำ เช็ดตัวและบางคืนก็แอบร้องไห้เงียบ ๆ ข้างเตียง ยิ่งแม่ไอแรงหรือหายใจหอบ หนูดีก็ยิ่งใจสั่นไปหมดยายนวลรู้ตัวดีว่าวันสุดท้ายของตัวเองใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว คืนหนึ่งในช่วงที่ดาวเต็มฟ้าเธอมองหน้าของลูกสาวสุดที่รักอย่างรู้สึกเสียดายที่คงไม่มีวันได้เห็นเธอแต่งงานกับคนที่ดีได้อีกต่อไป ยายนวลจับมือหนูดีไว้แน่น ลมหายใจอ่อนแรงจนแทบไม่ได้ยิน"หนูดี... ลูกแม่... อย่าเกลียดชีวิตนี้เลยนะลูก แม่เสียใจที่ทำให้หนูต้องลำบากขนาดนี้... แต่แม่ดีใจที่ลูกเข้มแข็ง... ที่หนูยังยิ้มให้พีทได้เสมอ...""แม่ ฮึก! แม่จะพูดอะไรจ๊ะ"

..เสียงลมพัดหวิวผ่านหน้าต่างบ้านไม้ผุ ๆ ของหนูดี สายลมที่ควรจะเย็นกลับแฝงความเหน็บหนาวเฉกเช่นเดียวกับใจของหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่ข้างโต๊ะทำงานไม้ตัวเก่า ใบหน้าของเธอสงบ หากดวงตานั้นกลับเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว...เจ็ดวันเต็มที่เธอกับองศาไม่ได้พูดคุยกันเลย ไม่แม้แต่จะเจอหน้ากันอีกหลังจากวันนั้น ความว่างเปล่าในตอนนี้ทำให้หญิงสาวหวนนึกถึงวันที่องศามายืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับของเล่นในมือและคำขอโทษที่เหมือนจะจริงใจ แต่ก็ทำไม่ได้จริงสำหรับคนอย่างเขาหนูดีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเปิดลิ้นชักโต๊ะแล้วหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมา มันคือกรมธรรม์ประกันชีวิตของแม่ที่เพิ่งได้รับการเคลียร์จากบริษัทเมื่อวานนี้ พร้อมกับเช็คเงินสดก้อนหนึ่งที่มากพอจะเปลี่ยนชีวิตเธอกับลูกได้พอสมควรเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนเป็นแม่นั้นมีประกันชีวิตอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นเรื่องค่ารักษาพยาบาลก็คงไม่ต้องลำบากหากันขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามารดาเธอนั้นลืมหรือไม่รู้ว่ามันครอบคลุมการรักษาด้วยกันแน่ แต่เธอก็พอเข้าใจได้เพราะชาวบ้านไม่รู้หนังสืออาจไม่ทันได้นึกถึงจุดนี้จริง ๆและอีกเรื่องคือที่ดินแปลงน้อ

..ยามค่ำคืนที่เงียบสงัดกลับกลายเป็นช่วงเวลาที่องศาเกลียดที่สุด บ้านของเขาเงียบจนได้ยินเสียงแมลงกลางคืนร้องแข่งกับเสียงลมที่พัดผ่านใบข้าวในนาที่กำลังสั่นไหว เบื้องหน้าเป็นท้องนาที่ทอดตัวยาวไกลสุดลูกหูลูกตาแต่ภายในใจของเขากลับปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุฝนองศานั่งนิ่งอยู่ตรงระเบียงไม้เก่า เขาหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นมาจรดริมฝีปาก แต่ก็ไม่แม้แต่จะจิบ รสขมที่เคยปลุกให้ตื่นกลับจืดชืดเกินกว่าจะช่วยอะไรได้ ในหัวของเขามีแต่ภาพของหนูดีกับพีทในวันนั้น... ภาพที่ฝังอยู่ในหัวใจไม่รู้ลืมเด็กคนนั้นโตขึ้นเยอะนับจากวันแรกที่ได้พบเจอกัน ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงไม่ถึงสามเดือนก็เถอะ องศามักคิดไปเองบ่อย ๆ ว่าหน้าตาของเด็กคนนั้นคล้ายกับเขาในวัยเด็กจนไม่อาจละสายตาได้ อาจเป็นเพราะความปรารถนาภายในใจที่มีจึงทำให้เขาหลอกตัวเองแบบนั้น แต่ว่าแววตาเด็กน้อยยามมองมาก็แสนบริสุทธิ์ไร้การปรุงแต่งและใสซื่อจนเจ็บปวดใจทุกครั้งที่นึกถึง"ตกลงใครเป็นพ่อของนายกันแน่นะพีท ตกลงว่าเธอได้ทำเหมือนที่คนอื่นเขาพูดกันหรือเปล่า หนูดี..."คำถามนี้ก้องอยู่ในหัวมาหลายวันจนเขาเริ่มทนไม่ไหว เขาอยากรู้ หากแต่อีกใจก็กลัวจะรู้ กลัวว่า ถ้า

..แสงแดดอ่อนคล้อยของเช้าวันรุ่งขึ้นดูเหมือนจะไม่อาจกลบความหม่นหมองภายในใจขององศาได้ เขานอนไม่หลับทั้งคืน คำพูดของแม่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ใช่! เด็กนั่นเป็นลูกของแก แล้วยังไงล่ะ? ฉันไม่มีวันยอมรับพวกมันสองแม่ลูกหรอก!”แม้จะเจ็บปวดและโกรธแค้นแต่สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเขาไว้ตอนนี้คือความรู้สึกผิดและความปรารถนาจะชดเชยทุกสิ่งที่เขาพลาดไป จะยังไม่สายเกินไปใช่ไหมองศาขับรถด้วยความเร็วที่เกือบจะเกินลิมิต เขามุ่งหน้าไปยังบ้านของหนูดี ริมทางสายเดิมที่เขาเคยผ่านนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าคราวนี้ทุกวินาทีที่ผ่านไปกลับเต็มไปด้วยคำถามและความกลัวเสียงหัวใจเต้นแรงจนอึดอัดในอก ทุกก้าวที่เข้าใกล้บ้านหลังเล็กทำให้ลมหายใจของเขาหนักขึ้น เขาจอดรถหน้ารั้วและเดินตรงเข้าไปเคาะประตูอย่างเร่งร้อน"หนูดี! พีท!" ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าหรือเสียงพูดคุยจากด้านใน บ้านเงียบสนิทจนผิดปกติ"หนูดี! พีท! อยู่ไหม เปิดประตูให้ฉันหน่อย" องศาลองเดินไปดูรอบบ้านถูกปิดล็อกอย่างแน่นหนา ข้างในดูมืดสนิทและเงียบงันจนน่ากลัว เขารู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง... เมื่อเขาเดินไปถึงหลังบ้านแล้วพบว่าไม่มีแม้แต่เศษข

"คิดว่าฝนจะตกแต่ก็ไม่ตก เสียเวลาจริง ๆ" หลังจากชายหนุ่มเอาข้าวของเข้ามาพักที่ห้องเช่า ซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลได้แล้ว สุดท้ายเขาก็เดินลงมาด้านล่างและตั้งท่าจะตามหาสองแม่ลูกนั่นต่อเพราะว่าฝนที่ตั้งเค้าเมื่อครู่ตอนนี้ได้มลายหายไปหมดแล้วพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงลับขอบฟ้าเมื่อองศาขับรถเข้าสู่ตัวเมืองอยุธยาอีกครั้ง เสียงล้อบดเบียดไปตามถนนสายเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้สองข้างทาง เขาขับอย่างระมัดระวังและคอยเหลียวมองซ้ายแลขวาราวกับกลัวว่าจะพลาดอะไรบางอย่างไปอีกครั้งเมื่อเขาขับรถผ่านร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ติดป้าย "ข้าวตามสั่งแม่ลูก" อยู่ตรงป้ายไม้เก่า ๆ ข้างร้าน...เขาก็เบรกแทบไม่ทันหัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เขาก้าวลงจากรถและเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ ภายในร้านคึกคักด้วยเสียงผู้คนพูดคุย เสียงเด็กหัวเราะ เสียงช้อนกระทบจาน ทุกเสียงสร้างความคุ้นเคยให้กับเขาอย่างแปลกประหลาดและแล้ว... เขาก็เห็นเธอ"แม่ค้า ข้าวได้หรือยังคะ""ได้แล้วค่ะ รอแป๊บนึงน้าา""แม่ค้า ขอข้าวผัดกะเพราหมูชิ้นสองกล่อง""ได้เลยค่ะ นั่งรอสักครู่นะคะ"หนูดีใส่ผ้ากันกำลังเปื้อนก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ทำอาหาร ท่าทางคล่องแคล่วและมั่น