ไม่เหลือเหตุผลจะรัก

บทนำ

คนเราอาจทำใครบางคนหล่นหายไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้ เหมือนกับลูกโป่งที่ลอยจากมือขึ้นไปบนฟ้า

ถ้าลูกโป่งมันหลุดมือจะโทษใคร โทษที่มันลอยได้ หรือโทษที่มือจับมันไม่แน่นพอ...

.

.

เช้าอึมครึมของฤดูฝนเริ่มโปรยปรายบนถนนลูกรังสายเล็กที่ทอดเข้าสู่ศูนย์อนามัยประจำตำบล หญิงสาวคนหนึ่งเดินฝ่าลมฝนบางเบาพร้อมอุ้มเด็กชายตัวเล็กในอ้อมแขน เสื้อผ้าเธอเปียกชื้นจากละอองฝนแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้เด็กในอ้อมแขนแม้ดวงตาจะดำคล้ำจากการอดนอนก็ตาม...

"อดทนหน่อยนะลูก แม่กำลังพาพีทไปหาคุณหมอนะ เดี๋ยวเรากลับบ้านกันแล้ว เดี๋ยวพีทก็หายแล้วนะครับ" เสียงหวานของเธอเบาและอ่อนโยน มือเรียวขาวลูบศีรษะเด็กน้อยในอ้อมแขนอย่างปลอบโยน

เด็กชายชื่อ พีท ซบไหล่แม่อย่างเหนื่อยล้า ใบหน้าซีดเผือดจากไข้ที่เพิ่งทุเลาลงเมื่อคืนแต่ก็ยังวางใจไม่ได้

หนูดีเดินเข้าไปในอาคารอนามัยอย่างระมัดระวัง มือข้างหนึ่งถือถุงยาที่ใช้ไม่หมดมาเพื่อคืนให้บุคลากรด้านใน เจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์เงยหน้ามองเธอพลางยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง

"อ้าว! หนูดี มานั่งทางนี้ก่อน มาเช็ดเนื้อเช็ดตัวกันก่อน" เสียงหวานของคนอายุมากกว่าเอ่ยกับสองแม่ลูกที่ไม่รู้ว่ากินดีหมีมาจากไหนถึงใจกล้าวิ่งผ่าฝนมาจนถึงนี่ "โอ๊ย! ดูสิเนี่ย! เปียกกันหมดเลยสองแม่ลูก แล้วเจ้าพีทเป็นอะไรมาอีกละเนี่ย"

"เป็นไข้อีกแล้วค่ะ พี่หวาน แต่ว่าไข้ลดแล้วนะ แต่พีทยังเพลียนิดหน่อยก็เลยพามาหาคุณหมออีกทีค่ะ แล้วก็... เอายาที่ได้ไปครั้งที่แล้วมาให้ดูด้วยจ้ะ"

"ได้เลย เดี๋ยวรอคิวตรวจตรงนี้ก่อนนะ"

"ขอบคุณมาก ๆ นะคะพี่หวาน ฉันมารบกวนบ่อยเลย เกรงใจมากค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลใบหน้าอ่อนโยนของเธอดูอ่อนล้าจนคนมองยังอดสงสารไม่ได้

"ไม่เป็นไรหนูดี ที่นี่ยินดีต้อนรับเพื่อช่วยดูแลคนในชุมชนของเราตลอดนั่นแหละ อีกอย่างหน้าฝนก็แบบนี้ เด็ก ๆ ป่วยกันระนาวเพราะอากาศเปลี่ยนนั่นแหละ อย่าคิดมาก" เมื่อพูดจบหญิงสาวก็ช่วยดูแลลูกอยู่ตรงนั้นเพื่อรอคิวตามปกติ

ระหว่างนั้นผู้ใหญ่แสง ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านวัยเกษียณที่ชอบวนเวียนในอนามัยเพราะมีหลายโรคในตัว เช่น เบาหวานบ้าง ความดันบ้าง ไขมันบ้างก็เดินออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นหนูดียืนอยู่ใกล้ก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

"อ้าว! แม่หนูดี หายไปนานเลยนะ ลูกโตขึ้นเยอะแล้วนี่" หญิงสาวพยักหน้าตอบด้วยมารยาท

"ค่ะ ผู้ใหญ่ พีทป่วยค่ะ เลยพามาหาหมอ" ชายแก่หัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้เหมือนจะหยอกเด็กแต่ในจังหวะที่หนูดีหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ เขากลับยื่นมือไป...

ฟึ่บ!

มือหยาบกร้านของชายวัยหกสิบคว้าเข้าที่สะโพกของหนูดีแบบจงใจ

"ว้าย!"

หนูดีหันขวับ ดวงตาตื่นตกใจปนตะลึงและขุ่นเคือง ใบหน้าขาวซีดแดงก่ำด้วยความอับอาย

"นี่ผู้ใหญ่จะทำอะไรคะ!" เสียงของเธอดังจนเจ้าหน้าที่บางคนหันมามอง พีทที่อยู่ในอ้อมแขนก็สะดุ้งและส่งเสียงร้องฮือเบา ๆ ด้วยความตกใจ แต่ผู้ใหญ่แสงกลับยักไหล่ทำหน้าตายและหัวเราะแห้ง ๆ

"โอ๊ย! จะเสียงดังไปทำไมกันเนี่ย ดูสิ! คนอื่นเขาตกใจกันหมดแล้ว ฉันแค่เห็นว่ากางเกงเธอเปื้อนแค่นั้นแหละก็เลยหวังดีปัดให้" น้ำเสียงหยามเหยียดแบบนั้นมันไม่ใช่คำหยอกล้อและไม่ใช่คำอธิบายที่ฟังขึ้นเลยด้วยซ้ำ แต่มันคือการดูถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่งอย่างจงใจ

หนูดีมีน้ำตาขึ้นในดวงตาทันที แต่ไม่ใช่เพราะกลัวเป็นเพราะโกรธและเสียใจ

"ฉันไม่เชื่อ! เมื่อกี้ผู้ใหญ่จับก้นฉันชัด ๆ!" เธอตะโกนลั่นโดยไม่แคร์ว่าใครจะได้ยิน

ในตอนนั้นประตูห้องด้านในเปิดออกพอดี เสียงตะโกนของหนูดีดังไปถึงคนในนั้น ชายหนุ่มในเสื้อสีขาวแขนสั้นและตรงกระเป๋ามีตราสาธารณสุขได้เดินออกมา ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดและดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก่อนเห็นว่าหนูดีกำลังยืนกอดลูกและพูดเสียงดังใส่ผู้ใหญ่แสง

เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หนูดี เกิดอะไรขึ้น" หนูดีหันขวับไปมองคนมาใหม่อย่างหาที่พึ่ง น้ำตาไหลแต่ไม่พูดอะไร

"ผู้ใหญ่แสงเขา... เขาจับ..." หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ถึงแม้จะไม่ยินยอมแต่การที่ถูกลวนลามแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีที่ชาวบ้านทั่วไปจะเข้าใจเหตุผลได้

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรแบบที่เธอพูดเลยนะ แม่หนูดี ฉันแก่จนปูนนี้แล้ว เธอยังจะมาใส่ร้ายฉันอีกเหรอ" คำพูดของผู้ใหญ่แสงมีน้ำหนักมากทีเดียว ถ้าเทียบกับหญิงสาวที่แสนจะธรรมดาอย่างหนูดีในตอนนี้

"ทำไมผู้ใหญ่พูดอย่างนี้ล่ะจ้ะ นี่มัน..."

"พอเถอะหนูดี!" องศาตัดบท เสียงของเขาเหมือนมีมีดซ่อนในปลายคำ ทั้งดังและเข้มจนทำให้หญิงสาวที่ยังไม่ทันพูดจบประโยคถึงกับนิ่งเงียบ

เด็กน้อยที่กำลังป่วยถึงกับสะดุ้งตัวโยนและร้องไห้เมื่อทุกคนเริ่มเสียงดังมากขึ้นเรื่อย ๆ พีทร้องไห้สะอื้นและกอดคอแม่แน่นกว่าเดิม

ส่วนผู้ใหญ่แสงทำสีหน้าหงุดหงิดเพื่อกลบเกลื่อนและเลือกที่จะเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมไม่วายทิ้งอีกประโยคไว้ว่า

"เรื่องไม่เป็นเรื่องเลยจริง ๆ ฉันกลับบ้านดีกว่า ผู้หญิงที่ท้องไม่มีพ่อแบบเธอ พูดไปใครจะเชื่อ แล้วยังจะมาใส่ร้ายคนแก่อีก คิดจะข่มขู่เรียกเงินคนแก่หรือยังไง" แต่มีหรือที่คนถูกกระทำและยังไม่ได้รับความยุติธรรมจะยอมจบง่าย ๆ หนูดีพยายามรั้งแขนเขาไว้

"ฉันไม่ได้ต้องการเงินจากผู้ใหญ่ ฉันต้องการคำขอโทษ!" ผู้ใหญ่แสงสะบัดแขนออกเหมือนเธอเป็นขยะ

"ฉันบอกให้พอได้แล้วไง หนูดี!!" องศามองภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจหนัก ก่อนจะคว้าแก้วน้ำจากโต๊ะใกล้ตัว

พร่ากกกก!

น้ำเย็นจัดถูกสาดใส่ตัวสองแม่ลูกนั้นเต็มแรง ทำเอาพีทร้องลั่นและหวาดกลัวจนตัวสั่นจึงกอดแม่แน่น หน้าซบอกเหมือนหาที่ปลอดภัยจากพายุ หญิงสาวหันไปมองคนที่ทำเธอด้วยความไม่เข้าใจ

"ดูสารรูปตัวเองสิหนูดี ใครเขาจะพิศวาสผู้หญิงแบบเธอ!" หนูดียืนตัวเปียกและน้ำตาไหลผสมกับน้ำที่หยดจากเส้นผม มือหนึ่งโอบกอดลูกไว้ส่วนอีกมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

"ฉันคิดว่านายจะมองฉันเปลี่ยนไปแล้วซะอีก" เธอสบตาเขา น้ำเสียงสั่นแต่ชัดเจน "แต่สุดท้ายนายก็ยังดูถูกฉันอยู่เหมือนเดิม" องศาชะงักชั่วครู่ ดวงตาสั่นไหววูบหนึ่ง

"ฉันก็เคยคิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปแล้วเหมือนกัน" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "แต่สุดท้าย…คนอย่างเธอมันก็เป็นอย่างที่แม่ฉันบอกจริง ๆ ด้วย สำส่อนไม่เลิก!"

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของหนูดีฟาดลงบนแก้มเขา เสียงไม่ดังมากแต่ทิ้งรอยแดงจาง ๆ และนั่นทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นตกใจกันเป็นแถบ ๆ ส่วนผู้ใหญ่แสงอาศัยจังหวะนี้เดินเลี่ยงออกไปให้เรื่องพ้นตัวในที่สุด

"ถ้านายมองฉันเป็นคนแบบนั้น ถ้าอย่างนั้น... เราอย่าได้เกี่ยวข้องกันอีกเลย" หนูดีพูดจบก็หันหลังเดินออกจากอนามัย พีทยังร้องไห้ไม่หยุด เธอทำได้เพียงแต่กอดเขาไว้แน่นและพาเดินฝ่าฝนบาง ๆ ออกไป

"แม่ครับ ไม่เกี่ยวข้องกันอีกแปลว่าอะไรเหรอครับ" เสียงแผ่วของพีทถามขึ้นขณะเธอกำลังจะวางเขาบนเบาะรถจักรยานยนต์เวฟร้อยคันเก่า ๆ ทั้งที่น้ำตายังไม่ทันแห้งเสียด้วยซ้ำ

หนูดีฝืนยิ้มและส่งมือไปลูบหัวลูกเบา ๆ

"พีทครับ เรากำลังจะย้ายไปอยู่ที่อื่นนะลูก และจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วนะ" เด็กน้อยเบิกตากว้าง ตาแดงก่ำจากการร้องไห้

"แต่พีทอยากอยู่กับพ่อองศา พีทไม่อยากไปไหน" คำพูดนั้นแทงลึกลงในใจของหนูดี เธอก้มลงมองลูกชายอย่างหนักแน่น

"เขาไม่ใช่พ่อของลูกนะพีท..." เธอพูดพร้อมกับสวมถุงพลาสติกใส่หัวทุยของเด็กน้อยเพื่อกันละอองฝน "ไม่ใช่ทั้งตอนนั้น ตอนนี้ และไม่ใช่ตลอดไป..."

เสียงลมพัดหยาดฝนกระทบหมวกกันน็อกดังกราว เหมือนใจของใครบางคนที่กำลังจะพังลงโดยไม่รู้ตัว...