ไม่เหลือเหตุผลจะรัก

ตอนที่ 1 การกลับมากลิ่นก๋วยเตี๋ยวต้มยำหอมฟุ้งลอยมาแตะจมูกทันทีที่ องศา เหยียบเข้ามาในตลาดเช้าตำบลสระกระโจม เสียงจอแจของพ่อค้าแม่ขาย เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กนักเรียนที่กำลังวิ่งเล่นข้างร้านขายของชำ ทั้งหมดล้วนเป็นภาพที่คุ้นเคย ราวกับเมื่อสิบกว่าปีก่อนที่เขายังเป็นเด็กชายในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ขี่จักรยานผ่านตรอกแคบ ๆ ตรงนี้ทุกวันเพื่อไปโรงเรียนบรรหาร ๑ ของอำเภอดอนเจดีย์แต่นั่นคืออดีต ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มไร้เดียงสาคนนั้นอีกต่อไปแล้ว...องศา หรือ หมอองศา ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี วัย 23 ปี ดีกรีนักเรียนเหรียญทองและบัณฑิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่เขาว่าสอบเข้าได้ยากเย็นนักหนานั่นแหละ องศาเป็นเจ้าหน้าที่สาธารณสุขหรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า หมออนามัย กลับมารับหน้าที่ในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพส่วนตำบลของบ้านเกิดหลังเรียบจบองศาเป็นลูกชายของยายสำลีที่สามีอย่างตาสมรักษ์นั้นมาด่วนจากไปตั้งแต่ลูกชายทั้งสองยังอยู่เพียงประถมเท่านั้น ฐานะไม่ได้ร่ำรวยมากมายอะไรแต่ก็พอมีที่นาทำกินอยู่ไม่น้อย ล้วนเกิดจากการเก็บเล็กผสมน้อยรวมถึงการถูกสลากกินแบ่งรัฐบาลรางวัลที่ 1 ของ ปลัดวายุ ผู้เป็นพี่ชายของหมอองศานั่น

ตอนที่ 2 คนที่ไม่ต้องการเจอเสียงกระทะกระทบกับตะหลิวดังขึ้นอย่างคุ้นเคยในร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ ข้างบ้านไม้ยกพื้นสูงที่มีโต๊ะไม้อยู่ไม่กี่ตัว ร้านป้านวล ไม่ใช่ร้านใหญ่โตอะไรแต่ก็เป็นแหล่งรายได้หลักของครอบครัวเล็ก ๆ ของหนูดี แม่เลี้ยงเดี่ยววัย 23 ปี ที่กลับมาอาศัยบ้านเกิดหลังจากชีวิตในเมืองพังครืนขณะนั้นแดดช่วงสายเริ่มร้อน ป้านวลแม่ของหนูดีกำลังทอดไข่เจียวอยู่หน้าเตาอย่างคุ้นชิน หยดน้ำมันกระเด็นนิดหน่อยแต่หญิงวัยกลางคนก็เพียงยกแขนขึ้นป้องกัน ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร"ยายนวลครับ พีทจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วนะฮะ" เสียงเล็ก ๆ ของน้องพีท เด็กชายวัยห้าขวบครึ่งดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส เด็กน้อยวิ่งมากอดขาคุณยายแน่น"โธ่! ลูก! เก่งจังเลยครับ ไม่ต้องมาช่วยยายหรอก หนูไปดูการ์ตูนเถอะลูก" ป้านวลเอ่ยพลางยีหัวหลานเบา ๆ "เดี๋ยววันนี้ยายทอดไข่เจียวให้กรอบพิเศษเลยนะ""เย่! น้องพีทชอบไข่เจียวกรอบ ๆ ของยายนวลมากที่สุดในสามโลกเลยฮะ" พีทยิ้มกว้างพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคุณยายด้วยสายตาเปล่งประกายเสียงหัวเราะของสองยายหลานแว่วมาจนหนูดีที่กำลังล้างจานในอ่างต้องแอบอมยิ้มอยู่เงียบ ๆ แม้ภายนอกจะดูเป็นวันธรรมดาแต่ภายในหัวใจ

ตอนที่ 3 แต่งตัวแบบนี้ขายของหรือขายอะไรห้องครัวหลังบ้านยามบ่ายเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ผสมกับกลิ่นเนยละมุนในอากาศที่คละคลุ้งอยู่รอบตัวหนูดี หลังจากได้รับการอบรมเมื่อครั้งก่อนเธอก็ตัดสินใจยืมเตาอบขนมเก่า ๆ จากเพื่อนบ้านมาลองทำขนมดูสักครั้ง เผื่อว่าจะขายได้หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีจืดและผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้กำลังจัดเรียงบราวนี่ลงกล่องพลาสติกใสอย่างประณีตก่อนจะห่อด้วยริบบิ้นผูกอย่างเรียบร้อย เธอใช้กล้องมือถือเก่าตั้งกับขวดน้ำพลาสติกที่วางพิงกับกล่องข้าว เสียงพูดของเธอแผ่วเบาแต่พยายามให้ดูสดใส"วันนี้หนูดีมีบราวนี่สูตรโกโก้เข้มข้นนะคะ หอม ๆ ไม่หวานเกินไป เด็กกินได้ ผู้ใหญ่กินดีค่ะ กล่องละห้าสิบบาทเท่านั้น" ภาพบนจอกระตุกเล็กน้อย ไฟส่องหน้าก็แทบไม่มี จะมีเพียงแสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างเก่าเข้ามา เหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้ายิ่งทำให้เธอดูเหนื่อยล้าแต่แววตามีประกายของความหวังบาง ๆ"ไอ้หนูดี! นี่แกกำลังไลฟ์อยู่เหรอ" เสียงเรียกของ พี่แป้ง สาวข้างบ้านวัยไล่เลี่ยกันที่มักเอาข้าวเอาน้ำมาฝากเสมอ เดินเข้ามายืนพิงกรอบประตู เรียกความสนใจจากคนที่กำลังไลฟ์ขายขนมได้เป็นอย่างดี"พี่ว่าแบบนี้คนไม่ดู

ปลัดวายุหันหน้ามามองหญิงสาวที่ตัวเปียกปอนพร้อมผ้าขนหนูคลุมกายกับเด็กน้อยที่ดูท่าทางป่วยจนแทบยืนไม่อยู่"ไป ๆ ลูก เรากลับบ้านกันดีกว่า" ยายสำลีรีบบอกลูก ๆ ที่กำลังให้ความสนใจไปที่สองคนแม่ลูกนั้นจนกลัวว่าจะเกิดใจดีชวนสองคนนั้นกลับด้วยเสียงฟ้าคำรามดังก้องเหนือหลังคาอนามัย ในขณะที่ม่านฝนเทลงมาจนมองเห็นทางได้แทบไม่ชัด หนูดีอุ้มพีทไว้แนบอก เด็กชายยังหน้าแดงและซบอกแม่หลับ ๆ ตื่น ๆ พลางไอแผ่ว ๆ"นี่เธอจะกลับยังไง" เสียงทุ้มต่ำของหมอองศาดังขึ้น ทำเอาหญิงสาวชะงักกลางสายฝน เช่นเดียวกับยายสำลีที่ใจแป้วไปแล้ว"ฉันเอามอเตอร์ไซค์มา เดี๋ยวรอฝนซากว่านี้จะพาลูกกลับ" หนูดีตอบเบา ๆ กอดลูกแน่นกว่าเดิม องศาขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน"บ้าไปแล้วเหรอ ฝนตกหนักขนาดนี้จะพาเด็กไข้ขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ฝ่าฝนไปเนี่ยนะ" น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน"ก็...""ไม่มี ‘ก็’ ! เดี๋ยวฉันไปส่ง" เขาขัดเสียงแข็ง "ส่วนมอเตอร์ไซต์ (ค์) นั่นทิ้งไว้ที่นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยมาเอาไปก็แล้วกัน" หนูดีเม้มปากแน่น ใบหน้าฉายความลำบากใจ ไม่ใช่เพราะกลัวน้ำฝนแต่เพราะต้องนั่งรถไปกับเขาต่างหาก"มีอะไรกันเหรอ" ปลัดวายุเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของแต่

บทที่ 4 เรียกฉันว่าพ่อคนเดียวก็พอแชตองศา : พาแม่กลับบ้านไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไปทีหลังปลัดวายุ : ทำไมอะปลัดวายุ : ถ่านไฟเก่าปะทุเหรอวะองศา : ถ่านไฟเก่าพ่อมึงสิปลัดวายุ : พ่อเดียวกัน ไอ้ควาย!ปลัดวายุวางโทรศัพท์มือถือลงที่ข้างลำตัวเมื่อพูดคุยกับน้องชายผ่านโปรแกรมแชตเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาไม่ทันได้พูดอะไรก็เลือกที่จะเข้าเกียร์และขับรถออกไปในตอนนั้น ก่อนจะได้รับเสียงคัดค้านจากมารดา"อ้าว! เดี๋ยวสิ" ยายสำลีร้องเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ ลูกชายคนโตก็ออกรถโดยที่ลูกชายคนเล็กยังไม่กลับขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ "แล้วองศาล่ะ องศายังไม่มาเลยนะ ตาวายุ""มันบอกให้เรากลับก่อนเลยน่ะแม่""ได้ยังไงล่ะ ฉันจะเอาตาองศากลับด้วย จอดรถเลย จอด" ยายสำลีไม่พูดเปล่าแต่ยังทำท่าจะเปิดประตูรถยนต์ของลูกชายอีกด้วย ดีที่เธอไม่ได้หัวสมัยใหม่ขนาดนั้นจึงไม่อาจเปิดประตูที่ล็อกเอาไว้ได้"วันนี้แม่ทำตัวแปลก ๆ นะเนี่ย" ยายสำลีชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากลูกชาย "ดูลุกลี้ลุกลนแล้วก็อารมณ์เสียแปลก ๆ แม่มีอะไรปิดบังผมกับไอ้องศามันอยู่หรือเปล่า""ฉันจะไปมีอะไรปิดบังพวกแกได้" ยายสำลีนิ่งลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้จะเปิดประตูรถ"ถ้าไ