All Chapters of ไม่เหลือเหตุผลจะรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 14 พ่อแท้ๆ ของพีทหลังจากที่ถูกเมินเหมือนไม่มีตัวตนจากหนูดี องศารู้ดีว่าเขาไม่สามารถกลับไปนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในห้องเช่าของตัวเองได้อีกต่อไป เขากลับมาที่หน้าร้านข้าวของหนูดีในตอนเช้าอีกวันหนึ่ง คราวนี้เขาไม่ได้มาเพื่อพูดขอโทษหรือวิงวอนอะไร แต่เขากลับมาในฐานะลูกค้าธรรมดาคนหนึ่งชายหนุ่มตัวสูงนั่งที่โต๊ะตัวริมสุดและสั่งข้าวผัดไข่ธรรมดาพร้อมน้ำหนึ่งแก้วและนั่งกินเงียบ ๆหนูดีเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าไปที่ครัว พีทเดินมาเก็บจานจากโต๊ะอื่น ผ่านหน้าเขาไปโดยไม่พูดอะไรสักคำหรืออาจไม่ได้สังเกตก็ไม่อาจรู้ได้องศากินจนหมดจานแล้วจึงลุกขึ้นไปวางจานที่เคาน์เตอร์ ล้วงเงินออกมาจ่ายเต็มจำนวนพร้อมทิปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวสั้น ๆ"ขอบคุณครับ อร่อยมาก" แล้วเดินออกไปเงียบ ๆวันต่อมาเขาก็มาอีกและสั่งอย่างเดิมกินเงียบ ๆ และเดินออกไปแบบเดิม ผ่านไปสามวันพีทเริ่มแอบเหลียวหลังมองเขาตอนเดินออกจากร้าน หนูดีเริ่มสงสัยในเจตนาแต่ก็ยังไม่พูดอะไรจนถึงวันที่ห้าฝนตกหนักองศาก็ยังมาแบบเปียกปอนทั้งตัว เขาเข้ามานั่งอย่างเงียบ ๆ ลูกจ้างต่างสัญชาติค่าแรงถูกคนหนึ่งยื่นผ้าเช็ดตัวมาให้ เขายิ้มบาง ๆ แล้วเช็ดผมของตัวเองช้

ตอนที่ 15 ไม่มีสิทธิ์เป็นพ่อแดดช่วงสายสาดลงมายังสนามหญ้าหน้าโรงเรียนอนุบาลกลางตำบล เสียงเด็ก ๆ หัวเราะและวิ่งเล่นกันทั่วบริเวณ พ่อแม่หลายคนยืนมุงดูอยู่บริเวณขอบสนาม สวมเสื้อทีมครอบครัวหลากสี ส่วนหนึ่งนั่งรออยู่ที่เก้าอี้พลาสติกหน้าลานกิจกรรมท่ามกลางเสียงครื้นเครงเหล่านั้น ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวซีดยืนหลบอยู่ตรงมุมรั้วโรงเรียนที่ไกลออกมาองศาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปใกล้มากกว่านี้ เขาไม่มีชื่อในทะเบียนบ้านลูก ไม่มีชื่อในทะเบียนสมรสของหนูดี ไม่มีชื่อแม้แต่ในกลุ่มไลน์ผู้ปกครอง เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะบอกใครว่าเด็กคนนั้นคือลูกของตัวเองร่างสูงโปร่งทำได้เพียงเกาะรั้วและมองอยู่ไกล ๆ มือที่หยาบกร้านจากการทำงานภาคสนามสั่นเล็กน้อย เขาถือกล่องของขวัญเล็ก ๆ ที่เตรียมมาให้ลูกชาย มีกระดาษพับเป็นรูปรถกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือของตัวเองว่า"สุขสันต์วันครอบครัวนะครับพีท พ่อรักพีทที่สุดในโลกเลย" เขาอยากให้ลูกได้เห็น อยากให้ลูกได้กอดเขาเหมือนเด็กคนอื่นกอดพ่อแม่กันตรงสนามนั่น แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น…เพราะผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของลูกเขานั้นยังยืนอยู่ข้างพีทและไม่อนุญาตให้เขาเข้าไปสองวันก่อนเขาพย

ตอนที่ 16 แผนการพ่อลูก"คุณไม่มีสิทธิ์เป็นพ่อของพีทด้วยซ้ำ"ถ้อยคำนั้นฝังอยู่ในหัวเหมือนตะปูสำหรับองศาหลังจากเห็นว่าสองแม่ลูกขึ้นรถสองแถวเรียบร้อยแล้ว เขาจึงถือโอกาสขับรถตามช้า ๆ อย่างไร้จุดหมาย เพราะว่าตอนนี้เขาไม่ได้มีอะไรอื่นใดทำอีกต่อไป นอกจากการตามง้อเอาลูกเมียกลับคืนมาให้ได้เรื่องงานนั้นพี่ชายของเขาคือปลัดวายุบอกเอาไว้ว่าจะหาทางยื้อตำแหน่งงานครั้งนี้เอาไว้ให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการใช้เส้นสายที่สะสมมาหรือเงินทองมากมายเพื่อซื้อเวลาให้กับเขาได้ง้อเมียกลับไปให้สำเร็จเสียก่อน เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะทำแบบนี้ได้นานแค่ไหน องศาต้องเริ่มคิดถึงเรื่องเวลาในแต่ละวันได้แล้วตอนที่เขากำลังเหม่อเพราะคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ อยู่ตรงเก้าอี้หน้าร้านข้าวอย่างใจลอยอยู่นั้น เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังขึ้นใกล้ ๆ อย่างแผ่วเบา ก่อนที่เสียงใสจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ"พ่อองศา" เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมายิ้มให้เด็กชายที่ยืนอยู่ไม่ห่าง"พีท มาทำอะไรตรงนี้ครับลูก เดี๋ยวแม่เห็นจะโดนดุเอาอีกนะ" เจ้าเด็กน้อยมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเล็กนั่น พีทนั่งลงข้างพ่ออย่างไม่เกรงกลัว ใบห

ตอนที่ 17 กลับบ้านเสียงจักจั่นร้องระงมยามเย็นคล้ายกับสะท้อนความว่างเปล่าภายในใจของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ริมแม่น้ำสายเก่า น้ำกระเพื่อมแผ่วเบา สะท้อนแสงไฟจากสะพานไกลลิบ ความเงียบเหงากัดกินใจยิ่งกว่าแอลกอฮอล์ที่ค่อย ๆ ไหลซึมเข้าสู่กระแสเลือดองศานั่งกอดขวดเหล้ากับถุงยาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เก็บออกมาจากโรงพยาบาลใกล้ ๆ เพราะว่าหลังจากให้น้ำเกลือกับทำแผลเสร็จเรียบร้อย เขาก็ไม่ยินยอมจะอยู่รักษาตัวโดยไม่มีใครมาเยี่ยมเลยแม้สักวินาทีเดียว"ฮึก! พังหมดแล้ว... ชีวิตของฉันมันพังไปหมดแล้ว!" เขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้าด้วยสายตาพร่ามัว ไม่ใช่เพราะเมา... แต่เพราะน้ำตา "มันพังไปหมดแล้วจริง ๆ"เสียงนุ่มทุ้มยังคงพึมพำประโยคเดิม ๆ เช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อระดับแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจนเขาเริ่มจะประคองสติเอาไว้ไม่อยู่มีคนบอกว่าในตอนที่คนเราเมาก็มักจะลืมทุกเรื่องที่อยากลืมลงไปได้ แต่สำหรับองศาแล้วมันช่างไร้สาระสิ้นดี ในตอนที่เขาเมาขนาดนี้แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดกลับยังชัดเจนทุกอย่าง ความรู้สึกกรีดลึกลงไปในจิตใจที่เคยเข้มแข็งแต่วันนี้มันช่างอ่อนไหวและเหนื่อยล้าเต็มทน..."ฮึก! หนูดี... ฉันรัก

ตอนที่ 18 คำขอโทษของย่ายามเช้าของบ้านไม้สองชั้นที่อยู่ท้ายซอยเงียบสงบ เสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกลพร้อมกับกลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ ลอยออกมาจากครัวหลังบ้าน องศานั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวมองดูหนูดีที่กำลังตักกับข้าวใส่จานอย่างขะมักเขม้น พีทวิ่งวุ่นอยู่ใกล้ ๆ ขาแม่ พลางเล่าเรื่องการ์ตูนด้วยภาษาที่ผู้ใหญ่ฟังแล้วต้องแปลกใจ"พ่อ ๆ วันนี้พีทอยากดูเบ็นเท็น! พ่อเปิดให้หน่อยนะ" องศาหลุดยิ้มขณะยื่นมือไปยีหัวลูกชายเบา ๆ"ได้สิลูก เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก่อนนะ""อื้อ!" เด็กชายตอบรับเสียงแจ๋ว ก่อนจะวิ่งไปหยิบช้อนกับส้อมมาช่วยแม่อย่างเต็มใจมันเป็นเช้าที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น องศาใช้ชีวิตกับหนูดีและลูกชายมาได้เกือบเดือนแล้ว แม้จะไม่ได้อยู่ในสถานะคู่รักเต็มตัว แต่ทุกวันของเขาก็เต็มไปด้วยความหมายมากกว่าที่เคยมีมาในรอบหลายปีเขาได้ตื่นมาเจอหน้าลูก เห็นหนูดียิ้มอ่อน ๆ ในยามเช้า ได้ยินเสียงหัวเราะของพีทตลอดวัน ทุกสิ่งมันเหมือนฝันและเพราะมันเหมือนฝันมากเกินไป เขาจึงเริ่มกลัวว่าจะเสียมันไปอีกองศากลับมาทำงานที่อนามัยในตำแหน่งเดิมจากกำลังทรัพย์และการวิ่งเต้นของพี่ชาย แน่นอนว่าเขาเองก็ต้องทำงานอย่างหนักมากกว่าคนอื่น