Semua Bab ไม่ควร(เสี่ยง)รัก มาเฟียเจ้าหนี้: Bab 31 - Bab 40

หาดทรายขาวและน้ำทะเลสีฟ้าสะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ยามสายเป็นประกายระยิบระยับ รถของนักศึกษาจากคณะบริหารธุรกิจก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางยังค่ายรับน้อง แต่ละคนต่างแยกย้ายนำข้าวของส่วนตัวที่เตรียมมาเก็บเข้าที่พักที่พวกรุ่นพี่ได้เช่าเอาไว้ ซึ่งเป็นรีสอร์ตที่มีห้องนอนรวมขนาดใหญ่หลายห้อง แถมราคาไม่แพงมาก เห

“เฮียจะบ้าหรือไง เอาเสื้อหนูคืนมาเลย” เธอพยายามยื้อแย่งชุดจากเขาแต่เขากลับยกขึ้นสูงหเหนือหัวจนสุดแขน แม้เธอจะเขย่งปลายเท้าหรือกระโดดก็ไม่สามารถเอาคืนมาได้ ตอนเด็กเขากินเสาไฟเป็นอาหารเหรอเขาถึงได้สูงแบบนี้ “ไม่คืน จะถอดหมดก็ได้นะ อยากโชว์ไม่ใช่เหรอเอาสิเอาเต็มที่เลย แต่คนที่จะเห็นเราในสภา

“เปิดตาได้แล้วพวกมึง” “ลูกพี่เกิดอะไรขึ้นครับ” จ๊อดที่อยากรู้เอ่ยถามขึ้นทันที “เต้าหู้เหยียบโดนหอยเม่น” “เดี๋ยวผมช่วยเองลูกพี่” ไอ้จ๊อดถอดรองเท้าแตะของตัวเองออก “เขาบอกว่าต้องตีให้หนามมันแตกถึงจะหายครับ” มือที่ถือรองเท้าง้างจนสุดแขน ยกสูงมากประหนึ่งลาก

“เฮียก็เจ็บเหมือนกัน จูบปากเฮียหน่อย” “เจ็บที่ท้อง จะจูบที่ปากทำไหมคะ” “มันเชื่อมถึงกันได้” ก็รู้แหละว่าเขาอยากอ้อน วันนี้จะตามใจยอมให้หนึ่งวันก็แล้วกัน “หลับตาสิคะ” “ไม่เอาเดี๋ยวเราตุกติก” “หนูไม่ใช่คนขี้โกงค่ะ พูดว่าทำ ก็คือทำ”

“ถ้าอยากรู้ก็ไปถามกับมัน แล้วถ้ามันพาน้องไปพี่จะแข่งให้ชนะมันเลย หรือถ้าเบื่อๆ ก็ไปเที่ยวเล่นที่ Superior race ได้นะ พี่จะไม่บอกมันหรอก” ชายหนุ่มหยัดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาที่มองเธอเป็นประกายราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังมองเหยื่อดูน่าอันตรายจนเธอรู้สึกขนลุกวาบไปทั้งตัว ก่อนที่เขาจะหันหลังจากไปทิ้