All Chapters of โครตโหด โครตเถื่อน โครตเฮียเฟิง nc25+: Chapter 11 - Chapter 20

ปัง!!!ฝ่ามือหนาของเจ้าสัวทรงพลฟาดลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรงจนจานชามกระเทือน แก้วน้ำสั่นไหวจนน้ำกระฉอก"ไอ้เฟิง! มึงพูดกับกูดีๆ ไม่เป็นหรือไง!"เจ้าสัวทรงพลตวาดลั่น ชี้นิ้วใส่หน้าลูกชายคนโตด้วยความโกรธจัดจนหน้าแดงก่ำ "กูเป็นพ่อมึงนะ! ถามดีๆ ก็ตอบดีๆ อย่ามาทำนิสัยสถุนเหมือนพวกกุ๊ยข้างถนนในบ้านกู!"เฟิงไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ จิ้มเนื้อสเต็กเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างหน้าตาเฉย ราวกับเสียงตวาดเมื่อกี้เป็นแค่เสียงนกเสียงกา"กุ๊ยข้างถนนเหรอ? ก็ลูกป๊าไม่ใช่เหรอที่เป็นกุ๊ย?" เฟิงย้อนกลับทันควันหลังจากกลืนเนื้อลงคอ "แล้วอีกอย่าง ที่ธุรกิจผมมัน แข็ง มันอยู่รอดมาได้ทุกวันนี้ ก็เพราะไอ้นิสัยสถุนๆ แบบนี้แหละไม่ใช่เหรอป๊า?""มึง!!" เจ้าสัวทรงพลแทบจะลุกขึ้นมาบีบคอลูกชายคุณนายหลินที่นั่งเงียบมาตลอด ปรายตามองเฟิงด้วยสายตาดุๆ เหมือนนางพญาจ้องมองข้าราชบริพารที่ทำผิด"เฟิงหลง หยุดกวนประสาทป๊าเขาได้แล้ว" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงอำนาจกดดัน "ทานข้าวให้เสร็จ แล้วค่อยคุยธุระ ม้าไม่อยากให้มื้อเย็นต้องเสียบรรยากาศไปมากกว่านี้"แต่เฟิงทำเป็นหูทวนลม เขาหั่นสเต็กชิ้นต่อไปอย่างสบายใจเฉิบ ไม่

เช้าวันต่อมา บรรยากาศในมหาวิทยาลัยดูคึกคักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะในวิชา "มนุษย์กับสังคม Man and Society" ซึ่งเป็นวิชาศึกษาทั่วไป Gen Ed ที่นักศึกษาจากหลากหลายคณะต้องมาเรียนรวมกัน "เอาล่ะนักศึกษา โปรเจกต์ไฟนอลของเทอมนี้ อาจารย์ขอสั่งงานกลุ่ม ให้พวกคุณลงพื้นที่สำรวจชุมชนเก่าแก่ในกรุงเทพฯ เพื่อศึกษาวิถีชีวิต ปัญหา และแนวทางการอนุรักษ์" เสียงอาจารย์ดังผ่านไมโครโฟน "จับกลุ่มกัน 5 คน คละคณะได้จะดีมาก จะได้หลากหลายมุมมอง" บัวและส้มโอหันหน้ามองตากันทันที แน่นอนว่าพวกเธอกอดคอกันแน่นไม่แยกจากกัน แต่ยังขาดสมาชิกอีก 3 คน "ขอโทษนะ กลุ่มพวกเธอเต็มหรือยัง?" เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นจากด้านหลัง บัวหันไปมองก็พบกับกลุ่มนักศึกษาชายหญิง 3 คน ที่ดูจากการแต่งตัวเซอร์ๆ และกระเป๋าใส่แบบร่างใบใหญ่ ก็เดาได้ทันทีว่ามาจาก คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ "ยังไม่เต็มจ้ะ! ขาดสามคนพอดีเลย!" ส้มโอรีบตอบรับทันควัน พลางกวักมือเรียกอย่างเป็นมิตร ทั้งสามคนลากเก้าอี้เข้ามานั่งร่วมวง ก่อนจะเริ่มแนะนำตัว เริ่มจากซัน ชาย หนุ่มสถาปัตย์ปี 3 หน้าตาดี ผิวเข้ม ดูมีความเป็นผู้นำสูง ต่อมาก็คือ ที ชาย หนุ่มแว่นลุคเด็กเนิร์ด สะพายกล้องตัวใ

โอ๊ย! ปล่อยนะ! ไอ้ชั่ว!" ร่างของบัวถูกเหวี่ยงลงบนพื้นปูนแข็งๆ กลางสตูดิโออย่างแรงจนเข่ากระแทกพื้น ผิวเนื้อเนียนละเอียดถลอกปอกเปิกจนมีเลือดซึม นัทหอบหายใจแฮกๆ ยืนค้ำหัวอดีตคนรักด้วยแววตาของคนจนตรอกที่ไร้ซึ่งความเป็นคน "อยู่นิ่งๆ สิวะ! มึงอยากให้กูตายนักใช่ไหม!" นัทตวาดใส่ ข้างๆ กันนั้น ส้มโอถูกลูกน้องร่างยักษ์สองคนจับกดหน้าแนบกับพื้น สภาพสะบักสะบอม มุมปากแตก เลือดกำเดาไหล แต่แววตายังคงจ้องเขม็งด้วยความแค้น "ไอ้นัท! มึงจำคำกูไว้ ถ้ากูรอดไปได้ กูจะฆ่ามึง!" ส้มโอกัดฟันด่าเสียงอู้อี้ "ปากดีนักนะมึง!" เสี่ยเกาเดินเข้ามาเตะเข้าที่ท้องของส้มโอหนึ่งทีจนเธอตัวงอเป็นกุ้ง ก่อนจะหันมาแสยะยิ้มให้บัวที่นั่งสั่นเทาอยู่กับพื้น "หมดทางหนีแล้วนะจ๊ะคนสวย" เสี่ยเกานั่งยองๆ ลงตรงหน้า เอื้อมมือมาเชยคางบัวขึ้น "โทรศัพท์ก็พังไปแล้ว ไม่มีใครมาช่วยหนูได้หรอก ยอมเสี่ยดีๆ เถอะ รับรองเสี่ยจะเลี้ยงดูอย่างดี ไม่ให้ลำบากเหมือนอยู่กับไอ้แมงดานี่แน่นอน" "อย่ามาแตะต้องตัวกู!" บัวถุยน้ำลายใส่หน้าเสี่ยเกาเต็มแรงด้วยความขยะแขยง เสี่ยเกาหน้าตึง ปาดน้ำลายทิ้งด้วยความโกรธจัด "อีร่าน! กูพูดดีๆ ไม่ชอบ! สงสัยชอบค

หลังจากที่แน่ใจว่าลมหายใจของคนบนเตียงเข้าออกสม่ำเสมอและหลับสนิทไปแล้ว เฟิงหลงก็ค่อยๆ คลายมือที่กุมมือเธออยู่ออกอย่างเบามือ เขาจัดผ้าห่มให้เข้าที่ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินออกจากห้องพักฟื้น VVIP อย่างเงียบเชียบทันทีที่ประตูปิดลง บรรยากาศรอบตัวของมาเฟียหนุ่มก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความอ่อนโยนเลือนหายไป เหลือไว้เพียงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนลูกน้องที่เฝ้าอยู่หน้าห้องต้องกลั้นหายใจ"อาเหลียง" เดินเข้ามารายงานความคืบหน้าทันที"รายงานครับเฮีย คุณส้มโอปลอดภัยดีครับ หมอบอกว่ามีรอยฟกช้ำตามตัวกับปากแตก แต่ไม่มีอาการทางสมองหรือกระดูกหัก ตอนนี้ให้ยานอนหลับพักผ่อนอยู่ที่ห้องพักฟื้นชั้นล่างครับ พรุ่งนี้ตื่นมาน่าจะดีขึ้น"เฟิงพยักหน้าเบาๆ อย่างโล่งใจ อย่างน้อยเพื่อนรักของบัวก็ไม่เป็นอะไรมาก ไม่อย่างนั้นตื่นมาบัวคงโทษตัวเองไม่เลิก"ดี ดูแลให้ดี ค่าใช้จ่ายทั้งหมดกูจัดการเอง"เฟิงเว้นจังหวะ นัยน์ตาคมกริบแข็งกร้าวขึ้นเมื่อนึกถึงตัวต้นเหตุ"แล้วไอ้สวะที่ชื่อ นัท มันถึงมือไอ้จุกหรือยัง?""ถึงแล้วครับเฮีย" อาเหลียงตอบเสียงเรียบ "ตอนนี้ขังไว้ที่ห้อ

"ทำไมมึงดื้อด้านแบบนี้วะบัว" เฟิงบ่นอุบ ขยี้ผมตัวเองจนยุ่ง "งานกูน่ะ เชื่อเถอะว่ามึงไม่อยากรู้หรอก มันไม่ใช่ที่ที่ผู้หญิงอย่างมึงควรจะไปเหยียบ อยู่สวยๆ สบายๆ ที่ห้องก็ดีแล้วแท้ๆ""ไม่เอา! บัวจะทำ!" บัวเถียงคอเป็นเอ็น"เออ! อยากทำนักใช่ไหม ได้!" เฟิงกระแทกเสียง หักพวงมาลัยกลับรถทันที "งั้นกูจะพาไปดูให้เห็นกับตา จะได้เลิกเซ้าซี้สักที!"สถานที่แห่งแรก ที่เฟิงพาเธอมาดูคือ โรงงานผลิตสุรา รถตู้แล่นเข้ามาจอดในโกดังขนาดใหญ่ย่านชานเมือง ทันทีที่ประตูกระจกเปิดออก กลิ่นฉุนกึกของแอลกอฮอล์หมักและกลิ่นสารเคมีก็พุ่งเข้าจมูกบัวจนเธอสำลัก"แค่กๆๆ! กลิ่นอะไรคะเนี่ย" บัวเอามือปิดจมูก หน้าเหยเก"โรงต้มเหล้า" เฟิงตอบสั้นๆ เดินนำเข้าไปดูคนงานชายฉกรรจ์ที่กำลังแบกถังไม้และขวดเหล้าสีอำพันที่ไม่ได้ติดอากรแสตมป์ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงเครื่องจักรดังสนั่นและไอร้อนระอุ"งานหนัก สกปรก เหม็น มึงทำไหวเหรอ?" เฟิงถามเย้ยๆบัวส่ายหน้าหวือ แค่เดินเข้ามาเธอก็เวียนหัวจะแย่อยู่แล้วต่อมาเฟิงพาเธอมาที่ตึกแถวทึบๆ แห่งหนึ่งที่ภายนอกดูเงียบเชียบ แต่พอผ่านประตูเหล็กหนาเข้าไปข้างในกลับกลายเป็นอีกโลกหนึ่งเสียงตะโกนเชียร์ เสียงด่