โครตโหด โครตเถื่อน โครตเฮียเฟิง nc25+

3เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของมังกรหนุ่มขาดสะบั้นลงทันทีที่สิ้นเสียงหวานอาบยาพิษนั้น กล่าวคำบาดหู"มีผัวงั้นเหรอ? ดี! งั้นกูจะรื้อฟื้นความทรงจำให้มึงเอง!"พรึ่บ!ไวเท่าความคิด มือหนารวบเอวคอดกิ่วกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกนุ่มปะทะกับอกแกร่ง บัวหวีดร้องยังไม่ทันสุดเสียง ใบหน้าคมคายก็โฉบลงมาฉกฉวยริมฝีปากอิ่มของเธออย่างป่าเถื่อนและรวดเร็ว"อื้อ!!!"ไม่ใช่จูบที่หอมหวาน แต่มันคือการบดขยี้ด้วยโทสะ เฟิงตะบี้ตะบันริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง รุนแรง และจาบจ้วง ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ บังคับให้เธอเผยอปากรับสัมผัสที่หยาบกระด้างและร้อนรุ่มตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!กำปั้นน้อยๆ ของบัวระดมทุบลงบนแผงอกกว้างของเขาอย่างแรงเพื่อประท้วง ความเจ็บระบมแล่นพล่านไปทั่วริมฝีปาก แต่เขากลับไม่สะเทือนเลยสักนิด ยิ่งทุบ เขาก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นจนกระดูกแทบแหลกเมื่อเห็นว่าแรงกายสู้ไม่ได้ บัวจึงตัดสินใจใช้วิธีสุดท้ายกึก!ฟันคมๆ ของหญิงสาวขบกัดลงไปบนลิ้นร้อนของอีกฝ่ายที่กำลังรุกล้ำเข้ามาอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากทันที เธอหวังให้เขาเจ็บแล้วผละออก แต่เธอคิดผิด ผิดมหันต์

เมื่อเช็กบิลเรียบร้อย ส้มโอก็แทบจะกราบลาเพื่อนรักและพี่ชายหน้าโหดทันที"เอ่อ บัว กูไปก่อนนะ พอดีนึกขึ้นได้ว่าลืมปิดแก๊ส เอ้ย! ลืมทำรายงานส่งอาจารย์! ไปนะมึง ขอบคุณเฮียมากนะคะที่เลี้ยง!"ส้มโอไหว้ลาปะหลกๆ ด้วยความรวดเร็วปานวอก ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวหนีไปจากบรรยากาศมาคุนี้ทันที เธอรู้สึกว่าขืนนั่งอยู่ตรงนี้นานกว่านี้อีกแค่นาทีเดียว อายุขัยเธอต้องสั้นลงแน่ๆเมื่อเหลือกันอยู่แค่สองคน เฟิงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดแจงเสื้อผ้าเล็กน้อยแล้วพยักหน้าเรียกหญิงสาว"กลับ" คำสั่งสั้นๆ ที่รู้กันว่าห้ามขัดแต่ครั้งนี้บัวกลับส่ายหน้า "ยังกลับไม่ได้ค่ะ บัวยังมีเรียนต่อ"เฟิงขมวดคิ้วยุ่ง มองนาฬิกาข้อมือ "เรียนห่าอะไรอีก? ตารางเรียนมึงที่อาเหลียงให้กูมา วันนี้บ่ายไม่มีเรียนแล้วนี่""ไม่ได้เรียนในคณะค่ะ บัวต้องไปเรียนกับ ครูแก้ว ที่สถาบันฝึกอาชีพข้างหลังมอนี่เอง" บัวรีบอธิบายก่อนที่เขาจะอารมณ์เสีย"ครูแก้ว?" เฟิงทวนชื่อด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "แล้วไปเรียนอะไร? รำไทย? ทำขนม?""เรียนตัดเย็บเสื้อผ้าค่ะ"คำตอบของบัวทำเอามาเฟียหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจ"มึงจะ

บัวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนติ้วไปรอบตัวเธอ ริมฝีปากร้อนผ่าวของเฟิงบดเบียดเข้ามาอย่างหิวกระหาย ลิ้นหนารุกล้ำเข้ามาพันเกี่ยวลิ้นนุ่มของเธอ กวาดต้อนความหวานหอมในโพรงปากจนเธอแทบหายใจไม่ออก มือหนาโอบรัดเอวเธอแน่นยิ่งขึ้น ดึงร่างทั้งสองให้ชิดสนิทราวกับจะหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวใต้สายน้ำอุ่น เธอพยายามผลักอกกว้างของเขา แต่แรงเธออ่อนเปลี้ยไปหมดสิ้น ถูกสัมผัสเร่าร้อนนั้นกลืนกินจนเหลือเพียงความสั่นเทาในอก ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยถูกฝังลึกผุดขึ้นมาในหัว ภาพคืนวันในอดีตที่เธอเป็นเพียงสาวใช้ในบ้านเขา ผู้ชายคนนี้ที่เคยทำให้เธอทั้งรักทั้งเกลียด จนต้องหนีหายไปสี่ปีเต็ม “เฮีย…พอเถอะ” บัวผละปากออกได้ชั่วครู่ หอบหายใจถี่กระชั้น น้ำตาไหลอาบแก้มผสมกับหยดน้ำจากฝักบัว แต่เฟิงไม่ยอมหยุด เขายิ้มเยาะในแววตาคมกริบ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเปียกชื้นของเธอทีละเม็ด ช้าๆ อย่างจงใจ “พอ? มึงคิดว่าหนี้ห้าล้านมันจบง่ายๆ แค่นี้เหรอ?” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ ขณะที่กระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออก เสื้อเชิ้ตสีขาวเผยอ้าออก เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวผ่องที่ไร้สิ่งปกปิดใดๆ อีก เฟิงสูดหายใจเข้าลึก มองอย่างโลภมาก “มึงสว

ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ปรับอุณหภูมิเย็นฉ่ำ ร่างเปลือยเปล่าของ ใบบัว นอนหลับสนิทอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอและใบหน้าที่ยังแดงระเรื่อบ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อนจากกิจกรรมรักอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป เฟิงหลง นอนตะแคงใช้ศอกยันศีรษะ จ้องมองใบหน้าหวานยามหลับใหลด้วยสายตาที่อ่านยาก ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างเบามือ ความดุดันที่เคยมีมลายหายไปชั่วขณะ เหลือไว้เพียงความหวงแหน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมาดู แสงไฟจากหน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นชื่อผู้ส่ง Sender: อาเหลียง ข้อความ: เจอตัวแล้วครับเฮีย มันกบดานอยู่ที่บ่อนท้ายซอย ตอนนี้พวกไอ้จุกคุมตัวไปที่โกดัง 9 เรียบร้อยแล้ว ทันทีที่อ่านจบ แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเย็นยะเยือก มุมปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียม เฟิงวางโทรศัพท์ลง แล้วหันกลับมามองหญิงสาวในอ้อมกอดอีกครั้ง เขาโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบหนักๆ ที่หน้าผากมนหนึ่งที ราวกับจะสะกดให้เธอหลับฝันดีในขณะที่เขาต้องออกไปจัด