All Chapters of โครตโหด โครตเถื่อน โครตเฮียเฟิง nc25+: Chapter 21 - Chapter 30

“เฮียอืม…” บัวครางแผ่วในลำคอเมื่อเฟิงถอนจูบออก แล้วเลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอเธออีกครั้ง มือหนาของเขาลูบไล้ลงต่ำ จับชายผ้าถุงที่เปียกชื้น ดึงมันออกอย่างช้าๆ จนร่างกายเปลือยเปล่าของบัวเผยออกมาใต้แสงจันทร์ หยดน้ำเกาะพราวตามเนินอกอวบอิ่มและส่วนโค้งเว้าที่สมบูรณ์แบบเฟิงถอยหลังเล็กน้อย มองสำรวจเรือนร่างเธอด้วยแววตาหลงใหล“สวยสวยชิบหายเลยวะ” เขาพึมพำเสียงแหบ ก่อนจะโน้มตัวลงมาดูดดื่มที่ยอดอกสีชมพูของเธอ ลิ้นสากวนเวียนรอบๆ จนบัวแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสนั้นโดยไม่รู้ตัว มือเธอเกร็งจิกผมดำขลับของเขา ขณะที่ขาเรียวสั่นระริก“เฮียทำสิคะทำอะไรก็ได้” บัวกระซิบเสียงสั่น ยอมจำนนต่อความปรารถนาที่พุ่งพล่านในตัวเธอเอง เธอยอมให้เขาแล้ว ยอมให้มังกรหนุ่มคนนี้ครอบครองทุกส่วนของร่างกายเฟิงยิ้มมุมปาก ก่อนจะอุ้มร่างเบาหวิวของเธอขึ้นอย่างง่ายดาย เดินตรงไปยังลานปูนโล่งๆ ที่มีผ้าปูพื้นเก่าๆ วางไว้ใกล้ตุ่มน้ำ เขาวางเธอลงนอนหงาย มองดวงตาคู่สวยที่มองเขาด้วยความไว้วางใจ ก่อนจะก้มลงจูบเธออีกครั้ง มือหนาไล้ลงต่ำ สัมผัสจุดตรงกลางกายเธออย่างแผ่วเบา นิ้วกร้านแทรกเข้าไปสำรวจความชุ่มชื้นที่รอคอยเขา“อ๊าเฮีย…” บัวครางออกมาด

บนชานบ้านไม้บัวจัดแจงเทโจ๊กหมูใส่ชามใบเก่า ลายไก่ จัดวางปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้ลงบนโต๊ะไม้สักตัวเตี้ย แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเฟิงภาพของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล นั่งขัดสมาธิบนพื้นไม้กระดาน กินโจ๊กถุงละ 30 บาท ในบ้านไม้เก่าๆ ดูเป็นภาพที่ขัดแย้งแต่ก็น่ารักอย่างประหลาดในสายตาบัว"อร่อยไหมคะเฮีย?" บัวถามลุ้นๆ"ก็งั้นๆ จืดชืด" เฟิงตอบตามสไตล์คนปากแข็ง แต่ตักโจ๊กเข้าปากคำโตไม่หยุด "สู้หูฉลามน้ำแดงภัตตาคารไม่ได้หรอก""งั้นวันหลังบัวไม่ซื้อมาฝากแล้วนะ" บัวแกล้งงอน"ใครบอกไม่ให้ซื้อ!" เฟิงรีบสวนทันควัน วางช้อนลงแล้วมองหน้าเธอจริงจัง "กูหมายถึงรสชาติมันธรรมดา แต่พอนั่งกินกับมึงที่นี่ มันก็ อร่อย ดีเหมือนกัน"บัวหน้าร้อนวูบ ยิ้มแก้มปริก้มหน้าก้มตาฉีกปาท่องโก๋แก้เขินเฟิงมองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววครุ่นคิด ชีวิตที่ผ่านมาของเขาเต็มไปด้วยความเสี่ยง คาวเลือด และการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าความสุขสงบเรียบง่ายแบบนี้จะมีอยู่จริง"บัว" เฟิงเรียกชื่อเธอ"คะ?""เรียนจบเมื่อไหร่" เฟิงพูดเสียงเรียบ แต่แววตามั่นคง "มาช่วยกูทำงานนะ""งานอะไรคะ? บ่อน? ผับ?" บัวถามตาโต"ไม่ใช่" เฟิงส่ายห

"ถ้าผู้หญิงทุกคนที่แกพาขึ้นเตียง แล้วแกเรียกว่า เมีย หมด" คุณนายหลินยักไหล่อย่างเหนือกว่า "ป่านนี้ฉันคงมีลูกสะใภ้เป็นร้อยคนเดินชนกันตายเต็มกรุงเทพฯ แล้วมั้ง!"คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มพันเล่มที่พุ่งปักเข้ากลางใจของใบบัว หญิงสาวสะอึกในลำคอ หน้าชาจนไร้ความรู้สึก เธอเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความน้อยเนื้อต่ำใจที่พยายามกดไว้ตีตื้นขึ้นมาจุกอก ใช่สิ เธอคงเป็นแค่หนึ่งในร้อย เป็นแค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่เขากำลังเห่อ เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านมาของเขา"ไม่เหมือนกัน!" เฟิงเถียงคอเป็นเอ็น เหงื่อแตกพลั่กด้วยความร้อนรนเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของบัว "บัวไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น! กับคนอื่นผมแค่เล่นๆ แต่กับบัว""ไม่เหมือนยังไง?"คุณนายหลินสวนกลับทันควัน เดินเข้าไปจ้องหน้าลูกชายกดดัน "ไหนแกลองอธิบายมาซิเฟิงหลง ว่านังเด็กกะโปโลคนนี้ มันวิเศษวิโสกว่าผู้หญิงคนอื่นของแกตรงไหน? มันมีดีอะไรนอกจากหน้าตาซื่อๆ ที่เอาไว้หลอกผู้ชาย? แกตอบฉันมาสิ!""ผม คือ"เฟิงอ้าปากพะงาบๆ สมองตื้อตันไปหมดเขาอยากจะตะโกนบอกว่า เพราะบัวคือคนเดียวที่เข้าใจผม คือคนเดียวที่ผมอยู่ด้วยแล้วสบายใจ คือรักแรกและรักเดียว แต่ต่อหน้าสายตาอำมหิตของแม่

ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของ Dragon Club ปัง!!! ประตูห้องทำงานหรูถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด เฟิงเดินจ้ำอ้าวเข้ามาภายในห้องด้วยแววตาแดงก่ำที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงจนอากาศในห้องดูเหมือนจะบิดเบี้ยว โครมมมม!!! มือหนากวาดแฟ้มเอกสาร คอมพิวเตอร์ และข้าวของบนโต๊ะทำงานราคาแพงลงพื้นจนหมดเกลี้ยง แจกันลายครามใบละแสนถูกหยิบขึ้นมาขว้างใส่ผนังจนแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย "โธ่เว้ย!!! แม่งเอ๊ย!!!" เฟิงสบถลั่นห้องเหมือนสัตว์ป่าบาดเจ็บ เขาเตะเก้าอี้หนังตัวใหญ่จนปลิวไปกระแทกตู้โชว์ด้านหลัง "เฮีย ใจเย็นๆ ก่อนครับเฮีย!" เหล่าลูกน้องนับสิบคนที่ยืนอออยู่หน้าประตู รวมถึงอาเหลียงและไอ้จุก ต่างถอยกรูดไปยืนหลบมุมด้วยความหวาดผวา ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าไปใกล้รัศมีทำลายล้างของนายเหนือหัว เขาเดินวนไปวนมากลางห้องเหมือนเสือติดจั่น ความอัดอั้นตันใจที่ทำอะไรไม่ได้ ความเจ็บใจที่ถูกแม่ตัวเองหักหน้า และความผิดหวังที่ใบบัวเลือกที่จะเดินจากไป มันสุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด เขายกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปที่เคาน์เตอร์บาร์มุมห้อ

เฟิงคำรามต่ำในลำคออีกครั้ง ความหิวโหยในแววตาเข้มข้นขึ้นราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโหม เขายกตัวขึ้นเล็กน้อย มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างเร่งรีบ ปุ่มกระดุมหลุดกระเด็นไปสองสามเม็ดเพราะความกระหายที่ไม่อาจยั้งใจได้อีกต่อไป เสื้อผืนนั้นถูกโยนทิ้งไปกองกับพื้นห้องอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเป็นมัดๆ รอยแผลเป็นเก่าๆ และเหงื่อที่ชโลมกายจนมันวาว“เฮีย” บัวครางแผ่ว สายตาหลงใหลมองเรือนร่างกำยำของเขา ก่อนที่เฟิงจะถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว จนทั้งคู่เปลือยเปล่าต่อหน้ากัน ร่างกายร้อนผ่าวของเขาประกบลงมาทับร่างบางอีกครั้ง ผิวหนังสัมผัสกันโดยไร้สิ่งกีดขวาง“กูทนไม่ไหวแล้วบัว” เขากระซิบเสียงแหบพร่า ขณะที่มือหนาเลื่อนลงไปจับสะโพกมนของเธอ รั้งให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะเคลื่อนไหวเข้าหาเธออย่างช้าๆ แต่หนักแน่น ความคิดถึงที่อัดอั้นระเบิดออกมาผ่านสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนบัวกัดริมฝีปาก ครางเสียงแผ่วเบาในลำคอ ขณะที่ร่างกายเธอตอบสนองเขาอย่างเต็มใจ มือเล็กจิกเล็บลงแผ่นหลังแกร่งของเขา เฟิงเคลื่อนไหวเร็วขึ้น แรงขึ้น จังหวะที่ประสานกันราวกับคลื่นที่