Semua Bab เล่ห์ลวง(ร้าย)นายแฟนเก่า | ภีมxน้ำชา: Bab 21 - Bab 30

ขนาดจะคุยด้วยเหตุผลแล้วแท้ ๆ ก็ยังจะทะเลาะกันได้ มันจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่อสองพ่อลูกได้คุยกัน ทั้งอารมณ์ของเขาและพ่อ ก็เดือดดาลไม่แพ้กัน“แกยังทำตัวแกไม่ดีเลย จะมาถามหาบริษัทจากฉันแล้วเหรอ”“ไม่ใช่แค่บริษัท แต่สมบัติด้วย ผมอยากรู้ว่ามีอะไรที่เป็นของผมบ้าง พ่อจะให้อะไรผมไหม”“สมบัติ? แกอายุแค่นี้มาถามหาสมบัติฉันเนี่ยนะ หึ” ดนัยก็เริ่มมีอารมณ์โกรธขึ้นมา ก็ว่าลูกชายมาถามอะไรแปลก ๆ ที่แท้ก็อยากได้สมบัติเขานี่เอง“ใช่ ทีแรกผมไม่เคยสนใจ แต่ตอนนี้สนใจแล้ว ผมอยากได้สมบัติพ่อ” ถึงแม้แต่ก่อนจะไม่อยากได้ก็เถอะ แต่ตอนนี้จากเรื่องที่ได้รับรู้ เขาคงปล่อยให้สมบัติพ่อเขา ไปตกอยู่ในเนื้อมือใครไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้น“แกจะมาอยากได้อะไรในสมบัติฉัน ชีวิตที่ไม่เอาไหนแบบแก อย่าหวังเลยว่าจะได้อะไรไป เพราะฉันไม่มีทางให้!”“พ่อ! ผมเป็นลูกพ่อนะ!” เขาก็เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมากับคำพูดนี้“แกอย่าพูด ถ้าจะมาคุยเรื่องอะไรแบบนี้ แกกลับไปซะ แล้วก็คิดใหม่ด้วยว่าอย่าได้หวังอะไรจากฉัน เพราะฉันไม่ให้แก”“พ่อ!”“แกมีเรื่องอะไรจะพูดอีก”“ก็ระวังอย่าให้เมียเด็ก กับคนสนิท สวมเขาให้ก็แล้วกัน!”“ไอ้ภีม!”เมื่อเห็

ณ ร้าน Happy flower Cแล้วภวัตก็มารับดอกไม้ตามพิกัดร้านที่มีนาให้มา พอเห็นร้านดอกไม้แบบนี้ ก็นึกถึงแต่เหตุการณ์วันนั้น วันที่ผู้หญิงที่เขารัก กำลังฉลองวันเกิดอย่างมีความสุขกับผู้ชายอีกคน มันสร้างความเจ็บปวดให้เขามาจนถึงทุกวันนี้และด้วยแบบนั้นมันก็ทำให้เขาเป็นคนไม่เชื่อมั่นในความรักอีกต่อไป การมีความรักให้คนอื่นสำหรับเขามันเท่ากับศูนย์ ที่ผ่านมาเขาก็กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ไม่เคยขาดผู้หญิงเลยสักครั้งที่ต้องการ แต่ความรู้สึกที่อยู่ในใจก็ไม่เคยมีใครแทนเธอได้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เหมือนเธอ และจนถึงตอนนี้ เขาก็ยังนึกถึงเพียงแต่เธออยู่ตลอดเวลาภวัตหยุดความคิดนั้นไว้ แล้วเดินเข้าไปในร้านดอกไม้ ที่ตกแต่งสวยงามและใหญ่โต ภายในร้านให้ความสดชื่นแก่เขามาก นั่งเครื่องบินมาตั้งหลายชั่วโมง ได้มาผ่อนคลายก็ตอนที่เดินเข้ามา ได้รับกลิ่นดอกไม้ที่หอม มันช่างเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยจริง ๆ"มารับดอกไม้ที่คุณมีนาสั่งไว้ครับ" เขาบอกกับพนักงานที่อยู่ตรงนั้น แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าสวยที่คิดถึงมาตลอด"..." ส่วนเธอเองก็ชะงักไปเหมือนกันทันทีที่เห็นหน้าเขาเขาที่เห็นหน้าเธอก็อึ้งไปจนพูดไม่ออก เขากับเธอไม่เจอกันมา 5

ณ เขาใหญ่ตอนนี้มีแต่ความรู้สึกที่ตื่นเต้น ของคนที่อาศัยอยู่ที่กรุงเทพมาตลอด บรรยากาศที่นี่ดีมาก ยิ่งตอนเช้าแบบนี้ยิ่งสดชื่น จนรู้สึกชอบตั้งแต่ที่มาถึง ยิ่งไร่แห่งนี้แล้วด้วย ช่างอุดมสมบูรณ์จริง ๆ“น่าอยู่มากเลยนะ” ภาคก็พูดขึ้น พร้อมกับยิ้มให้น้องสาว“ใช่ค่ะ ชาชอบจัง”“ไปพักผ่อนก่อนไหม เดี๋ยวค่อยออกมาดูงานก็ได้”“ไม่ดีกว่าค่ะ ชาอยากไปคุยกับคนที่ไร่ด้วยตัวเอง ตั้งแต่วันที่มาเลยดีกว่า แล้วอีกอย่างเห็นว่าคุณวารีจะมาคุยด้วย”“ใช่ สินะ”“เอาไว้คุยงานเสร็จ ค่อยกลับไปพักดีกว่าค่ะ”“เอาแบบนั้นก็ได้ งั้นเราไปคุยงานก่อน แล้วค่อยไปที่พัก”“ค่ะ”แล้วสองพี่น้อง รวมถึงหัวหน้าคนงาน วิศวะกรคนอื่น ก็ไปคุยกับพนักงานที่ไร่ทันทีที่มาถึง ทุกคนในไร่ต่างอัธยาศัยดี และต้อนรับเป็นอย่างดี คงจะด้วยที่มาดามวารีเป็นคนน่ารัก ทุกคนในไร่เลยดูใจดีไปหมด จนเธอรู้สึกชอบที่นี่มาก ๆ“นี่คือแบบแผนของการก่อสร้างนะคะ แล้วจะเสร็จตามแผนที่วางไว้ ก็ขอความกรุณาทุกคน ละเว้นสถานที่ก่อสร้างไว้นะคะ เดี๋ยวเป็นอันตราย”“ได้เลยครับ/ค่ะ” ทุกคนก็ต่างว่าง่าย และยิ่งเห็นแบบบ้านที่เธอออกแบบ และคุณวารีก็เป็นคนเลือก ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น และชอบไ

[“ตัวบ้านหลังนี้สวยจัง สีดำแบบที่ตัวชอบเลย ดูสิชอบไหม” หญิงสาวถามคนตัวโตที่นอนออดอ้อนอยู่บนตักเล็ก เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาดู รูปบ้านที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์“สวยจริงด้วย อนาคตเราสร้างบ้านแบบนี้อยู่ด้วยกันดีไหม”“บ้าหน่า” เธอก็บีบจมูกโด่งได้รูปของเขาและยิ้มให้“จริง ๆ ไว้เค้าเก็บตังค์ได้แล้ว ถ้าจบวิศวะมา เราก็สร้างบ้านกันเองดีไหม มีตัว มีเค้า แล้วก็มีลูกของเรา” เขาพูดอย่างจริงจัง“ภีม พูดอะไรก็ไม่รู้” นี่เขาคิดเรื่องอนาคตกับเธอแล้วหรือ แก้มเจ้ากรรมก็แดงขึ้นมา“เค้าพูดจริงนะตัว ถ้าเราพร้อมเราสร้างอนาคตด้วยกันนะ”“เค้าดีใจนะ ที่ตัวคิดถึงอนาคตร่วมกับเค้าด้วย”“ก็เค้าอยากอยู่กับตัวไง เค้ารักตัวมาก”“ให้มันจริงเถอะ ให้มีวันนั้น” เธอตอบรับพร้อมรอยยิ้ม“มีอยู่แล้ว สัญญากันนะ” แล้วเขาก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมาเป็นการสัญญา“สัญญา” ใบหน้าสวยยิ้มอย่างยินดี เกี่ยวก้อยกับเขายืนยันคำสัญญา“แล้วเค้าชอบสีดำ ตัวชอบบ้านสวย ๆ ธรรมชาติล้อมรอบ เอาแบบนี้ดีไหม ทำบ้านสีดำตามใจเค้า ส่วนตัวเป็นคนออกแบบ และเลือกบ้านในแบบที่ตัวชอบ”“โอเค งั้นเค้าจะออกแบบตามใจเค้าทุกอย่างเลย ตัวอย่ามาโวยทีหลังก็แล้วกัน”“ไม่เลย เค้าจะตา

แล้วเขาก็ตั้งใจดูแบบบ้าน ทั้งยังอ่านสัญญาฉบับนั้น จนเวลาล่วงเลยกว่าชั่วโมง ก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็น เขาลอบมองใบหน้าสวยของเธออีกครั้ง ทำไมใจเขามันเอาแต่โหยหาเธอแบบนี้ ทั้งที่ตอนนี้เธอมีคนอื่นไปแล้ว เขาก็ยังอยากจะทำเรื่องที่ผิด สั่งห้ามใจตัวเองไว้ไม่ได้จริง ๆ“ขอบคุณค่ะ พรุ่งนี้ถ้าคุณคุยกับคุณเอกภพเรียบร้อย ก็อนุมัติสร้างโครงการเลยนะคะ”“อืม”“ค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนนะ” แล้วเธอก็กำลังจะลุกขึ้น“เดี๋ยว ตอนนี้มันทุ่มกว่าแล้วไม่ใช่เหรอ”“ค่ะ”“ความจริง ผมพิจารณาคำพูดของคุณแล้วนะ”“คะ?”“ที่บอกว่าพึ่งมาอยู่ ยังไม่ชินทาง กลับค่ำมืดก็เปลี่ยวอีก”“ใช่ค่ะ แล้ว...”“ผมว่าจะให้คุณมาพักที่นี่ดีกว่า จะได้ดูแลงานอย่างใกล้ชิดด้วย”“พักที่นี่?”“ใช่”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเช่าที่พักเอาไว้แล้ว แล้วที่นั่นก็สะดวกมากกว่า ฉันไปกลับได้ไม่มีปัญหา”“แต่ผมมีปัญหา ผมอยากให้คุณมาอยู่ที่นี่”“...”“เอ่อ...มาดูแลงานอย่างใกล้ชิด”“เรื่องนั้นเป็นหน้าที่ของคุณเอกภพอยู่แล้วค่ะ คุณไม่ต้องห่วง”“ไม่ได้ เพราะนี่ก็คือ ความต้องการอีกอย่างของผม”“...” คนเอาแต่ใจ บ้าที่สุด“ไปสิ ผมพากลับไปเก็บของ”“เอ่อ...ฉันยังไม่สดวกค่ะ”“แล้วตอนไห