Lahat ng Kabanata ng One Night Stand With My President: Kabanata 11 - Kabanata 20

“Ano sa tingin mo?” bahagyang ngumiti si Myra. “Pero huwag mo siyang sisihin. Maaaring tinanggap niya ang pera para lang mapanatag ang loob ko.” Naiintindihan ni Harrison ang ibig sabihin ni Myra. Ang pagbibigay ng pera kay Adeline ay para lamang mapalayo ito sa kanya. At ang pagtanggap ni Adeline sa pera ay parang pangakong hindi siya kailanman magmamahal kay Harrison. Biglang nakaramdam ng pagkainis si Harrison. “Huwag mo siyang sisihin. Mahirap para sa mga ordinaryong tao na labanan ang tukso ng pera,” nakangiting sabi ni Myra. Nanatiling tahimik si Harrison, ngunit bakas sa mukha niya ang hindi magandang pakiramdam. “Pero…” biglang nag-iba ang tono ni Myra, “Kung kaya niyang tumanggap ng pera mula sa akin nang hindi mo alam, ibig bang sabihin ay kaya rin niyang tumanggap ng pera mula sa iba nang patago? Harrison, huwag mo siyang masyadong pagkatiwalaan. Mas mabuting mag-ingat ka.” Tumayo si Harrison at malamig na nagsalita, “Hindi mo kailangang manghimasok sa mga perso

Parang nakapako sa sahig ang mga paa ni Kaylie at hindi makagalaw. “Ms. Hickman, hindi masyadong matalino ang pagtatapos ng dramang ito,” malamig na sabi ni Harrison. Nagsimulang pagpawisan ang likod ni Kaylie. Tumingin si Harrison kay Kate. Nanghina ang mga tuhod ni Kate at muntik na siyang bumagsak. “Mr. Thomson, nagkamali po ako,” nanginginig niyang sabi. Hindi talaga siya marunong humarap sa pressure, at ngayon ay halos gumuho na ang kanyang isipan. “Sa maling tao ka humihingi ng tawad.” Mabilis na tumingin si Kate kay Adeline. “Ms. Hensley, mali po ako. Patawarin n’yo ako. Si Ms. Hickman po ang pumilit sa akin.” Nanggigigil na napatingin si Kaylie at biglang sinampal si Kate. “Paano mo ako nasikmurang siraan?” Kalmadong pinanood ni Adeline ang kanilang pagtatalo. Kumunot ang noo ni Harrison, halatang naiinis. “Ms. Hickman, huwag ka nang magpakita sa harap ko sa hinaharap—para man sa negosyo o personal na bagay,” malamig at mapanlait niyang sabi. “Ipapaalam ko sa l

Sa totoo lang, tuwing pumupunta si Harrison, bihira siyang magpasama sa mga babaeng umaalalay. Ngunit minsan, si Lauren ang nagbuhos sa kanya ng alak, at ininom niya iyon. Dahil doon, naniwala ang lahat na may espesyal na puwesto si Lauren sa puso ni Harrison. Tutal, siya ang pinakasikat na babae sa club—maganda, may magandang hubog ng katawan, at may talento. Ganoon din ang iniisip ni Lauren. Kaya nang marinig niyang dumating si Harrison ngayon, agad siyang nagbalak na pumunta sa private room para samahan ito. Hindi niya inasahan na may dala pala itong sekretarya. Narinig na niya ang tungkol kay Adeline, ang chief secretary ni Harrison, ngunit hindi pa niya ito nakikita noon. Magandang pagkakataon ito para makita kung ano ang itsura ni Adeline. “Naiintindihan ko. Magpahinga ka muna,” nakangiting sabi ni Lauren. “Salamat, Lauren,” sagot ng babaeng umaalalay. Pagkaalis ng babae, hindi agad nagtungo si Lauren sa private room. Bumalik muna siya sa kanyang pahingahan, inayos

Bang! Biglang bumukas nang malakas ang pinto ng private room. Napalingon ang lahat dahil sa ingay. Si Lauren ang pumasok. Magulo ang buhok niya, gusot ang damit, at may malinaw na bakas ng mga daliri sa kanyang mukha. “Mr. Thomson, tulungan n’yo po ako!” sigaw ni Lauren habang umiiyak. Mabilis siyang tumakbo papunta kay Harrison. Sinamantala ni Adeline ang pagkakataon at agad na tumayo mula sa kandungan ni Harrison at lumipat sa gilid. Naramdaman ni Harrison ang biglaang pagkawala ng init sa kanyang mga bisig. Bahagya siyang nakaramdam ng pagkadismaya. Lalong sumimangot ang kanyang mukha. Mukhang natatakot na natatakot si Lauren at muntik nang sumubsob sa mga bisig ni Harrison. Ngunit mabilis kumilos si Sam at hinawakan ang braso ni Lauren. “Lauren, anong nangyari?” tanong ni Sam. “Mr. Juarez!” umiiyak na sabi ni Lauren. “Ako—” Sa sandaling iyon, biglang sumugod papasok si Gunnar na galit na galit. May gasgas ang leeg niya at hubad ang pang-itaas ng katawan, naka-box

Hindi binuksan ni Harrison ang kanyang mga mata, ni hindi rin nagsalita. Mukhang talagang lasing siya at tulog na tulog. Sumakit ang ulo ni Adeline. Masyadong mahirap para sa kanya na buhatin at dalhin mag-isa si Harrison papasok. Bumaba siya ng sasakyan, lumibot sa likuran, binuksan ang pinto, at marahang tinapik ang balikat ni Harrison. “Mr. Thomson, gising na po.” Wala rin naman siyang masyadong inaasahan. Magtatawag na sana siya ng tutulong mula sa villa nang biglang hinawakan ni Harrison ang kanyang pulso. Mahigpit ang kapit nito. Napangiwi si Adeline at napatingala, sinalubong ang mga matang kabubukas lang. Dahil marahil sa kalasingan, malabo at may ulap ang mga mata ni Harrison, hindi mabasa ang anumang emosyon. “Mr. Thomson?” maingat na tawag ni Adeline. Parang saka lang napagtanto ni Harrison na siya pala iyon. Bahagya niyang niluwagan ang hawak, ngunit bigla naman siyang hinila paloob ng kotse. Hindi nakapaghanda si Adeline at diretso siyang napahiga sa ibabaw n