One Night Stand With My President のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Kabanata 21: Hindi Siya Akin Gustong-gusto nang sumabog ni Millie sa galit, ngunit nang makita ang lalaking katabi niya, pinigilan niya ang sarili at nagkunwaring kawawa. “Darling, binully nila ako. Hindi mo man lang ako ipinagtanggol,” paawa niyang sabi. Hindi man lang siya tiningnan ng lalaki. Nakatutok ang mga mata nito sa direksiyon ni Adeline at may pagtatakang nagtanong, “Sino ’yung babae? Kilala mo ba siya?” “Si Adeline. Kamag-anak ko siya. Bakit?” “Ang ganda pala ng kamag-anak mo. Bakit hindi mo ako ipinakilala sa kanya?” Biglang kinabahan si Millie. “Ano’ng ibig mong sabihin? Interesado ka ba kay Adeline?” Napansin ng lalaki na mali ang nasabi niya, ngunit hindi rin siya gaanong nataranta. Pinakalma niya si Millie. “Hindi. Nagtatanong lang ako. Hindi ka ba gutom? Umorder na tayo.” Pagkaupo nila, wala sa sarili ang lalaki habang naglalaro ng cellphone. Siya si Joshua Reed, kaklase ni Millie noong high school. Sa isang reunion kamakailan, nalaman ni Mi

Pagkaalis ni Camryn, inimpake ni Adeline ang kanyang laptop at nagtungo sa conference room. Ngunit hinarangan siya ni Millie at mapanuksong sinabi, “Adeline, alam kong may masama kang balak—gusto mo akong hadlangan na makapasok sa Thomson Group. Pero personal na sinabi ni Mr. Thomson na puwede akong manatili. Mukhang hindi ka rin pala ganoon kahalaga sa paningin niya.” “Makalagpas ka,” malamig na sabi ni Adeline. Puno ng pang-uuyam ang mukha ni Millie. “At kung ayaw ko? Hindi mo ba nakita kanina? Nang makita ako ni Mr. Thomson, agad niya akong pinayagan na manatili.” Halatang ayaw nang makinig ni Adeline sa kanyang kadaldalan kaya pinutol niya ito. “Lumayas ka.” Biglang napatigil si Millie. Bahagya siyang natakot sa aura ni Adeline. Nang makita ito, dali-daling lumapit si Anna kay Millie at sinabi, “Halika na, dadalhin kita sa workstation mo. Papunta na ngayon si Ms. Hensley sa conference room. Kapag nahuli siya, magagalit si Mr. Thomson at lahat tayo sa opisina ang madadamay

Biglang naalala ni Harrison ang eksena ng paghalik niya sa babaeng iyon noong gabing iyon. Noon, wala siyang gaanong malinaw na kamalayan. Ngunit ngayon, biglang naging malinaw sa kanyang isipan ang mga alaala ng sandaling iyon. At hindi pa rin niya maalala ang mukha ng babaeng iyon. Bigla niyang napagtanto na hindi ito ang unang beses na naisip niya ang babaeng iyon habang kaharap si Adeline. Nakakapanibago ito. “Posible kayang si Adeline ang babaeng iyon?” Isang kaisipan ang biglang sumagi sa isip ni Harrison. Ngunit agad niya itong itinaboy. Masyadong katawa-tawa. Habang nananatiling tahimik ang dalawa, biglang tumunog ang cellphone ni Adeline. Agad nitong nabasag ang awkward na katahimikan. Nakaramdam ng kaunting ginhawa si Adeline at mabilis na sinagot ang tawag. “Hello?” May sinabi ang nasa kabilang linya, at biglang naging seryoso ang mukha ni Adeline. “Sigurado ka ba?” “Sige, naiintindihan ko.” Matapos ibaba ang tawag, tumingin si Adeline kay Harrison. “Mr.

Parang may kumislap na ideya sa isipan ni Adeline, at agad niyang binitiwan si Mateo at tumalikod upang umalis. Ngunit biglang sumugod si Millie at hinarangan ang kanyang daraanan. “Adeline, saan ka nagmamadaling pumunta?” nakangising sabi ni Millie, may kakaibang kurba ang labi nito. “Ngayong nakapasok ka na rito, hindi kita basta-basta papakawalan.” Nanlamig ang katawan ni Adeline at naging alerto ang kanyang mga mata. “Ano ang ibig mong sabihin?” Sa sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto ng silid. Si Joshua ang pumasok. Puno ng pananabik ang kanyang mukha, at ang manyakis niyang tingin ay walang tigil na gumagapang sa katawan ni Adeline. “Millie, ang galing mo talaga!” sabi ni Joshua. Ngumisi si Millie. “Siyempre. Mag-enjoy ka ngayong gabi.” Agad na naunawaan ni Adeline ang ibig nilang sabihin. Nanginig siya sa galit at galit na galit na tumingin kay Mateo, na iwas sa kanyang tingin. Sa sandaling iyon, parang gumuho ang mundo ni Adeline. Sa kilos ni Mateo, malina

“Hindi na ako babalik doon,” marahang sabi ni Adeline. Hindi na nagsalita pa si Harrison, at di nagtagal ay huminto na ang sasakyan sa tapat ng ospital. Gabi na iyon, ngunit may mga doktor pa ring naka-duty. Sinuri si Adeline ng doktor at sinabing mababaw lamang ang kanyang mga sugat. Binigyan siya ng reseta at pinayuhang magpahid ng gamot sa loob ng dalawang araw, pati na rin ng ilang paalala. Tahimik na nakinig si Adeline. Bago pa siya makapagsalita, nauna nang nagsabi si Harrison, “Salamat.” “Walang anuman,” sagot ng doktor, sabay tingin kay Harrison na may bahagyang pagtataka. Habang nagtataka si Adeline, biglang tumunog ang cellphone ni Harrison. Lumabas ito upang sagutin ang tawag. Pagkaalis ni Harrison, agad na tinanong ng doktor si Adeline, “Kailangan mo ba na tumawag ako ng pulis?” Napalunok si Adeline. “May nakita ba siya…?” naisip niya. “Ang lalaking kasama mo kanina, boyfriend mo ba?” maingat na tanong ng doktor. “Batay sa pasa sa mukha mo at mga gasgas sa