All Chapters of One Night Stand With My President: Chapter 41 - Chapter 50

Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero bigla siyang nakaramdam ng matinding pagnanais na makabalik sa sarili niyang bansa. “Mag-uumpisa na ang interview, at marami nang naghihintay na fans mo. Huwag mo silang biguin. Maghanda ka na,” paalala ng baklang lalaking manager. Ibinaba ng babae ang kanyang cellphone, huminga nang malalim, at tumango. “Sige.” Bandang tanghali, abala pa rin si Adeline sa trabaho. Katatapos lang niyang magpadala ng email nang may kumatok sa kanyang mesa. Pag-angat niya ng tingin, bumungad ang nakangiting mukha ni Ronan. “Mr—” Hindi pa siya tapos magsalita nang putulin siya ni Ronan. “Adeline, tatawagin mo na naman ba akong Mr. Ronan? Sinabi ko na sa’yo, huwag ka nang maging pormal sa akin. Tawagin mo na lang ako sa pangalan ko.” Ayaw maging bastos ni Adeline, kaya tumango siya. “Sige… Ronan. Ano’ng kailangan mo?” “Malapit na mag-lunch. Gusto kong kumain ng masarap sa malapit, pero wala namang silbi ang assistant ko. Kaya ikaw na lang ang tatanungi

Sa sandaling iyon, lumapit ang kaibigan ni Kaylie na si Carla. Nang makita sina Adeline at Harrison, agad niyang sinabi kay Kaylie, “Sobra na si Harrison. Alam ng lahat na ikaw ang pinaka-malamang na pakasalan niya. Tapos ngayon, hayagan pa niyang dinala ang ibang babae sa okasyon. Hindi ba’t sampal iyon sa’yo?” Gusto sana niyang ipagtanggol si Kaylie, pero mas lalo lang nitong nasaktan ang dalaga. Pinilit ni Kaylie na manatiling kalmado. “Matagal nang nasa tabi ni Harrison si Ms. Hensley. Normal lang na siya ang isama niya sa mga ganitong okasyon.” “Ay naku, alam naman ng lahat na hindi kailanman nagdadala ng kasama si Mr. Thomson sa mga event. Pero ngayon, si Ms. Hensley pa ang kasama niya. At saka, ‘yung suot niyang gown—kung hindi ako nagkakamali—pinakabagong disenyo iyon ng isang sikat na brand. Iisa lang ang piraso sa buong mundo at napakamahal. Paano magkakaroon noon ang isang simpleng sekretarya? Malamang regalo iyon ni Mr. Thomson.” Parang sinaksak ang puso ni Kaylie

Tahimik na pinagmamasdan ni Sam ang lahat. Napagtanto niya na hindi lang pala panlabas ang kagandahan ni Adeline. May dahilan kung bakit siya ang naging punong sekretarya ni Harrison. Kabisado niya ang napakaraming tao. At kahit sino ang makausap niya, kaya niyang makipagkuwentuhan nang maayos at may kumpiyansa. Bigla niyang naisip— Para bang nakajackpot si Harrison sa pagkakaroon ng ganitong klaseng sekretarya. “Mr. Thomson, kumusta po kayo?” Isang binata ang biglang tumayo sa harap ni Harrison. Mahinang ibinulong ni Adeline kay Harrison, “Iyan po si Dawson Larson, ang anak sa labas ng chairman ng Larson Group. Kakauwi lang niya galing abroad.” Ang chairman ng Larson Group ay may isang anak sa asawa at isa pa sa kerida. Noon pa man, pinalayas na sa bansa ang kerida at ang anak nito. Ngunit kamakailan, matapos mamatay sa aksidente ang lehitimong anak, ibinalik nila si Dawson. Ayon sa tsismis, sanay si Dawson sa maluho, mahilig mambully, at maraming ginagawang kalokohan.

Hindi alam ni Joyce kung bakit biglang tinanong ni Sam ang pangalan niya. Baka gusto niyang tandaan para balikan ako mamaya, naisip niya. “Jemma Aguirre,” sagot ni Joyce nang kalmado, kahit may kaba sa dibdib. “Jemma?” ngumiti si Sam. “Magandang pangalan. Journalist ka ba?” “Parang gano’n na rin,” sagot ni Joyce. Ayaw niyang banggitin ang tunay niyang trabaho. Tutal, malabong magkita pa sila muli pagkatapos ng gabing ito. Ilang minuto pa ang lumipas nang may isang lalaking may hawak na camera na nagmamadaling lumapit. “Mr. Juarez, ito po ang camera na ipinapakuha ninyo.” “Sige, salamat.” Sinuri muna ni Sam ang camera, at nang makitang maayos ito, iniabot niya kay Joyce. “Ayan, puwede mo nang gamitin.” Nang makita ni Joyce ang tatak ng camera, napanganga siya. Ito mismo ang modelong matagal na niyang gustong bilhin—ngunit sobrang mahal, at kahit mag-ipon siya nang ilang taon ay hindi pa rin niya kayang bilhin. Kumislap ang mga mata niya habang mahigpit na hawak ang camera

Agad dumilim ang mga mata ni Harrison. Malamig niyang tinitigan si Adeline at tinanong, “Ano bang binabalak mo?” Pinakalma ni Adeline ang sarili at mahinahong nagsalita, “Pinag-isipan ko na po. Pakiramdam ko hindi angkop na manatili pa ako sa ganito kagandang bahay, kaya napagpasyahan kong lumipat na.” Napangisi si Harrison, halatang pigil ang inis. Ibig ba niyang sabihin, gusto talaga nitong panatilihing malinaw na malinaw ang hangganan sa pagitan nila—hanggang sa ayaw na nitong tumira sa bahay niya? “Benepisyo lang ito para sa empleyado. Bakit hindi ka mananatili?” malamig na tanong ni Harrison. “Sa tingin mo ba, ako ang nagbigay sa’yo ng bahay na ito? Ms. Hensley, masyado kang nag-iisip.” Pinipigilan ni Adeline ang sakit sa dibdib at sinabi, “Kahit pa benepisyo ito, may karapatan pa rin naman akong pumili kung saan ako titira, hindi ba?” Pagkatapos ay tumalikod siya para kunin ang maleta. Sinundan siya ni Harrison papunta sa sala at malakas na isinara ang pinto. Nakahawa