All Chapters of เธอบนเก้าอี้สวาท: Chapter 1 - Chapter 10

“แม่จะออกไปเอาพัสดุหน่อย ฝากลูกเฝ้าร้านก่อนนะ”เสียงแม่ดังแว่วอยู่ข้างหู เพราะรู้สึกเพลียเต็มทนเลยขานรับส่ง ๆ ไปอย่างไร้สติ ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน จนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายมีบางอย่างผิดแปลกไปตอนนี้ร่างของฉันนอนอยู่บนเตียง ข้อมือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้แน่น ถูกจัดวางในท่าทางประหลาด ราวกับถูกออกแบบมาให้รับกับส่วนเว้าโค้งของร่างกายฉันอย่างพอดิบพอดีในตอนนั้นฉันรับรู้ได้ทันทีว่าสะโพกงอนงามถูกยกสูงขึ้น ขาทั้งสองแยกออกจากกัน ต่อให้ไม่ก้มไปมอง ก็รู้ดีว่านี่เป็นท่าที่ชวนให้อับอายสุด ๆ แสงรอบตัวค่อนข้างสลัว คล้ายถูกผ้าม่านด้านข้างบดบังทัศนวิสัยไว้นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?ลางสังหรณ์บางอย่างแล่นวาบขึ้นมาในหัว ฉันพยายามดิ้นรนสุดแรง หวังจะหลุดจากพันธนาการที่ข้อมือ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล เมื่อค่อย ๆ ตั้งสติความทรงจำต่าง ๆ จึงไหลย้อนกลับมา บ้านฉันเปิดร้านขายอุปกรณ์สำหรับผู้ใหญ่ และเตียงที่ฉันติดอยู่นี่น่าจะเป็นสินค้ารุ่นใหม่ที่เพิ่งสั่งเข้ามาเตียงนี้มีแผงควบคุมติดตั้งอยู่ เป็นกลไกพิเศษที่ถ้าเริ่มทำงานแล้วจะไม่สามารถ

นี่……นี่มันไม่ใช่อันนั้นของคุณอาใช่ไหม?ฉันเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะไม่ได้เห็นกับตา แต่สัมผัสร้อนผ่าวนั่นกับขนาดที่รับรู้ได้ว่าไม่ใช่ปกติแน่ ก็ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบไปครู่หนึ่งทำไมมันถึงได้ใหญ่ขนาดนี้?นี่มันใช่ไซส์ทั่วไปของผู้ชายเอเชียแน่เหรอ!?ฉันหวาดกลัวมากจริง ๆ แต่ในใจลึก ๆ กลับคาดหวังว่ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ทว่าอาหวังกลับทำเพียงรวบขาของฉันเข้าด้วยกันแล้วถูไถอย่างเชื่องช้า ราวกับเขาไม่ได้รีบร้อนอะไร“ทำไมถึงได้ลื่นขนาดนี้ เหมือนของเสี่ยวโหรวไม่มีผิด”“ปกติก็ทำได้แค่แอบขโมยชั้นในของเสี่ยวโหรวแก้ขัดเฉย ๆ วันนี้จะได้มีตัวแทนสักที อึก เสี่ยวโหรว……เสี่ยวโหรวของอา”อะไรนะ!อาหวังแอบขโมยชั้นในฉันเหรอ?!คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จนฉันนิ่งงันไปในชั่วขณะหนึ่งเขาแอบขโมยชั้นในฉันทำไมกัน?ต่อให้ไม่ต้องคิดก็พอจะรู้ ว่าเขาคงไม่ได้ขโมยไปสะสมหรอกเพียงแต่แค่นึกว่าเขาขโมยชั้นในของฉันเพื่อทำอะไรแบบนั้น……ทั้งร่างของฉันก็รู้สึกอ่อนยวบลงช่วงล่างถูกความร้อนผ่าวถูไถไม่หยุดร่างกายของฉันแทบไร้เรี่ยวแรง กระตุกสั่นริกไม่เป็นจังหวะ สติสัมป

“ไม่ เราไม่ควรทำแบบนี้……”คำปฏิเสธที่ยังเอ่ยไม่จบประโยคก็สลายหายไปพร้อมกับลมหายใจที่ขาดห้วงฉันรับรู้ได้ว่าร่างกายคุณอาทั้งตื่นเต้นและแข็งเกร็งด้วยความตื่นตัว ฝ่ามือสั่นเทายังคงลูบไล้ไปตามผิวกายฉัน เสื้อผ้าที่เคยเรียบร้อยเริ่มยับยู่ยี่วินาทีนี้ สิ่งที่เรียกว่าความผิดชอบชั่วดีถูกปีศาจร้ายในใจกลืนกินไปจนหมดสิ้นฉันไม่อาจไตร่ตรองว่าอะไรควรไม่ควร ในหัวเหลือเพียงความปรารถนาที่อยากปลดปล่อยทุกอย่างออกมา“ถ้าไม่มีใครรู้…ถ้าหลังจากนี้ต่างคนต่างลืมมันไป…”ความลังเลสุดท้ายถูกปัดทิ้ง ร่างกายของฉันขยับตอบสนองไปตามแรงดึงดูดเมื่อสติค่อย ๆ กลับคืนมา ผ้าปูเตียงที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ยับย่นราวกับผ่านเหตุการณ์อันหนักหน่วงส่วนลมหายใจของคุณอากลับมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอแม้พวกเราสองคนจะยังไม่ได้มีอะไรกันลึกซึ้ง แต่นอกเหนือจากเรื่องนั้นพวกเราก็ทำกันหมดทุกอย่างแล้วเมื่ออารมณ์ค่อย ๆ สงบลง ความเขินอายรุนแรงก็ถาโถมเข้ามาแทนที่ เลยรีบหยิบเสื้อผาที่กองอยู่มาสวมด้วยความอับอายส่วนคุณอาก็จัดแจงเสื้อผ้าเขาเรียบร้อยแล้วเช่นเดียวกัน“เรื่องวันนี้…อาทำไม่ถูกใช่ไหม เสี่ยวโหรว อา……”คำพูดของคุณอาหยุดลงกลางคัน

คงเพราะอาหวังรู้ว่าฉันต้องแอบมองอยู่ด้านหลังผ้าม่านแน่ ๆ เค้าถึงได้ดูเกร็งแบบนั้นเขาดึงแขนแม่ที่ตัวอยู่ออก “พอได้แล้ว……อย่าเพิ่งเอาแต่ใจสิ……จะตรวจบัญชีไม่ใช่เหรอ?”แต่แม่ก็ยังไม่ยอมลดละความตั้งใจ เริ่มออกแรงผลักคุณอาให้นั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะก้มลงถอดกางเกงของเขาออกหลังจากปรายตามองคุณอาด้วยสายตายั่วยวน เธอก็ก้มศีรษะลงไป“ซี้ด……”ฉันได้ยินเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของอาหวัง พร้อมกับเสียงชื้นแฉะเป็นจังหวะชวนให้ใจสั่น เพราะเขารู้ว่าฉันแอบอยู่หลังผ้าม่าน จึงลากสายตามามองกันเป็นระยะ ๆ เปลวไฟในดวงตาคู่รั้นที่จ้องมองมาทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบทะลุอกฉันรู้ดีว่าตอนนี้ฉันไม่ควรมองอีกต่อไป แต่ทั้งร่างกลับเหมือนต้องมนตร์สะกด จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตา“ทำไมวันนี้ถึงได้ใหญ่ขนาดนี้ล่ะ แทบจะเอาเข้าปากไม่ไหวแล้วนะ”แม่เอ่ยเสียงหวานอย่างออดอ้อน ยกตัวขึ้นนั่งคร่อมลงบนตักของอาหวังหลังจากการกระทำเมื่อครู่เสียงหอบหายใจอย่างหนักของแม่ก็ดังระงมไปทั่วโกดังส่วนคุณอาเหมือนเขาพยายามอดกลั้นความต้องการเอาไว้ สายตาฉันประสานกับสายตาของคุณอาที่มองมาพอดีร่างกายฉันอ่อนแรงลงอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งที่สม

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย!”ฉันตะโกนตอบกลับเขาไปอย่างควบคุมไม่อยู่ แถมแทบจะยั้งมือไม่อยู่ปาโทรศัพท์ของเขาทิ้ง เขาดูตกใจนิดหน่อยกับท่าทางของฉันในตอนนี้ เลยรีบคว้ามือของฉันไว้“ก็นี่มันร้านของแม่ฉัน ฉันก็แค่ไปช่วยท่านดูร้านไง”ฉันยังคงตะโกนอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง ในขณะที่คู่หมั้นกลับดูเหมือนมีบางอย่างอยากพูดแต่ก็ลังเล“เธอก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่านั่นก็ร้านของแม่เธอ”“แล้วภาพพวกนี้มันก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าเป็นภาพจากกล้องวงจรปิด”“ผมว่าคุณควรลองคิดให้ดี ว่าภาพพวกนี้มันหลุดมาได้ยังไงกัน?”ฉันจ้องดูรูปพวกนั้นแล้วรู้สึกเหมือนคนน้ำท่วมปากคำพูดของคู่หมั้นช่วยเรียกสติของฉันใช่แล้ว……ภาพพวกนี้มาจากกล้องวงจรปิด!แล้วกล้องวงจรปิดก็มีบันทึกอยู่แค่ในร้านเท่านั้น หรือทั้งหมดนี่จะเป็นฝีมือของแม่?!ไม่สิ เป็นไปไม่ได้!ฉันไม่อาจยอมรับสมมติฐานพวกนนี้ได้เลย ยิ่งคิดก็ดูจะยิ่งเป็นไปไม่ได้แต่พอฉันพลันนึกถึงเรื่องเทียนหอม สมองของฉันกลับว่างเปล่าแม่พูดมาตลอดว่าฉันคือความภาคภูมิใจของแม่ แล้วท่านจะทำเรื่องแบบนี้ไปทำไมกัน?ทั่วทั้งร่างของฉันสั่นไม่หยุด สภาพจิตใจของฉันตอนนี้แทบจะรับไม่ไหวแล