บทที่ 1

“แม่จะออกไปเอาพัสดุหน่อย ฝากลูกเฝ้าร้านก่อนนะ”

เสียงแม่ดังแว่วอยู่ข้างหู เพราะรู้สึกเพลียเต็มทนเลยขานรับส่ง ๆ ไปอย่างไร้สติ ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน จนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายมีบางอย่างผิดแปลกไป

ตอนนี้ร่างของฉันนอนอยู่บนเตียง ข้อมือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้แน่น ถูกจัดวางในท่าทางประหลาด ราวกับถูกออกแบบมาให้รับกับส่วนเว้าโค้งของร่างกายฉันอย่างพอดิบพอดี

ในตอนนั้นฉันรับรู้ได้ทันทีว่าสะโพกงอนงามถูกยกสูงขึ้น ขาทั้งสองแยกออกจากกัน ต่อให้ไม่ก้มไปมอง ก็รู้ดีว่านี่เป็นท่าที่ชวนให้อับอายสุด ๆ

แสงรอบตัวค่อนข้างสลัว คล้ายถูกผ้าม่านด้านข้างบดบังทัศนวิสัยไว้

นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ลางสังหรณ์บางอย่างแล่นวาบขึ้นมาในหัว ฉันพยายามดิ้นรนสุดแรง หวังจะหลุดจากพันธนาการที่ข้อมือ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

เมื่อค่อย ๆ ตั้งสติความทรงจำต่าง ๆ จึงไหลย้อนกลับมา บ้านฉันเปิดร้านขายอุปกรณ์สำหรับผู้ใหญ่ และเตียงที่ฉันติดอยู่นี่น่าจะเป็นสินค้ารุ่นใหม่ที่เพิ่งสั่งเข้ามา

เตียงนี้มีแผงควบคุมติดตั้งอยู่ เป็นกลไกพิเศษที่ถ้าเริ่มทำงานแล้วจะไม่สามารถยกเลิกได้จากด้านใน

ก่อนหน้านี้ฉันเหนื่อยจริง ๆ เลยว่าจะหาเตียงสักตัวในคลังมานอนพัก ไม่ได้สังเกตเลยว่านี่คือเตียงรุ่นใหม่ที่ว่านั่น！

นิสัยการนอนฉันคือติดการนอนคว่ำมาก แถมยังเป็นพวกชอบนอนดิ้น

คงเป็นเพราะตอนนอนเผลอไปแตะที่แผงควบคุมเข้า ระบบจึงทำงานทันทีและตรึงมือของฉันไว้แน่นแบบนี้

ลักษณะของเตียงนี้คือตั้งแต่ช่วงเอวลงไปจะแบ่งได้เป็นสองส่วน ส่วนแรกช่วยยกพยุงหน้าท้องและแผ่นหลังบางของฉันไว้และอีกส่วนยกสะโพกของฉันให้ลอยเด่นขึ้น ราวกับอยู่ในท่าเตรียมให้ใครสักคนมาระบายความใคร่อย่างไรอย่างนั้น

แบบนี้…ฉันควรทำยังไงดี?

ฉันพยายามตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ร้านกลับเงียบสนิท

จนนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทรา แม่บอกว่าจะออกไปรับของและฝากให้ฉันช่วยเฝ้าร้านไปก่อน

“ชุ่ยเฟิน”

ในตอนนั้นเองฉันได้ยินเสียงอาหวังดังมาจากหน้าร้าน ทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

ซวยแล้วไง！

แม่เคยบอกไว้ว่าวันนี้อาหวังจะแวะมาเช็คบิลค่าสินค้า

ใจฉันเริ่มร้อนรนขึ้นอีกครา ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีสลัดพันธนาการที่ตรึงร่างฉันไว้ แต่เอาเข้าจริงของพวกนี้ดูทั้งที่ดูนุ่มและไม่น่าจะอันตราย ทว่ากลับรัดฉันแน่นจนสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด

“ไปอยู่ไหนกันหมด ไม่ใช่ว่าวันนี้นัดมาเคลียร์บัญชีเหรอ?”

เสียงของอาหวังใกล้เข้ามาทุกที ฟังจากเสียงดูแล้วระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ความอับอายและความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เพราะท่าน่าอายที่ฉันถูกตรึงไว้ ตอนนี้ฉันไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

“เอ๊ะ…หุ่นนี่คือสินค้าตัวใหม่ที่เพิ่งสั่งเข้ามาเหรอ?”

สิ้นสุดคำพูดของอาหวังทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ สะอึกก้อนใหญ่จุกอยู่ที่ลำคอ เพียงชั่วพริบตาฉันรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นจากมือคู่หนึ่งแตะลงมาที่ต้นขา！

มือคู่นั้นลูบไล้ไปมาอย่างหยาบโลนจนถึงใต้กางเกงตัวบางที่ฉันสวมใส่อยู่！

เพราะช่วงนี้อากาศค่อนข้างอบอ้าว ตอนอยู่บ้านฉันจึงเลือกชุดไปรเวตสบาย ๆ อย่างกางเกงขาสั้นที่ความยาวพอจะปกปิดสะโพกกลมกลึงของฉันแค่นั้น

“หุ่นนี่สัมผัสสมจริงสุด ๆ เลย แถมยังอุณหภูมิเหมือนคนจริงอีกต่างหาก”

อาหวังพูดไปพลางแถมมือก็ลูบไล้สะโพกของฉันไม่หยุด ความรู้สึกประหลาดที่ตีพร่าอยู่ในร่างทำเอาฉันกัดฟันแน่น ไม่กล้าส่งเสียงร้องใดออกไป

ถ้าเรื่องที่ฉันถูกเข้าใจผิดว่าเป็นตุ๊กตาอย่างว่าหลุดออกไป

โลกของฉันต้องพังจริง ๆ แน่!

แต่แล้วในวินาทีถัดมา ฉันก็รับรู้ได้ว่ามือคู่นั้นกำลังถอดกางเกงตัวบางของฉันลง!