Lahat ng Kabanata ng พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Kabanata 201 - Kabanata 210

แก้มใสจึงต้องรีบลุกตามแป้งกับส้มเข้าห้องแต่งตัว ชุดที่แป้งให้เธอใส่เป็นชุดแขนกุดรัดรูปสีดำเลื่อมซึ่งตัดกับผิวขาวเนียนอย่างเหมาะเจาะ ด้านหน้าคว้านลึกเกือบถึงเนินอก ส่วนด้านหลังคว้านลึกไปจนถึงกลางแผ่นหลัง ซึ่งโชว์ความขาวของหลังเนียนได้เป็นอย่างดี ความยาวของกระโปรงแค่ครึ่งขาอ่อน ทำเอาหญิงสาวเย็นวูบวาบช่วงล่างไปหมด "ไม่มีชุดที่ยาวกว่านี้เหรอ?" แก้มใสเอ่ยถาม พยายามดึงชายกระโปรงให้ต่ำลงถึงจะไม่ค่อยได้ผลก็เถอะ "งานนี้เขาก็แต่งกันแบบนี้แหละ" ส้มเป็นคนพูดขึ้น หยิบลิปสติกสีแดงออกมาและจัดการทาไปยังริมฝีปากอิ่มของแก้มใส เพียงแค่ตบแป้งทาแก้มทาปาก แก้มใสก็ดูสวยสะดุดตาขึ้นมาทันที "สาว ๆ เสร็จหรือยัง เสียเวลามากแล้วนะ" หมอกตะโกนอยู่หน้าประตูห้อง "เรียบร้อย แต่งนิดแต่งหน่อยก็สวยแล้ว" ส้มเอ่ยออกมาขณะที่เก็บเครื่องสำอางของตัวเอง จากนั้นทั้งสามสาวก็ออกไปหาหมอกซึ่งกำลังร้อนใจยืนดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เมื่อเห็นสาว ๆ เตรียมตัวพร้อมแล้ว หมอกก็รีบเดินนำทั้งสามคนมาจนถึงห้องวีไอพี 1 เขาได้ยินเสียงบ่นหาสาว ๆ จากด้านใน มือหนารีบยกขึ้นเคาะประตูของอนุญาตทันที ก๊อก ๆ "สาว ๆ มาแล้วครับ" หมอกเดินเข้าไปคนแรกพูดขึ

เวลาผ่านไปจบเกือบถึงสี่ทุ่ม แก้มใสเห็นแป้งหอมเพื่อนของเธอซึ่งกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ปิดปากหาวหลายต่อหลายรอบ ว่าที่คุณแม่ต้องการการพักผ่อน เสี่ยภาคินทร์จึงพาแป้งหอมกลับไป แก้มใสซึ่งนั่งเกร็งมานานเริ่มรู้สึกปวดเมื่อย จึงเงยหน้าขึ้นไปพูดกับคนที่นั่งโอบตัวเธออยู่ "หมอคะ หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะคะ" แก้มใสเอ่ยขอพลางขยับตัวขึ้นนั่งหลังตรง "ไปสิ" หมอชวิณตอบเสียงห้วน บ่งบอกว่าอารมณ์เขานั้นยังคงขุ่นเคืองอยู่ ยอมดึงมือออกมาจากผิวเนียนนุ่มอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจเสียเท่าไร แก้มใสจึงรีบเดินออกไปโดยที่มีสายตาคมมองตามหลังไป หลังจากที่แก้มใสออกไปเข้าห้องน้ำไม่ถึงห้านาที หมอหนุ่มกระวนกระวายใจนั่งแทบไม่ติด เมื่อคิดว่าใครต่อใครต้องมาเห็นเธอใส่ชุดแบบนั้นเดินโชว์หุ่นแสนเซ็กซี่ที่ข้างนอกนั่น"กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" หมอหนุ่มหันไปบอกเพื่อนแล้วกระชากตัวลุกพรวดไปทันทีท่ามกลางสายตางงงวยของเพื่อนสองคน แก้มใสหลังจากที่เธอเข้าห้องน้ำทำธุระเรียบร้อย เธอเดินพลางขยับดึงชายกระโปรงลงต่ำ พอพ้นจากมุมโค้งห้องน้ำหญิงสาวก็พบกับร่างสูงของหมอชวิณยืนกอดอกพิงผนังอยู่ "หมอมาเข้าห้องน้ำเหรอคะ?" แก้มใสเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเงย

"สายไปแล้วสาวน้อย" หมอหนุ่มเอ่ยพลางใช้ท่อนแขนช้อนใต้ข้อพับยกขาหญิงสาวขึ้นมาหนึ่งข้าง แล้วเขาก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นกลีบอูมแย้มบานออกจนเห็นรอยแยกด้านใน ร่างใหญ่ขยับตัวเขาไปใกล้จับปลายบานหัวเห็ดถูไถที่ปากทางรักเรียกความชุ่มชื่นก่อนจะกระแทกลำท่อนเข้าไปทีเดียวสุดโคน"อ๊ะ!" แก้มใสอุทานออกมา ร่างบางเกร็งสะท้านอยู่ใต้ร่างหนา รู้สึกคับแน่นไปทั้งโพรงรัก ด้วยความที่น้ำหล่อลื่นยังไหลออกมาไม่พอทำเธอเจ็บแสบไปทั่วช่องเนื้อนิ่ม "อา แน่นฉิบ! อย่าเกร็งสิ" หมอหนุ่มเอ่ยเสียงพร่า รูรักกระตุกรัดสิ่งแปลกปลอมจนเขาต้องกัดฟันแน่นข่มความปวดหนึบเอาไว้ ขยับท่อนแขนยกขาเรียวให้สูงขึ้นเพื่อเปิดทางให้ตัวเองได้เข้าไปในตัวหญิงสาวได้สะดวก มือหนาอีกข้างเลื่อนไปเชยปลายคางเล็กให้แหงนขึ้นจากนั้นก็ฉกริมฝีปากบางลงไปที่ปากน้อย ลิ้นหนารุกล้ำเข้าไปตวัดหาความหวานในโพรงปากขณะที่ช่วงล่างก็ขยับดึงท่อนเอ็นเนิบนาบให้มันได้ตักตวงเอาความหวานจากโพรงเนื้อเช่นกัน "อื้อ! อึก!" หญิงสาวส่งเสียงในลำคอ เธอทั้งจุกเสียดทั้งเสียวซาบซ่านทุกครั้งที่ท่อนเนื้อกระทุ้งเข้ามา เท้าเล็กที่สวมรองเท้าส้นเข็มเขย่งขึ้นยืนไม่ติดพื้นเมื่อโดนสะโพกแกร่งกระแทก

แก้มใสที่ยังคงใส่รองเท้าส้นเข็มอยู่ทำให้สะโพกของเธอมีความสูงพอดีลำท่อนใหญ่ หมอหนุ่มใช้ขาแตะขาเรียวให้แยกออกห่างใช้หัวแม่มือกดปลายบานหัวเห็ดไปที่รอยแยกเยิ้มสีแดงแล้วกระแทกพรวดทีเดียวหมดลำ "อ๊า! อึก!" แก้มใสอ้าปากร้องเสียงดังแต่ก็ต้องรีบกัดปากล่างแน่นเพราะว่าเสียงร้องนั้นดังก้องไปทั่วห้องน้ำหรู เล็บเล็กจิกอยู่ที่พื้นหินอ่อนเคาน์เตอร์เบื้องจนปวดร้าวไปทั้งนิ้ว "ร้องออกมาแก้มใส เสียวก็ร้องดัง ๆ อา..เสียวฉิบ!" หมอหนุ่มพูดเสียงทุ้มพร่า สะโพกชักท่อนเนื้อปูดเข้าออกเนิบขณะที่รอให้มือหนาเร่งไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกแล้วเหวี่ยงลงไปยังพื้นแข็งอย่างนึกรำคาญ "อื้อ! อื้อ!" แก้มใสยังคงกัดปากแน่นเพราะอายเสียงสะท้อนของตัวเอง ดวงตากลมเผลอมองไปยังกระจกเบื้องหน้าแล้วก็ต้องก้มหน้าวูบเมื่อได้เห็นสีหน้าเหยเกเหมือนคนที่โดนทรมานอย่างหนักของตนเอง "อย่ากัดสิเดี๋ยวเป็นแผล" หมอชวิณโน้มตัวมาแนบชิดติดกับแผ่นหลังเล็ก เสียงทุ้มกระซิบอยู่ที่ข้างหูหญิงสาวขณะที่มือใหญ่เลื่อนมากดที่คางเล็กเพื่อให้เธอคลายแรงกัดนั้น ท่าทีที่อ่อนโยนของเขาช่างผิดกับช่วงล่างลิบลับ แรงตอกอัดจากสะโพกแกร่งทำเอาร่างเธอโยกคลอนซ้ำแล้วซ

"อ๊ะ! อย่าดูดแรงสิคะเดี๋ยวเป็นรอย" แก้มใสร้องเมื่อเจ็บแปลบบริเวณเนินอก มือเล็กเลื่อนไปจับใบหน้าหล่อเงยขึ้นให้พ้นจากอกอวบ "ผมจะทำรอยให้ทั่วตัว คุณจะได้ใส่ชุดแบบนั้นไม่ได้อีก" หมอชวิณเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ปนหื่นกระหายที่เขานั้นไม่ติดจะปิดบัง จากนั้นก็ก้มลงไปหาผิวบอบบางด้านล่างแล้วทำตามที่พูด "มะ..ไม่เอา หมออย่าทำแบบนี้สิ หนูไม่ใส่แบบนั้นแล้ว อ๊า!" แก้มใสพูดเสียงติดขัด มือเล็กพยายามดึงใบหน้าหล่อขึ้นแต่แล้วก็ต้องร้องออกมาเมื่อฝ่ามือใหญ่ได้ลูบลงไปที่เนินเนื้อกลางตัว นิ้วยาวได้แหย่ไปที่กลางรอยแยกเปียกแฉะ สองนิ้วร้ายกาจรุกล้ำเข้าไปในโพรงเนื้อร้อนแล้วบดขยี้ปุ่มกระสันด้านในเพื่อให้เธอหมดแรงที่จะต่อต้านเขา "อ๊ะ! อ๊า!" เสียงเล็กดังออกมาจากปากเล็ก มือน้อยที่พยายามดึงใบหน้าหล่อออกจากทรวงอกเปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นไปขยุมที่กลุ่มผมสั้นแทน เท้าเล็กเกร็งจิกลงบนพื้นที่นอนนุ่มอย่างแรงสะกดกลั้นความเสียวซ่านไว้ ร่างบางเกร็งสะโพกหยัดขึ้นสูงอย่างที่หญิงสาวควบคุมไม่ได้เมื่อโดนเขากระตุ้นอารมณ์กระสัน "เสียวเหรอ?" หมอชวิณละปากออกจากยอดอกอิ่มแล้วเงยขึ้นไปมองใบหน้าสวยที่ตอนนี