All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 221 - Chapter 230

วันต่อมา วันนี้แก้มใสได้มาหากายเหมือนเดิม หลังจากที่หมดเวลาเยี่ยมแล้ว เธออาศัยลิฟต์ลงมาด้านล่างเพื่อที่จะกลับคอนโด ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ที่ห้องโถงด้านล่างก็มีเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังมาจากกระเป๋าสะพาย เมื่อหยิบขึ้นมาดูหน้าจอก็พบว่าเป็นหมอชวิณที่เป็นคนโทรมา นิ้วเล็กจัดการปัดหน้าจอเพื่อรับสายจากนั้นก็ยกขึ้นแนบหู"ค่ะหมอ" แก้มใสกรอกเสียงลงไป 'อยู่ไหนครับ?' เสียงทุ้มคุ้นหูของหมอหนุ่มดังมาตามสาย "อยู่หน้าโรงพยาบาลค่ะ กำลังจะกลับคอนโด" แก้มใสตอบกลับไป 'ขึ้นมาหาผมก่อนสิเดี๋ยวค่อยกลับพร้อมกัน' จากนั้นหมอชวิณก็บอกทางแก่แก้มใสเพื่อให้มาห้องทำงานส่วนตัวของเขา ซึ่งไม่ใช่ห้องตรวจที่เขาเคยพาเธอไปคุยในครั้งแรกที่เจอกัน แก้มใสขึ้นมายังห้องที่หมอหนุ่มบอก โดยที่หน้าประตูมีป้ายชื่อของเขาติดไว้ เธอจึงมั่นใจว่าเป็นห้องของเขา มือเล็กยกขึ้นเคาะที่ประตูเพื่อของอนุญาตเจ้าของห้องก๊อก ๆ"เข้ามาเลยครับ" เสียงของหมอชวิณดังออกมาจากด้านใน แก้มใสจึงได้เปิดเข้าไป เมื่อเข้าภายในหญิงสาวก็พบว่าห้องส่วนตัวเขานั้นกว้างใหญ่สมกับเป็นของลูกเจ้าของโรงพยาบาล มีชุดโซฟารับแขกอยู่กลางห้อง มีเครื่องชงกาแฟและตู้เย็นขนาดกลาง

"อ๊า!" แก้มใสส่งเสียงคราง รู้สึกคับตึงที่ช่องทางรักไปหมด เพียงแค่เขาสอดใส่เธอก็ถึงกับหมดเรี่ยวหมดแรงจนต้องวางหน้าผากไปยังแผงอกกว้างตรงหน้าเป็นการประคองตัวพลาง ๆ มือเล็กที่วางอยู่กับท่อนแขนแกร่งจิกเล็บลงไประบายคับแน่นปนเสียวซ่านให้คนตัวใหญ่ได้รับรู้ "อ่า..โคตรแน่นเลยแก้มใส" หมอชวิณเอ่ยเสียงกระเส่า ใช้สองแขนช้อนเข้าใต้ข้อพับเล็กทั้งสองข้างแล้วยกขึ้นสูงเหนือเอวบาง ส่งผลให้ชายกระโปรงร่นขึ้นไปกองอยู่หน้าท้องแบน ปากทางรักอ้าเปิดกว้างรอรับให้ความใหญ่โตเข้าไปได้สะดวก มือใหญ่เคลื่อนลงไปกอบกุมสะโพกผายแล้วดึงเข้าหาแก่นกายที่เขาส่งออกไป หมอหนุ่มกระแทกสะโพกเข้าใส่รุนแรงจนคนตัวเล็กสั่นคลอนอยู่ในอกเขา "อ๊า หมอ บะ..เบาหน่อยสิ" แก้มใสเอ่ยเสียงสั่น ปลายลำท่อนเข้ามากระทุ้งโดนผนังมดลูกจนเธอจุกเสียดแต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านเมื่อรอยหยักของเส้นเลือดขอดครูดเข้าออกที่ผนังโพรงเนื้อ จนร่างกายต้องปล่อยน้ำสีใสออกมาชโลมลำท่อนใหญ่เพื่อลดทอนแรงเสียดสี ร่างบางเกร็งหน้าท้องรับแรงกระแทกสะโพกของคนตัวใหญ่ที่เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาถาโถมเข้าหาร่องเนื้อสีแดงกลางตัวเธอ มือเล็กสองข้างของแก้มใสเลื่อนขึ้นไปจับที่ไหล่

"อื้อ" แก้มใสกัดปากแน่นในตอนที่ท่อนเนื้อแข็งรุกล้ำเข้ามาในตัว ทั้ง ๆ ที่มีน้ำสีขุ่นข้นเป็นสารหล่อลื่นอยู่แล้วแต่เธอก็ยังรู้สึกคับตึงในช่องทางรักอยู่ดี ร่างบางเกร็งหน้าท้องรับลำท่อนที่เข้ามาลึกโดยที่ปลายนุ่มเข้าไปโดนผนังมดลูกจนเธอจุกเสียด เธออ้าปากค้างสูดลมหายใจเข้าออกถี่ ๆ เพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัวกับความจุกปนเสียวซ่านที่คนตัวโตเพิ่งมอบให้"อ่า..อย่าเกร็ง มันรัดแน่น" หมอชวิณครางเสียงต่ำพร่าด้วยความเสียวซ่าน ยิ่งเขากระแทกสะโพกเข้าใส่โพรงเนื้อของคนใต้ร่างยิ่งบีบรัดเขาแน่นจนเขาปวดไปทั้งลำ มือหนาจับเรียวขาเนียนขึ้นไปพาดไว้ที่พนักพิงโซฟา มืออีกข้างจับเข่าเล็กดันขึ้นเพื่อเปิดช่องทางให้แก่นกายอวบเข้าไปในตัวเธอได้ลึกยิ่งขึ้น สะโพกที่ขยับเนิบนาบในตอนแรกเร่งจังหวะเร็วขึ้นหนักขึ้นเพื่อมอบความเสียวกระสันให้กับตัวเองและหญิงสาว "อ๊ะ! อ๊ะ! เบา..เบาหน่อย มันจุก..หนูจุก อ๊า!" เสียงหวานร้องครางออกมาเสียงสั่นเพราะจุกแน่นอยู่ในช่องท้องแต่ถึงอย่างนั้นโพรงรักก็ผลิตน้ำเชื่อมสีใสออกมาไม่หยุดเสียงเนื้อกระทบเนื้อปนความเปียกแฉะดังไปทั่วห้องทำงาน มือน้อยไล่ไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะยามที่ตัวเธอโดนท่อนเนื้อตอกอัดจนหมอ

"อ๊า! หมอ..หมอ อื้อ!" แรงกระแทกรุนแรงที่ส่งมาจากด้านหลังทำเอาแก้มใสสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงที่เอ่ยออกมานั้นสั่นกระเส่า เธอผวาเข้ากอดพนักนุ่มตรงหน้าแน่นเพื่อเป็นที่พึ่งพิงยามคนตัวโตถาโถมเข้าใส่ "ว่าไงครับ" เสียงทุ้มพร่าของหมอชวิณที่กระซิบอยู่ข้างใบหูเล็กทำเอาเธอถึงกับขนลุกซู่ มือใหญ่รวบผมดำขลับซึ่งกระจายเต็มแผ่นหลังแล้วปัดไปอีกทางเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของคนตัวเล็ก จากนั้นหมอหนุ่มจึงก้มหน้าลงไปยังผิวที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อของหญิงสาว ลิ้นร้อนตวัดลากไปบนไหล่บางเพื่อปลุกความตื่นเต้นของคนใต้ร่าง ริมฝีปากบางออกแรงดูดเม้มผิวบางจนเกิดเป็นแดงด้วยความกระสันในอารมณ์ พอ ๆ กับช่วงล่างก็ตอกอัดตามแรงปรารถนาในรสสวาทเช่นกัน "อ๊ะ! อ๊ะ! หนู..หนูเสียว อื้อ!" แก้มใสก้มหน้าแนบแก้มนุ่มของตัวเองลงบนพนักพิงสีดำ ส่งผลให้สะโพกผายยกสูงขึ้นรับแรงกระแทกข้างหลังอย่างเต็มที่ น้ำเมือกสีขาวขุ่นอันเกิดจากน้ำรักของทั้งคู่ที่อยู่ในช่องทางรักไหลออกมาเป็นทางยาวไปตามเรียวขาด้านในของเธอ เปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าขาแกร่งยามหมอหนุ่มถาโถมเข้าใส่ "ทำไมหนูถึงได้เอามันอย่างนี้ ซี้ด!" หมอชวิณครางเสียงแตกพร่าที่ข้างใบหูเล็กที่ตอนนี้

สามวันต่อมา เวลา 6.00 น. วันนี้ซึ่งเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ของแก้มใส เธอนั้นสามารถที่จะตื่นสายกว่านี้อีกหน่อยก็ได้ แต่ร่างกายของเธอนั้นกลับเคยชินกับการที่ต้องตื่นเช้าเหมือนกับวันที่ต้องไปทำงาน เธอจึงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลานี้ในทุก ๆ วัน "อื้อ.." เสียงเล็กดังขึ้นเพราะความอึดอัดที่ลำตัว เปลือกตาบางค่อย ๆ เปิดขึ้นเพื่อรับเอาความสว่างเข้ามาในจุดโฟกัสของดวงตา แล้วเธอก็พบว่าร่างใหญ่ของหมอชวิณกำลังก่ายกอดร่างกายของเธออยู่ ท่อนแขนแข็งแรงพาดอยู่ที่หน้าท้องแบน ส่วนท่อนขานั้นก็พาดอยู่ที่ต้นขาของเธอ หนำซ้ำชายกระโปรงชุดนอนก็ถูกเข่าแข็งดันขึ้นไปจนถึงโคนต้นขาอ่อน แก้มใสถึงกับต้องถอนหายใจออกมาแรง ๆ อย่างอ่อนใจ ก็หมอหนุ่มนั้นนอนกอดเธอแบบนี้ทุกคืนราวกับว่าเธอนั้นเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่ก็ไม่ปาน มือเล็กค่อย ๆ ยกท่อนแขนใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะเอาออกให้พ้นหน้าท้องแบนของตัวเองอย่างแผ่วเบาโดยไม่ให้เป็นการรบกวนการนอนของคนตัวโต "อือ จะกอด" เสียงทุ้มดังขึ้นในลำคอเหมือนเด็กเอาแต่ใจ หมอชวิณบิดแขนออกจากมือนุ่มแล้ววางลงที่เดิม ออกแรงดึงร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวมาติดกับร่างแข็งของตัวเองยิ่งกว่าเดิม "หมอ หนูจะลุก" แก้มใสพู