Todos os capítulos de พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Capítulo 241 - Capítulo 250

"อ๊ะ! อ๊ะ! เสียว หนูเสียว อ๊า!" แก้มใสร้องเสียงดัง ฝ่ามือเล็กจากเดิมที่วางแนบบนที่นอนเริ่มออกแรงดึงทึ้งผ้าปูผืนบางจนยืดขึ้นมาตามความเสียวกระสันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาอีกระลอก ร่างบางเกร็งหน้าท้องทุกครั้งที่ความใหญ่โตกระทุ้งเข้ามาในตัว "แล้วจะรักพี่ได้หรือยัง อ่า..ยิ่งกระแทกยิ่งมัน" หมอหนุ่มถามเสียงรอดไรฟันสะกดกลั้นความกระสันเอาไว้ มือใหญ่กอดกระชับเรียวขาแนบกับอกแน่นเนื้อของตัวเอง อีกข้างเลื่อนขึ้นไปกอบกุมอกอวบที่สั่นกระเพื่อม ช่างเป็นภาพที่เชื้อเชิญให้เอื้อมมือไปขยำที่สุด "พี่วิณขี้โกง อ๊ะ อ๊า!" แก้มใสตวัดสายตาหวานฉ่ำขึ้นมาค้อนให้คนตัวโต แล้วเธอก็ต้องร้องออกมาเมื่อปลายนุ่มหัวเห็ดเข้าไปโดนผนังมดลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อหมอหนุ่มออกแรงตะบี้ตะบันสับสะโพกเข้าใส่เมื่อได้ยินเสียงเสียงหวานต่อว่า "ว่าไง กรอด!" หมอชวิณเร่งเร้า เขาก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเมื่อช่องทางรักเริ่มบีบรัดแรงขึ้นเรื่อย ทั้งเขาและเธอนั้นใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที "ระ..รัก หนูก็รักพี่วิณ อื้อ! พี่วิณ หนูสะ..เสียว" แก้มใสตะกุกตะกักรับรักหมอหนุ่ม ไม่เช่นนั้นเขาคงจะทำให้จุดบอบบางของเธอช้ำเป็นแน่แท้ "ก็แค่นั้น อา..พร้อมกันนะ" พูดจบร่าง

แก้มใสใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำและแต่งตัวเพราะต้องทำเวลาเผื่อไว้ในการรับประทานอาหารเช้า ร่างบางเดินออกจากห้องนอนในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ในแบบที่เธอชอบใส่เป็นประจำเพราะสะดวกในการเดินทางสำหรับการแย่งชิงกับผู้คนในการขึ้นรถโดยสารประจำทาง "พี่ทอดไข่ดาวให้ จะได้ฟื้นฟูพลังที่หายไป" หมอหนุ่มวางจานอาหารไว้ตรงหน้าคนตัวเล็กที่นั่งลงประจำตำแหน่งเรียบร้อย ในจานประกอบด้วยไข่ดาวที่สุกเล็กน้อยมองเห็นสีเหลืองเข้มของไข่แดงอยู่ตรงกลางเนื้อไข่สีขาวซึ่งกำลังเด้งดึ๋งเพราะมีน้ำเหลวบรรจุอยู่ ข้างไข่ดาวมีเบคอนกับไส้กรอกที่มีควันโพยพุ่งออกมาบ่งบอกว่าอาหารนั้นเพิ่งเตรียมเสร็จใหม่ ๆ "....." แก้มใสได้แต่ตวัดสายตามองค้อนคนตรงหน้า เป็นเพราะใครกันเธอถึงได้ขาสั่นไม่หยุดแบบนี้ เธอได้คิดในใจแต่ไม่มีเวลายอกย้อนเขาเพราะเวลาเข้างานกระชั้นชิดใกล้เข้ามาเต็มที มือน้อยเอื้อมไปหยิบขวดซอสที่วางอยู่มุมโต๊ะมาปรุงก่อนจะใช้ช้อนตักอาหารเข้าปาก "เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่งนะ" หมอชวิณพูดขึ้นขณะที่จึงยกแก้วกาแฟจรดริมฝีปากก่อนเทเข้าปากจนหมดแก้วเป็นขั้นตอนสุดท้าย จากนั้นร่างสูงรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำชำระล้างร่างกายในตอนที่หญิงสาวนั่งรับประทาน

"พี่วิณ" แก้มใสเอ่ยทัก ร่างสูงยืนที่กอดอกใช้ไหล่พิงกำแพงแข็งก่อนหน้า ตอนนี้หมอหนุ่มได้เดินเข้ามาแทรกระหว่างคนทั้งคู่ทำให้หนึ่งหญิงหนึ่งชายต้องขยับตัวออกจากกันอัตโนมัติ "คุณเป็นใคร ทำไมถึงทำตัวเสียมารยาทแบบนี้" พลวัตรชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อมีบุคคลที่สามมาขัดขวางการจีบหญิงของตัวเอง พยายามชะเง้อมองหญิงสาวข้ามไหล่สูงของหมอชวิณ "ใครกันแน่ที่เสียมารยาท แก้มใสเป็นเมียผม ที่คุณมาตามจีบเมียผม คุณไม่ใช่เหรอที่เป็นคนเสียมารยาท" หมอหนุ่มพูดสวนกลับขณะที่ใช้ร่างสูงใหญ่กว่าเอียงบังคนตัวเล็กอย่างหวงแหน ความโมโหไต่ระดับขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อชายตรงหน้าไม่ยอมถอย ทั้ง ๆ ที่เขาบอกความจริงไปแล้วแต่ก็ยังจะส่งสายตาเยิ้มมาให้หญิงสาวที่อยู่เบื้องหลังเขาตลอดเวลา "จริงเหรอครับแก้มใส?" พลวัตรไม่ยอมเชื่อคำพูดชายตัวโต ชายคนนี้อาจจะหมายปองหญิงสวยคนเดียวกับเขาก็ได้ถึงได้พูดจาเป็นหมาหวงก้างอย่างนี้ "ตอบมันสิว่าพี่เป็นผัวหนู หรือว่าจะให้จูบโชว์" หมอหนุ่มที่ความหึงหวงเข้าครอบงำเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นห้วนขึ้นเรื่อยๆ "ค่ะ พี่วิณเป็นแฟนฉัน..." แก้มใสเอียงตัวโผล่หน้าพูดกับพลวัตรผ่านมาทางต้นแขน

"เสี่ยคะ แป้งหอมเป็นอย่างไรบ้าง แพ้ท้องมากไหมคะ?" แก้มใสชะโงกหน้าข้ามตัวหนาของหมอหนุ่มไปถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเพื่อนสนิทตัวเอง "เพื่อนเธอไม่เป็นอะไร แต่ฉันนี่สิจะตาย คลื่นไส้ไม่หายเสียที" เสี่ยภาคินทร์ตอบหญิงสาว ไม่คิดเลยว่าการแพ้ท้องแทนภรรยาจะทรมานขนาดนี้ "แป้งหอมโชคดีจัง " แก้มใสอมยิ้มพูดขึ้นมา เธอเคยเห็นหญิงตั้งท้องอ่อนหลายคนที่แพ้ท้องแล้วอาเจียนจนหมดเรี่ยวหมดแรง แต่เพื่อนของเธอนั้นไม่เป็นอะไรเลยแต่เป็นสามีของเพื่อนที่แพ้ท้องแทนจนหน้าของเสี่ยหนุ่มซีดเซียวไปหมด "บางทีหนูอาจจะโชคดีเหมือนแป้งหอมก็ได้นะ ลองท้องดูไหม? คืนนี้มาลองทำลูกกันไหม?" หมอชวิณก้มหน้าลง เอ่ยชวนให้หญิงสาวตั้งครรภ์ดื้อ ๆ เลื่อนมือมาจับมือน้อยที่วางไว้อยู่บนหน้าขาตัวเองแล้วลูบไล้ที่หลังมือนุ่มเบา ๆ ส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้แสดงอาการว่าอยากทำรักกับเธอเต็มที "พี่วิณ!" แก้มใสร้องเรียกพร้อมกับใบหน้าที่แดงจัด ไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องบนเตียงโจ่งแจ้งแบบนี้ "โอ๊ย! แม่งจะหวานไปถึงไหน หมดจากคู่ไอ้เสี่ยแม่งมาเจอคู่ไอ้หมออีก เห็นใจพวกกูที่ยังโสดบ้างสิวะ" ภูริชทนไม่ได้กับท่าทางกระหนุงกระหนิงของเพื่อนจึงได้พูดโพล่งขึ้นมา "พว

เลิกงาน แก้มใสเดินทางมาโรงพยาบาลเพื่อมาหาน้องชายตามปกติ หมอวิโรจน์แจ้งว่าน้องของเธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลได้ในวันพรุ่งนี้ เธอจึงได้เตรียมตัวลาหยุดงานไว้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินมาหยุดที่หน้าประตูลิฟต์ที่เธอเพิ่งกดเรียกไปเมื่อครู่ ขณะที่กำลังยืนรออยู่นั้นก็มีหญิงวัยกลางคนสองคนมาหยุดข้าง ๆ เธอเพื่อที่จะโดยสารลิฟต์เหมือนกัน ในมือของหญิงคนที่ดูอายุมากว่านั้นมีตะกร้าซึ่งบรรจุของเยี่ยมผู้ป่วยใบใหญ่ ดูแล้วน่าจะหนักพอสมควร คนสูงวัยที่ความแข็งแรงของข้อต่อแขนเริ่มสึกหรอไม่สมควรจะเป็นผู้ถือ "ตะกร้าคงจะหนัก ให้หนูช่วยถือนะคะ" แก้มใสขยับเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงไปจับหูหิ้วตะกร้าขณะที่เอ่ยปาก "ไม่เป็นจ้ะ ป้าถือเองได้" หญิงสูงวัยคนนั้นปฏิเสธ "ให้หนูถือให้ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคุณป้าจะปวดแขนนะคะ" แก้มใสดึงตะกร้าออกจากมือหญิงสูงวัยอย่างนุ่มนวล ซึ่งทำให้หญิงสูงวัยคนนั้นถึงกับฉีกยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นความมีน้ำใจของเด็กรุ่นลูก "ขอบใจมากนะหนู" "ค่ะ ลิฟต์มาแล้ว เชิญคุณป้าก่อนค่ะ" แก้มใช้มือที่ว่างกดปุ่มลิฟต์ไว้เพื่อให้หญิงสูงวัยทั้งสองได้เข้าไปก่อนแล้วเธอจึงเดินตามเข้าไป "คุณป้าจะไปที่ชั้นไหนคะ?" แก้มใสหันไปถา