All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 231 - Chapter 240

โรงพยาบาลCแก้มใสมายืนหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ยาวด้านนอก มองลึกเข้าไปมองเห็นประตูห้องตรวจโรคหลายบานซึ่งปิดสนิทอยู่ ร่างบางมาหยุดอยู่ตำแหน่งของเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่โดยไม่สนใจผู้มาเยือนแม้แต่น้อย "เอ่อ หนูเอาเอกสารมาให้หมอชวิณค่ะ หมอให้หนูเอาเข้าไปให้ที่ห้องตรวจ" แก้มใสแจ้งความประสงค์แก่เธอคนนั้นเสียงเบา เธอไม่มั่นใจว่าตรงส่วนนี้บุคคลภายนอกสามารถเข้าไปได้หรือไม่ เสียงนั้นทำให้เจ้าหน้าที่ประจำเคาน์เตอร์ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมามอง "เอกสารอะไรคะ สำคัญไหมคะ?" เจ้าหน้าที่สาวเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่พอใจในทีที่จู่ ๆ ก็มีคนอยากจะขอพบหมอหนุ่มทั้งที่ไม่มีในตารางการนัดหมาย "เอ่อ..." แก้มใสยืนอ้ำอึ้ง เธอตอบไม่ได้ว่าเอกสารนี้สำคัญหรือไม่เพราะเธอก็ไม่ใช่พวกสอดรู้สอดเห็นที่จะเปิดอ่านงานของคนอื่น "งั้นฝากไว้ที่นี่ค่ะ เราไม่อนุญาตให้ผู้ป่วยเข้าหาคุณหมอโดยตรง" เจ้าหน้าที่สาวพูดขึ้นเสียงดุทำให้แก้มใสต้องยกแฟ้มที่ตัวเองถือมาขึ้นเพื่อที่จะวางบนเคาน์เตอร์ แต่ไม่ทันที่แฟ้มนั้นจะสัมผัสกับพื้นแข็งก็มีเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น"แก้มใส มาแล้วทำไมไม่เข้าไ

ทางด้านของหมอชวิณ หลังจากที่เขาออกเวรจากการตรวจผู้นอกแล้ว เขาก็หิ้วกระเป๋าซึ่งมีกล่องอาหารที่แก้มใสเตรียมมาออกมาจากห้องตรวจ คนร่างสูงซึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาเดินถือกระเป๋ากล่องข้าวสีฟ้าอ่อนช่างดูอบอุ่น ชวนให้คนที่พบเห็นเกิดความสงสัยอยากรู้อยากเห็นว่าหมอหนุ่มนั้นมีนัดรับประทานอาหารกับใคร หมอชวิณขึ้นมาถึงยังห้องทำงาน เขาวางกระเป๋าอาหารไว้ที่โต๊ะกระจกเตี้ยกลางห้อง จากนั้นก็จัดการถอดเสื้อกาวน์สีขาวขณะที่กำลังเดินไปยังโต๊ะทำงานใหญ่มุมห้อง เมื่อแขวนเสื้อกาวน์ไว้ที่ไม้แขวนเรียบร้อย ร่างสูงก็ทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวนุ่ม มือใหญ่เลื่อนขึ้นบีบนวดต้นคอตัวเองเพื่อให้คลายการปวดเมื่อย สายตาเหลือบไปดูเวลาที่นาฬิกาตั้งโต๊ะแล้วก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่คนตัวเล็กร่างกายนุ่มนิ่มจะมารับประทานอาหารกลางวันด้วย พลางนึกไปถึงสิ่งที่เขาจะทำเมื่อรับประทานอาหารอิ่มเป็นของหวานล้างปาก "หึหึ" เสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีดังขึ้นขณะที่มือหนากำลังกดเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าแกรก..แต่แล้วใบหน้าหล่อก็ต้องหุบยิ้มเมื่อผู้มาเยือนที่ไม่ได้นัดหมายถือวิสาสะเข้ามาในห้อง ไม่มีแม้แต่การเคาะประตูขออนุญาตเจ้

"อย่าไปสนใจเลย เรากินข้าวกันเถอะ" หมอชวิณดึงร่างบางให้นั่งลงข้าง ๆ ตนเอง มือหนาเลื่อนไปหยิบกระเป๋ากล่องข้าวและจัดการเอาออกมาด้วยตัวเองโดยไม่ต้องรอให้หญิงสาวบริการ สายตาคมก็คอยแอบเหลือบมองใบหน้าหวานเป็นระยะ ๆ หมอหนุ่มลอบถอนหายใจอย่างไม่สบายใจเมื่อแก้มใสนั้นไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา เธอเงียบ เงียบมากจนเขารู้สึกกลัวใจหญิงสาว ถ้าเธอโวยวายออกมาเขายังจะโล่งใจกว่านี้ "อันนี้พี่อยากกินอยู่พอดี" หมอชวิณพูดเอาอกเอาใจคนปรุงอาหารที่ตอนนี้เอื้อมมือไปเปิดกล่องข้าวที่อยู่ตรงตัวเอง ตามด้วยกล่องกับข้าวอีกกล่องที่หมอหนุ่มยังไม่ได้เปิด กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งออกมายามฝาปิดถูกเปิดออก กลิ่นชวนเรียกน้ำย่อยไม่ได้ช่วยสร้างบรรยากาศในการรับประทานอาหารมื้อนี้เลยแม้แต่นิด "ทานเถอะค่ะ" เสียงเย็นชาที่ออกมาจากปากแก้มใสนั้นช่างเย็นชา เธอไม่แสดงอาการโกรธหรือหึงหวง แต่การที่ทำทีท่าห่างเหินแบบนี้มันช่างน่ากลัวเสียยิ่งกว่า "ไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ?" หมอชวิณเอ่ยถามเพื่อเปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ซักถาม แสดงให้เธอรู้ว่าเขายินดีจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟังอย่างเต็มใจ "เรื่องของคุณหมอ หนูไม่มีสิทธิ์ที่จะสงสัยหรอกค่ะ" แก้มใสกลับไปเรี

"ทำไมไม่รับสายพี่?" หมอชวิณละปากออกจากยอดไตแล้วเอ่ยถาม ช้อนตาคมขึ้นมองหน้าหวานจากนั้นจึงก้มไปหายอดอกสีชมพูต่อ ลิ้นสากตวัดหยอกล้อก่อนจะอ้าปากครอบดูดดึงอย่างเมามันในอารมณ์"หนูปิดเสียงไว้ อ๊ะ หมออย่าดูดแรง อื้อ!" แก้มใสเสียงสั่น ความสยิวแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านเมื่อได้สัมผัสอันคุ้นชินของเขา ความกระสันเริ่มเข้าครอบงำจนเธอต้องจิกเล็บลงที่ไหล่แข็งเพื่อสะกดกลั้นความอยากของตนเอง"งอนพี่อยู่ใช่ไหม?" หมอชวิณถามขณะที่ปากยังติดชิดกับยอดอก ลมร้อนยามเขาเอื้อยเอ่ยเข้าปะทะกับยอดไตทำเอาหญิงสาวถึงกับขนลุกซู่ เมื่อถามคำถามสิ้นประโยคหมอหนุ่มก็ฉกวูบไปที่ตำแหน่งเดิม"มะ..ไม่ได้งอน หยุด..หยุดก่อนได้ไหม?" แก้มใสพูดเสียงสั่นพร่า สองมือเล็กรีบเข้าประคองหน้าหล่อยกขึ้นให้ริมฝีปากบางเคลื่อนออกห่างจากยอดอกอิ่ม"ไม่งอนแล้วทำไมไม่เรียกพี่ กลับไปเรียกเหมือนเดิมทำไม?" หมอหนุ่มยอมหยุดที่จะชิมรสหวานจากยอดอก ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมาสบสายตากับหญิงสาวขณะที่เอ่ยถามเธอ แต่ว่ามือหนานั้นไม่ได้หยุดตามปาก ยังคงสร้างความเสียวสยิวโดยการสะกิดยอดไตเล่นสลับบีบเคล้นจนเนื้อนิ่มยู่ไปตามแรงมือ"หนูไม่ได้งอนจริง ๆ " แก้มใสพูดปดไป ก็มีบ้างท

"พี่วิณ หนู..หนูไม่ไหวแล้ว จะถึง อื้อ!" แก้มใสกัดปากล่างแน่นเมื่อถูกความกระสันเล่นงานจนถึงขีดสุด ยากที่ร่างกายจะแบกรับความปวดร้าวในโพรงรักได้อีกต่อไป สายตาพร่ามัวจับจุดใบหน้าหล่อที่โยกย้ายบนตัวไม่ได้ หางตามีน้ำแห่งความสุขสีใสเกาะอยู่ทั้งสองข้าง ลมหายใจขาดเป็นห้วง ๆ เมื่อต้องโดนความรุนแรงเล่นงานเป็นเวลานาน ปุ่มนิ่มภายในช่องทางรักเต้นระริกเร็วขึ้นเรียกร้องขอความเมตตาจากท่อนเนื้อร้อน เธอใกล้ถึงสวรรค์อยู่รอมร่อ "พร้อมกันที่รัก เสียวฉิบ!" หมอชวิณกัดฟันพูดรอดไรฟันสะกดความปวดหนึบของแก่นกายเอาไว้ เงยหน้าสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่จากนั้นเร่งตะบี้ตะบันอัดแก่นกายยักษ์เข้าร่องเนื้อแดงถี่ยิบรีบส่งให้ทั้งตัวเองและคนตัวนุ่มด้านล่างให้ไปถึงจุดฝั่งฝัน เสียงหวานที่ร้องครวญครางปนกัยเสียงเนื้อเปียกกระทบกันดังไปทั่วห้องนอนใหญ่ "อ๊ะ อ๊ะ อ๊าย!" เสียงกรีดร้องมาพร้อมกับการผวาเข้ากอดแผ่นหลังคนตัวโต บดเบียดอกนุ่มเข้ากับแผงอกแกร่งในตอนที่ร่างกายปล่อยน้ำรักสีใสออกมา "อ๊าส!" หมอหนุ่มครางต่ำไปติด ๆ ขณะที่ฉีดน้ำรักขาวข้นเข้าไปในช่องทางรักนุ่ม ร่างใหญ่ปล่อยตัวลงไปทาบทับร่างนุ่มที่ตอนนี้ได้ปล่อยมือจากแผ่นหลังกว้าง