All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 251 - Chapter 260

"หยุดความคิดแบบนั้นเลยนะคะคุณ คุณอยากให้ตาวิณต้องรู้สึกแบบเราเหรอคะ ที่โดนคุณพ่อคุณแม่คุณกีดกัน กว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันมันเจ็บปวดขนาดไหน คุณลืมไปแล้วใช่ไหม?" เป็นคุณพิมลภาที่เป็นคนเอ่ยแย้งสามี เธอก็เป็นหญิงที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าแบบว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ กว่าจะได้ครองคู่กับสามีก็เล่นเอาทั้งคู่หืดขึ้นคอเพราะโดนกีดกันจากพ่อแม่ฝ่ายชายที่ต้องการให้ลูกชายได้แต่งงานกับหญิงที่มีฐานะเท่าเทียมกัน แต่ด้วยความรักของทั้งคู่จึงทำให้ต้องพยายามให้พ่อแม่ฝ่ายชายเห็นความดีของเธอจึงสามารถเอาชนะพ่อแม่ของสามีได้ "....." คำพูดของภรรยาทำให้นายแพทย์ชรัญถึงกับถอนใจออกมา เขาแค่อยากให้ลูกชายได้คู่ครองที่เหมาะสมกันในด้านฐานะแต่ลืมนึกไปถึงความรู้สึกของลูกว่าจะรู้สึกทรมานแค่ไหนเมื่อไม่ได้ครองคู่กับคนที่รัก เหมือนที่เขาและภรรยาประสบพบเจอมา "แล้วนี่น้องชายเป็นอย่างไรบ้างล่ะ" เมื่อเห็นสามียอมอ่อนข้อลงแล้ว คุณพิมลภาจึงหันกลับมาถามแก้มใส รู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวตั้งแต่ที่เธอมาช่วยถือตะกร้าของเยี่ยมแล้ว คนสมัยนี้น้อยคนที่จะคิดแบ่งปันน้ำใจให้กับคนที่ไม่รู้จัก แต่กับสาวหน้าหวานคนนี้กลับตรงเข้ามาช่วยตนเองโดยที่ไม่ต้องเอ่ยข

"พะ..พี่วิณ ประจำเดือนหนูยังไม่หายนะ" แก้มใสเอ่ยด้วยเสียงตะกุกตะกักเตือนความจำเผื่อว่าเขาลืม เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนของลำท่อนที่แนบอยู่กับต้นขาตัวเอง แรงกระตุกตัวตื่นจากการหลับไหลของตัวตนใหญ่ทำเอาใบหน้าเธอร้อนผ่าวราวกับโดนไฟสีแดงมาอังที่ผิวหน้า "พี่รู้" ปากบอกแต่ก็ยังขยับบดเบียดแก่นกายเข้าที่ต้นขานุ่ม ยิ่งเขาขยับท่อนเนื้อร้อนยิ่งขยายตัวพองขึ้นเรื่อย ๆ "ระ..รู้แล้วก็เอาออกไปสิคะ จะเอามาถูขาหนูทำไม" แก้มใสเงยหน้าไปหาคนหน้าหล่อ แล้วก็พบกับสายตาที่แสนจะหวานเยิ้มของเขาซึ่งเต็มไปด้วยไฟกระหายเต็มเปี่ยม "พี่อยาก" พูดจบมือหนาก็เลื่อนมาที่ต้นคอเล็ก จับล็อกให้หญิงสาวรอรับริมฝีปากบางที่ค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปใกล้จนในที่สุดก็ปิดที่ปากอิ่มแนบแน่น "อื้อ" แก้มใสเผยอปากร้องประท้วง แล้วก็ต้องโดนลิ้นหนารุกล้ำเข้ามาในโพรงปากน้อยราวกับรอช่วงเวลานี้อยู่แล้ว มือน้อยที่ดันบ่าหนาค่อย ๆ เคลื่อนไปสอดฝ่ามือคลึงแผ่วเบาอยู่ที่กลุ่มผมสั้นตามอารมณ์ที่โดนเขาเล้าโลม "อือ" หมอหนุ่มครางขึ้นในลำคออย่างพอใจที่หญิงสาวตอบสนอง ใช้ศอกดันร่างใหญ่ของตัวเองขึ้นด้านบนโดยที่ปากบางยังคงประกบอยู่กับปากนุ่มแนบสนิท ลิ้นหนา

"เบาแอร์หน่อยได้ไหมคะ หนูหนาว" แก้มใสพูดหลังจากที่นั่งขนลุกมาสักพักแล้ว มือน้อยลูบไล้ที่ท่อนแขนตัวเองเพื่อให้เกิดแรงเสียดสีก่อเกิดเป็นความอบอุ่นให้ตัวเอง "ก็หนูใส่กระโปรงสั้นมันก็หนาวแบบนี้แหละ" หมอชวิณที่ไม่ยอมลดระดับความเย็นของเครื่องปรับอากาศเอ่ยขึ้น เคลื่อนมือใหญ่ไปวางที่หน้าขาเนียน หมายจะมอบความอบอุ่นหญิงสาว แต่ความเนียนนุ่มกลับทำให้เขาต้องลูบไล้ส่วนนั้นอย่างเพลิดเพลินในอารมณ์ "ประจำเดือนหายแล้วใช่ไหม?" หมอหนุ่มเอ่ยถาม แต่ถ้าหญิงสาวไม่ตอบเขาก็สามารถรู้ได้เพราะเมื่อเช้าเธอไม่ได้หยิบผ้าอนามัยเข้าไปในห้องน้ำด้วย "ถามทำไมคะ? ดะ..เดี๋ยวหนูเอาเสื้อมาปิดก็ได้ เอามือออกเถอะค่ะ" แก้มใสพูดเสียงสั่น ไม่ใช่ว่าเธอหนาวแต่เพราะมือร้อนของเขากำลังสอดเข้าไปในช่องว่างกระโปรงในตอนที่เธอเผลอ "ไม่เป็นไร พี่จะทำให้หนูอุ่นขึ้นเอง" หมอหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากในขณะที่สายตายังจ้องไปยังถนนเบื้องหน้า พลิกฝ่ามือหงายขึ้นให้เกิดเป็นท่าสะดวกแก่ตนเอง นิ้วยาวลูบที่กลางใจสาวผ่านเนื้อกางเกงในตัวน้อยหนักมือ "มะ..ไม่ต้องก็ได้ อ๊ะ" แก้มใสส่งเสียงออกมาอย่างลืมตัวเมื่อติ่งกระสันโดนปลายนิ้วยาวโจมตี มือน้อยที่จับยังข

"อื้อ!" แก้มใสที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับรสจูบแสนหวานที่หมอหนุ่มปรนเปรอให้ เธอส่งเสียงในลำคอเมื่อรู้สึกคับตึงที่ปากทางรัก แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อคนตัวโตกระแทกท่อนเนื้อใหญ่เข้ามาจนสุดโคน "อ๊า!" เสียงเล็กดังขึ้นเมื่อปากได้เป็นอิสระ ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นรัวถี่ราวกับจะหลุดออกมา อ้าปากค้างพ่นลมหายใจเข้าออกถี่ ๆ เพื่อให้ร่างกายได้ปรับกับความใหญ่โตที่อยู่ในร่างกายตัวเอง วงแขนเรียวโอบกอดลำตัวรั้งให้คนตัวโตลงมาทาบทับตัวเธอเพื่อหาที่พึ่งพิง "โคตรแน่นเลยแก้มใส" หมอชวิณกระซิบเสียงพร่าอยู่ข้างใบหูเล็ก ปล่อยแช่ลำท่อนให้โพรงเนื้อโอบรัดอยู่อย่างนั้น ขยับลำตัวเพียงนิดเพื่อจะได้สอดมือดึงชายเสื้อเชิ้ตตัวเล็กของหญิงสาวให้ขึ้นไปเหนือเนินอกอวบ จากนั้นจึงเลื่อนมือไปใต้แผ่นหลังเล็กสะกิดตะขอยกทรงสีดำให้หลุดออกจากกัน ก้อนเนื้อนิ่มเด้งออกมาเป็นอิสระทันทีที่สิ่งห่อหุ้มถูกดันขึ้นไปรวมกับเสื้อเชิ้ต สะโพกแกร่งเริ่มขยับดึงท่อนลำออกไปจนเกือบสุดความยาวแล้วกระแทกกลับเข้าจนสุดโคน แรงกระตุกตัวบีบรัดของรูรักแคบทำเอาเขาปวดหนึบไปทั้งท่อนลำ การตอกอัดเข้าใส่แรง ๆ ซ้ำ ๆ จึงเป็นการกระทำให้เขาหลุดพ้นจากการทรมานครั้งนี้

"อื้อ หนูหนักนะ" แก้มใสพูดขึ้นมาเสียงหอบกระเส่า ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายยังคงเต้นโครมครามไม่หยุดจากสาเหตุมาจากเหตุการณ์ที่แสนระทึกใจเมื่อครู่ที่ทั้งเธอและเขาเป็นร่วมกันก่อขึ้น ถึงแม้ว่าคนด้านบนจะวางเข่าแกร่งข้างหนึ่งที่พื้นรถด้านล่างเพื่อเป็นการค้ำยันร่างใหญ่ของเขาเองไม่ทิ้งน้ำหนักมาที่เธอเต็มที่แต่เธอก็รู้สึกอึดอัดอยู่ดีเพราะท่อนเนื้อที่ยังค้างคาอยู่ในตัว เธอรู้สึกถึงน้ำรักอุ่นไหลเอ่อสวนลำท่อนใหญ่ออกมาแล้วไหลย้อยไปตามกลางกลีบอูมจนกระทั่งตกลงไปสู่พื้นหนังสีดำด้านล่าง "น้ำเดียวพอไหม?" หมอชวิณที่ยังไม่ยอมขยับตัวออกจากจุดเชื่อมต่อเอ่ยถาม เขากำลังรู้สึกดีที่โพรงเนื้อกระตุกตัวพยายามบีบรีดน้ำรักออกจากลำท่อนจนหมดทุกหยาดหยด "ถะ..ถามอะไรคะ? พี่วิณอย่ามาทะลึ่ง" แก้มใสพูดตะกุกตะกัก หน้าร้อนวูบวาบกับคำถามที่แสนจะลามกของเขา "หึหึ ถ้าไม่พอเดี๋ยวพี่ไปต่อให้ที่บ้านนะ" หมอหนุ่มหลุดขำออกมา รู้สึกเอ็นดูในท่าทางเขินอายของคนใต้ร่าง "พอแล้ว แค่นี้ขาหนูก็สั่นหมดแล้วนะคะ" แก้มใสรีบตอบ ขืนเขาทำต่อพรุ่งนี้เธอคงต้องเดินขาสั่นเป็นแน่ "หนูก็รู้นี่ครับว่าพี่กินรอบเดียวไม่อิ่มหรอก" หมอชวิณพูดขึ้นขณะที่ส่งยิ้มแ