All Chapters of PAID IN SHADOWS: Chapter 1 - Chapter 10

TRES’ POV. “LATE KA,” agad na sinabi sa akin ng mahigpit na boses ng manager ng bar na pinapasukan ko. Mabilis akong lumapit upang humingi ng paumanhin. “Pasensya na po, hindi na po ito mauulit.” Napangiwi siya ng bahagya, binigyan ako ng isang malamig na tingin, ngunit hindi na ako pinansin. Nilagpasan niya ako nang walang kahit na anong sinabi, na siyang nagpakalma ng kabado kong puso. “May nangyari ba?” Napalingon ako nang may sumulpot sa aking likuran—si Dimple, isa sa mga agent dito. “Ah, wala naman. May dinaanan lang ako kanina,” nag-aalangang sabi ko at agad din siyang tinalikuran upang ayusin ang mga gamit ko sa locker. Hindi rin talaga ako komportable na makipag-usap sa kahit na sino dito sa loob ng bar. “Gusto mo bang kumita nang mabilis?” biglang tanong ni Dimple matapos ang sandaling katahimikan. Itinigil ko muna ang pag-aayos ng mga gamit sa loob ng locker at muling hinarap siya. Ngumiti siya nang mapanukso, halatang inaasahan niyang makukuha niya ang atensyon k

TWYLA’S POV. THE AIR inside the auction room was thick with a lavish mixture of expensive cologne, quiet conversations about deals, and an overwhelming feeling of indulgence. Rich men and women relaxed in their seats, eyes glinting with the kind of hunger that had nothing to do with appetite. This was their world—a place where power was shown not only through money but through control and influence. It was a game of owning others, hidden behind the flashy luxury and the loud calls of the auctioneer. Rows of potential buyers eyed the elegantly presented men and women with the cold precision of traders — their intentions as clear as the banknotes they flaunted. Mga nakasuot pa ng maskara ang mga babae at lalaki sa taas ng stage kaya’t hindi ko pa nakikita ang mukha ng mga ito. “Ano ’to?” Puno rin ng pagtatakang tanong ni Koby na nasa aking tabi. Malamang maging sila ay hindi rin makapaniwalang may ganitong maruming gawain ang sikat at mamahaling club na ito. “Sinabi ni Mr. Came

TWYLA’S POV. “AHH, FASTER!” Malakas kong sabi nang muli kong naramdaman ang pakiramdam na iyon. Ang pakiramdam na malapit na akong labasan. Mas lalo naman niyang binilisan ang pagkadyot sa ibabaw ko, halos dalawa na kaming humahalinghing sa sarap ng salpukan ng mga katawan namin. It was as if I hadn’t cried earlier from the pain when he broke my virginity. Now, I barely wanted our passionate pleasure to stop.“Ahh, harder, please! F*ck me harder!” I begged desperately. I barely recognized myself—I never thought I’d plead to be fucked like this.After several fast, consecutive thrusts from the man whose name I didn’t even know, my womanhood finally released its fluids for the sixth time. Yes, ika-anim na beses na akong nilabasan magmula nang pasukin at wasakin niya ang pagkababae ko. Ngunit hindi pa doon natatapos. Dahil hindi pa rin ito nilalabasan kaya’t patuloy pa rin siya sa pag-ulos sa ibabaw ko. He stopped thrusting on top of me and lifted me up again, na siyang ikinagula

TWYLA’S POV. “WHAT’S going on there?” I asked my personal assistant, Yuji, after noticing a commotion in the hospital lobby. Tila may kung anong gulo ang nangyayari. Bukod don, meron din akong napansin na sasakyang pang-pulis sa labas ng hospital kanina pagkababa ko ng sasakyan. There were only two possible reasons: either someone had an accident and needed to be taken to the hospital, or there was a report that brought them here.Suminyas si Yuji sa isa sa mga bodyguards ko, mabilis naman na naglakad ang bodyguard kong iyon at tiningnan ang nangyayari. Pagbalik niya ay binulong niya muna kay Yuji kung ano man ang natuklasan niya. Bakit kasi hindi na lang i-diretso sa akin, ’di ba? “Ah, Miss Twy, meron daw pong pamilya ng pasyente ang nanggulo sa loob ng ER kanina,” maya-maya’y sabi sa akin ni Yuji. “Nanggulo? Bakit daw?” Kunot-noong tanong ko. “Sinisi po ang mga doctor at nurses ng hospital sa pagkamatay ng Nanay niya,” Yuji replied. Nagbuntong-hininga ako. Normal na lamang

TRES’s POV. TAHIMIK lamang ang namayani sa amin sa loob ng mamahaling sasakyan na ito. Hindi ako sanay sa ganitong sasakyan. Masyadong malambot ang upuan, masyadong magarbo ang loob—ni parang kahit tunog ng gulong sa kalsada hindi ko marinig sa sobrang smooth ng pagmamaneho niya. Parang hindi ako bagay rito, lalo na sa pinaghalong amoy ng presinto at hospital na nakadikit na yata sa damit ko—pinagpawisan pa naman ako kanina. Idagdag pang naaksidente rin ako bago magtungo ng hospital. Tahimik lamang si Sixto sa tabi ko, nakatingin siya sa labas ng bintana at tila malalim ang iniisip. Hindi naman talaga siya palasalita, hindi naman siya makulit o maingay tulad ng ibang mga kabataan ngayon, mas gusto niya pa nga ang mapag-isa kaysa sumama sa mga kaibigan niya. Pero kahit ganun ay hindi pa rin ako masanay-sanay dahil lumaki kaming dalawa na magkasundo sa lahat ng bagay, well, maliban sa paniniwala naming dalawa. I mean, magkaiba kami ng paniniwala tungkol sa edukasyon. Para sa akin