Share

PAID IN SHADOWS
PAID IN SHADOWS
Author: bunnyinks

CHAPTER 01

Author: bunnyinks
last update publish date: 2026-02-08 18:14:24

TWYLA’S POV.

I’VE BEEN shifting uneasily in my seat for quite some time now, my mind racing with nervous thoughts. My palms have started to sweat, and I can feel the slight clamminess every time I wipe them on my jeans. The anticipation is building up, making my heart beat faster as I imagine what’s about to happen. Mamaya lang ay ang bilugan at malalaki ko nang p*wet ang idi-display sa loob ng tattoo room na nasa aking harapan.

The thought both excites and terrifies me, leaving me feeling vulnerable and a little exposed kahit hindi pa man nagsisimula.

At hindi nga nagtagal, bumukas ang tattoo room at magkasunod na lumabas ang katatapos lamang na client at ang tattoo artist.

“Next,” tawag ng assistant nito na siya ring nagbabantay sa may pintuan ng tattoo room. Na para bang hindi pwedeng pumasok ang kahit na sino without their permission, o kung hindi mo pa naman turn.

Palihim akong bumuga ng hangin upang pakawalan ang namumuong kaba sa aking dibdib.

‘I can do this!’

D*mn! Kinakabahan ako.

Tumayo ako at ngumiti ng malaki sa tattoo artist na pinasadahan pa ako ng tingin mula paa hanggang bunbunan ko. Kulang na lang yata ay hubaran niya ako, masiguro lang kung ano ang hinahanap niya sa katawan ko.

“Pang ilang tattoo mo na ’to?” he asked as we entered the room.

Hindi ako sumagot; instead, I quietly scanned the room with my eyes. There was nothing suspicious, walang kakaiba sa kwartong ito katulad ng ini-report sa amin.

“Maghubad ka na,” he said abruptly.

“What?” agad na tanong ko nang marinig ang sinabi nito.

“I can’t tattoo you if you don’t pull down your jeans. Aren’t you the one getting a tattoo on your butt?” he said.

“Y-Yeah, that’s me. . .” I stammered.

“Don’t worry, I’m a professional,” he assured me.

Kabado at nag-aalangan kong hinubad ang black belt ko at tinanggal ang butones ng jeans ko. From the reflection in the large mirror in front of me, I could clearly see the man’s gaze filled with desire as he looked at me from behind.

D*mn this guy! Kung hindi lang ako narito para sa trabaho ay kanina ko pa siya pinalunok ng bala.

I forced myself to calm down before slowly lowering my jeans along with my red thong.

“Okay, lie down over there,” he said again, pointing to a small bed where his clients usually lay.

Naglakad ako don nang walang kahit na anong saplot pang ibaba. I had to f*cking do this.

Sumampa ako sa bed at dumapa. Maya-maya lang ay naramdaman ko nang lumapit siya sa akin.

“I already have the design you wanted. Your artist must be good because this design took me a long time to master,” he said.

I didn’t know what design he was talking about—I hadn’t seen it either. Wala naman kasi sa plano ang ituloy ang pagpapatattoo ko sa p*wet. Kailangan ko lang itong gawin ayon sa kliyente namin para makita namin ang ebidensyang hinahanap namin.

Yes, this was just a trap. We were investigating something inside this tattoo shop.

Napasinghap ako nang maya-maya lang ay dumampi na ang palad nito sa bilugan kong pwetan. Parang may kuryenteng dumaloy sa buo kong katawan dahil sa ginawa niyang iyon.

D*mn! Nasaan na ba ang mga kasama ko? Kapag ako talaga natusok ng karayom, isasaksak ko ito sa ngala-ngala nila! This wasn’t part of the plan!

“Magsisimula na tayo, are you ready?” I heard the man say.

I gripped the bed even tighter.

But just when I thought he was going to begin the tattoo, I was mistaken. Dahil ang sumunod na nangyari ay bigla na lamang akong nakaramdam ng matinding antok na tila anumang sandali ay makakatulog na ako.

Hindi sinasadyang napatingin ako sa may side table, kung saan naroon nakatayo ang kulay pulang kandila. Kanina ay nagtataka ako kung bakit meron nito dito, ngunit ngayon ay alam ko na ang dahilan.

“Matulog ka muna. Sisiguraduhin kong magandang serbisyo ang ibibigay namin sa ’yo.”

Iyon na ang huli kong narinig mula sa kanya bago ako tuluyang nilamon ng kadiliman.

Nagising ako na sobrang bigat ng talukap ng mga mata ko. May naririnig akong ingay mula sa paligid ngunit tila hinang-hina ang katawan ko. I struggled to open my eyes, but my vision was blurred and unfocused. Meron akong mga naaaninag na mga tao sa paligid na ang gagaslaw kung gumalaw, animo’y naglalaban. The air was thick with faint cries and soft sobs, echoing painfully in the room.

Besides the chaotic noises, I noticed a dim red light bathing the surroundings, casting an eerie glow. It felt as though we were inside some kind of open bar or underground club, the atmosphere both unsettling and surreal.

Ilang minuto lang ang lumipas ay natapos din ang mga ingay sa paligid, ngunit hindi ko pa rin magawang igalaw ang katawan ko na para bang tuluyan na akong naging paralisado. Hinang-hina ang katawan ko, sigurado ako na kung meron mang masamang binabalak ang mga taong ito sa akin, hindi ko magagawang lumaban dahil sa panlalambot ng aking katawan.

“Si Twilight,” rinig kong anang boses sa may gilid ko.

That voice was unmistakably familiar.

“I’ll take care of her. Kailangan niyang magamot dahil sa drogang itinurok sa kanya,” rinig ko namang turan ng isa pang pamilyar na boses.

D*mn! Kung tama ang rinig ko, mukhang naturukan ako ng droga para manghina ako ng ganito. Mga hayop ang mga ’yon, sigurado akong may binabalak ang mga iyon na akin.

Wala na akong ibang narinig pa. Maya-maya lang ay naramdaman ko na lamang ang pagbuhat sa akin ng kung sino. Maging ang amoy niya ay familiar sa akin, sigurado akong isa siya sa mga kumag kong kasamahan.

***

“Maayos na ba talaga ang pakiramdam mo?” Koby asked persistently. His endless questioning was beginning to grate on my nerves.

“Yeah, I’m fine. Can you please stop nagging me?” I replied, frowning. “Please lang, manahimik ka muna. Bigyan niyo muna ako ng katahimikan,” dagdag ko nang umasta na naman itong magsasalita.

Koby and Primo exchanged glances and shrugged before settling into silence. I shifted my position in the backseat of the car, slowly closing my eyes to calm myself.

It had been several hours since I woke from the drug-induced haze. My team finally explained what really happened at the tattoo shop matapos kong makatulog sa sleeping smoke na nalalanghap ko mula sa pulang kandila.

Reviewing the footage captured by the smart glasses I wore, I saw myself falling asleep then being carried by the man in the room. Behind the large mirror was a hidden chamber where those depraved men committed their vile acts.

As secret agents, our mission was to help those denied justice—people oppressed by the powerful, victims of abuse inflicted by the wealthy elite.

One of our clients had sought our help to punish and stop the blackmail inflicted by these abusers. The tattoo shop owner was a sex addict and director of a hub distributing obscene videos and photos on their website. Their business was highly profitable, featuring trending scandals— at isa sa nag trend sa website na iyon ay ang video scandal ng bagong kliyente namin. Na minsan na ring naging kliyente nilang babae sa tattoo shop na gustong sa maselang party magpatattoo.

Bago ako pumunta sa tattoo shop, napagplanuhan na ng team namin ang gagawin. At dahil ako lamang ang nag-iisang babae sa grupo, ako ang ipinain nila para mapasok ang lungga ng mga demonyong manyak na iyon. At nagtagumpay nga kami. We discovered their methods and managed to access and permanently delete their website’s content.

Earlier, as Koby deleted the explicit content, my blood boiled with rage, nearly overwhelming me with a desire to kill those depraved fiends. Talagang nakakanginig ng kalamnan ang kasamaang pinaggagawa ng mga taong iyon. Paano nila nasisikmura ang gamitin ang mga kababaihang walang kalaban-laban sa kanila? At hindi lang ’yon. Meron din silang mga nagiging lalaking biktima. Talagang walang pinipiling bibiktimahin ang katulad nilang may halang na sikmura.

Having completed the mission ahead of schedule, we were summoned by our superiors to receive recognition for our latest success. For me, a reward wasn’t necessary; I was already content knowing we had put those perpetrators where they deserved. Money held no value compared to justice, which was what truly mattered to me.

Slowly, I opened my eyes. The car came to a stop at a red light. I glanced out the window and found myself staring at a man outside. Nakasakay ito sa maliit na motor, nakasuot ng lumang pulang helmet na parang bakbak na ang pintura, at simpleng kulay orange na jacket.

‘Ang pangit ng taste niya.’

Time seemed to slow as he turned to look my way, tila nararamdaman nito ang ginagawa kong pagtitig sa kanya. Thankfully, the tinted glass shielded me from being seen.

I continued watching as the man’s motorcycle moved forward when the light turned green. I couldn’t explain the strange sensation stirring in my chest at that moment.

I was in the middle of such a moment when my phone suddenly vibrated. I took it out from my small red Hermes Birkin handbag. Napabuntong-hininga naman ako nang makita ang caller ID na naka rehistro sa phone ko.

“Hmm?” walang ganang usal ko nang sagutin ko ito.

“Hindi ka raw pumunta sa blind date mo?” Direktang tanong niya.

“You already know the answer. Bakit ka pa nagtatanong?” Nawawalan na agad ako ng pasensya.

“Fix that attitude of yours and listen to me. I’m doing this for your own good. Kung hindi ako ang mag set-up ng blind date mo, sa tingin mo hindi iyon gagawin ng Lolo mo?” Sermon na naman niya.

“Pwede ba, Ma? Hindi na ako seventeen years old na kailangan pa ng guide ninyo. May sarili na akong isip at alam ko ang ginagawa ko,” I said, clearly irritated. “So from now on, stop selling me off to any random guy just so you can say you’re taking care of me.” I added and ended the call in frustration. “Bweset!” Singhal ko pa.

I caught in my peripheral vision how Koby and Primo in front of me remained frozen in their seats. They knew better than to mess with me when I’m in this mood—one wrong move, and I wouldn’t hesitate to make them regret it, bullet and all.

I rolled down the car window to breathe some fresh air. I inhaled and exhaled several times to calm myself. I understood why Mom was doing this. At hinding-hindi ko siya hahayaang magtagumpay sa nais niya.

She wanted me to get married quickly so I could finally leave our family. So that her beloved daughter, Yvaine, my half-sister, could solely inherit the Solveig Foundation. Kaya naman kahit kani-kanino na lamang niya akong inirereto, but none of whom I even bothered to meet.

Mataas ang standard ko, kasing taas ng tala sa kalangitan. Kaya hindi ako papatol sa kahit na sino-sinong tuko lang na mahahanap niya sa tabi-tabi para ipakasal sa akin. If I were to pick a man worthy of touching me, it would be someone na hindi ako kayang talian sa leeg. A man who is humble and willing to follow my lead.

Pero depende kung anong klaseng pagtali ang gagawin niya, at sa paanong paraan. LOL.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • PAID IN SHADOWS   CHAPTER 19

    TRES’s POV. “WHAT HAPPENED?” tanong ng lalaking nadatnan ko dito sa condo ni Twyla. Siya rin yung lalaki kaninang umaga. “Mukhang may phobia po yata siya sa elevator. Huminto kasi kanina habang nasa loob kami,” nag-aalangang tugon ko. Bumuntong-hininga siya tumango ng bahagya. “Okay. Thank you for what you did,” aniya pa. Wala naman talaga akong ginawa. Tinulungan ko lang siya, kahit sino naman gagawin yung ginawa ko kanina. Tumingin ako sa kwartong nakasarado ang pintuan, sa kwarto ni Twyla. “Okay na ba siya?” Tanong ko. Mabilis siyang tumango bilang tugon. “Yeah, she’s perfectly fine. Baka maya-maya lang ay magigising na rin siya,” tugon niya at tipid na ngumiti. Hindi ko pa nga rin pala alam ang pangalan niya. Nahihiya rin naman akong itanong ito sa kanya. “Ano ang nangyari?” Sabay kaming napalingon sa may hagdan nang marinig namin iyon. May dumating na dalawang lalaki at parang hingal na hingal sa pagmamadali. Dumiretso sila sa harap ni Primo nang hindi man lamang a

  • PAID IN SHADOWS   CHAPTER 18

    TWYLA’S POV. “WHAT NOW?” I asked, raising an eyebrow at Gael when I noticed the suggestive way he was looking at me. Hindi naman siya nagsasalita pero pakiramdam ko ang dami niyang sinasabi. “Hahaha, well, well, well, Twyla Solveig! You really don’t know how to keep a secret,” he said.I frowned in confusion.“What are you even talking about?” I asked, my brows furrowed.“Oh well, it’s not that bad anyway. You’re already at the right age, and I’m sure you’re ready to enter married life,” he replied instead of answering me. Malaki rin ang mga ngiti niya na animo’y may maganda sa mga sinabi niya. That only made me frown even more.‘What is he talking about?’I didn’t respond. I walked straight to the couch in the building’s living area and dropped myself onto it. I crossed my legs and leaned back against the cushion.Gael followed and sat on the single couch across from me.“So, what happened?” he asked, and I was already getting annoyed at his tone. Ang kulit ng boses niya na

  • PAID IN SHADOWS   CHAPTER 17

    TWYLA’S POV. I DON’T KNOW if I should talk to him or just leave things as they are. I heard everything he and his brother talked about earlier. I can feel how heavy his heart is right now.But even so, I still don’t want to interfere. I don’t want to add to whatever he’s already carrying. And yet, a part of me wants to ease it—if only a little.“Saan po tayo?” he asked, his voice cold and laced with quiet sadness. Kahit naman ako hindi nagustuhan ang mga pinagsasabi ng kapatid niya kanina. Masyado niya yata itong na-spoil kaya nagawa siya nitong sagot-sagutin at batuhin ng masasakit na salita. He clearly didn’t respect him. I’m not the type of person who comforts others with sweet words just to make them feel better. I’d rather do something—something I know might actually help.“To Void’s Edge,” I answered simply.He didn’t respond after that and just started the engine. The silence earlier was bearable, but this one felt different. Heavier.Hindi pa man kami nakakalayo ay nag

  • PAID IN SHADOWS   CHAPTER 16

    TRES’s POV. “HAVE A SEAT, BRO,” alok ng lalaki na siyang nagbukas ng pintuan para sa akin, at iminwestra ang couch sa may kalakihang sala. “Salamat,” nag-aalangang sagot ko. “Twilight’s still in the shower. Matagal maligo ’yon kaya maghintay ka muna,” aniya pa nang makaupo ako, na para bang sanay na siya sa ganoong setup. ‘Twilight? Sino naman ’yon?’“Sandali lang, ikukuha na muna kita ng maiinom,” saad pa nito at iniwan akong mag-isa sa sala.Pinanood ko lang siyang naglakad patungo sa tingin ko ay kusina ng condo na ito. “Oh, you’re already here.”Napalingon ako sa hagdan nang marinig ko ang boses na iyon.Dahan-dahan siyang naglakad pababa ng hagdan, abala sa pagtuyo ng buhok gamit ang tuwalya.Bigla akong napatigil. Pakiramdam ko ay biglang bumabagal ang oras habang naglalakad siya pababa ng hagdan. Parang kusang bumalik sa isip ko ang nangyari sa amin noon—at kasabay nun, parang biglang natuyo ang lalamunan ko. Hindi ko maiwasang mapatitig sa kanya. Nakasuot lang

  • PAID IN SHADOWS   CHAPTER 15

    TWYLA’S POV. “DID YOU FIND ANYTHING?” I asked Ha Joon as I stepped out of my room. I had just taken a shower and was drying my short, wet hair.Ha Joon averted his gaze when he saw I was only wearing a bathrobe. Gentleman kasi ang gago na ’to. Actually, ilang araw nga siyang tulala dahil nakita niya akong may katabing lalaki noon sa kama. Yun yung araw na may nangyari sa amin ng Tres na iyon. “Still nothing?” I asked, sitting down on the single couch across from him. I crossed my legs, making his ears flush even more.“Y-You should. . . at least get dressed first,” he stammered. Hindi siya makatingin ng diretso sa akin na para bang may kung ano sa katawan ko. “Why? Do I look naked to you?” I teased, but he just looked away, at muling itinuon ang atensyon sa screen ng laptop niya. “I-I saw a suspicious man,” he finally said after a pause.I uncrossed my legs and stood up. I moved closer to sit beside him, peeking at his laptop screen as well.“Who? What’s his job? Connections?

  • PAID IN SHADOWS   CHAPTER 14

    TWYLA’S POV. “Kukunin ba natin ang kasong ito?” Primo asked, leaning back in his chair after Koby finished laying out the details of the new case. The room felt heavier than usual. Not because of the case itself—but because of who it involved. Wala rin dito ngayon ang team ni Keshi dahil nga sa kasong kasalukuyan nilang inaasikaso. Ang balita ko ay hirap na hirap na ang kutong lupa na iyon sa kasong hawak nila. Dapat lang sa kanya ’yon, masyado kasi siyang bida-bida. “Mukhang professional ang mga manlolokong iyon,” I said, folding my arms as I tried to steady the ringing in my ears. Kanina pa nagpapantig ang aking mga tainga dahil sa mga nalaman ko. “Hindi ito ordinaryong kaso. Kailangan natin pagplanuhan ang mga gagawin nating hakbang kung paano natin mapanagot ang taong iyon.” I added. Kanina pa nagdidilim ang paningin ko. Ang kasong ito ay wala namang kinalaman sa mga pagpatay, murder o ano. Tulad nung nakaraan naming kaso, blackmailing ang kasong ito. At hindi lang yun, d

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status