บททั้งหมดของ For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย: บทที่ 21 - บทที่ 30

36

บทที่ 21 อยากรู้จักกับเขา 1

"มาแล้วพี่" แล้วเสียงที่ดังแทรกผ่านเสียงเพลงมาอีกครั้งก็ทำให้ฉันหันควับไปทางต้นเสียง ผู้ชายร่างสูงแต่ผอมเพรียว ใบหน้าออกแนวทะเล้นน่ารัก เขากำลังเดินเข้ามาหาพี่โจ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ดูเหมือนโลกจะเหวี่ยงเขามาให้ฉันจริงๆนั่นแหละ 'ทอย'! "โอ้โห กูนึกว่ามึงโดนดักฉุดนะเนี่ย" พี่เอ็มผลักไหล่เขาพลางพูดประชดที่เขามาช้า "มาช้าก็ดีกว่าไม่มาป่ะล่ะ" "ถ้ามึงจะช้าขนาดนี้ มึงไม่ต้องมาเลยก็ได้ รู้มั้ยกูรอนานแค่ไหน" พี่โจย้อนเขาอีก "ขอโทษครับบบ" เขายิ้ม ก็ดูใช้ชีวิตปกติดี ดูมีความสุขดีนี่! "เออ มาๆ แนะนำเด็กไอ้เหนือให้รู้จัก" พี่โจตบบ่าเขาพลางดึงแขนเขาให้หันมาทางฉัน "ไหน คนไหน..." เสียงของเขาหายไปเมื่อหันมาสบตากับฉันที่มองเขาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว "นี่ๆคนนี้ ชื่อข้าวหอมที่พวกมึงส่องเฟซกันวันนั้นไง" "..." "เป็นไงตัวจริง สวยดิ เซ็กซี่ดิ อึ้งเลยดิ ไอ้เอ็มไอ้ทอยพวกมึงอิจฉาไอ้เหนืออ่ะดิ๊" "เออพี่ อิจฉาจริง" พี่เอ็มตอบ แต่ทอยเงียบ "ทอย" "..." "ไอ้ทอย" "..." "ไอ้เชี่ยทอยโว้ยยย" "อะ อะไรวะพี่" "กูเรียกมึงจนแทบจะเข้าไปตะโกนในแก้วหูมึงแล้วเนี่ย จะตะลึงอะไรขนาดนั้นว
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 22 อยากรู้จักกับเขา 2

"นี่ไงเรื่องที่ฉันอยากรู้ ตอบดิ" ฉันกำมือแน่น ทอยเบรกรถข้างทางและหลับตาลง พรึ่บ~ ฉันกระชากแขนเขาพลางเขย่าให้เขาพูด "ตอบดิ ฉันไม่ปล่อยให้เพื่อนฉันเจ็บจนต้องตายฟรี แล้วปล่อยให้คู่หญิงร้ายชายเลวไปเสวยสุขกันหรอกนะ ถ้าเพื่อนฉันไม่มีความสุข นายกับมันก็ไม่สมควรมีความสุข!" "รู้ได้ยังไงว่าพี่มีความสุข" ทอยขึ้นเสียงใส่ฉัน เขาผลักมือฉันที่เขย่าแขนเขาออก "พี่ขอ..." "ไม่ต้องขอโทษ ฉันไม่รับ" ทอยมองฉัน เขากำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้ด้วย สีหน้าและแววตาเหมือนกำลังเจ็บปวดอยู่ อ้อ เคยเป็นนักแสดงอยู่นี่นา แต่ถึงตอนนี้เขาน่าจะเลิกแล้วเพราะฉันไม่เคยเห็นเขาในบทบาทนั้นอีก ก็อย่างที่บอกว่าเขาหายไปเลยตั้งแต่วันนั้น แต่ยังไงก็ยังคงแสดงดีอยู่นะ หึ! "เลิกแสดง" "แต่พี่ไม่เคยมีความสุขเลยจริงๆนะข้าว พี่ฝันถึงดรีมแทบทุกคืน" "ก็สมควรแล้วนิ ดรีมมันตายเพราะใครล่ะ" "พี่รู้สึกผิดจริงๆ" "แล้วไง เอาเพื่อนฉันคืนมาได้มั้ยล่ะ" "..." "ฉันไม่สนว่านายจะเสียใจจริงๆหรือแค่แสดง ฉันสนใจแค่ว่าอีนั่นมันเป็นใคร" "เราเลิกกันไปแล้ว ตั้งแต่ดรีมตายพี่ก็เลิกกับเค้าด้วย" "เหรอ น่าดีใจนะ" ฉันถามเสียงสูง ไม่เชื่อไ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 23 คนรักเก่า

"..." "ไม่กิน โดนฉีดยาแน่" "รู้แล้วน่า" เขาพึมพำก่อนจะค่อยๆตักโจ๊กเข้าปาก กินไปได้ค่อนชามเขาก็เลิกกินเห็นบ่นว่าเจ็บคอด้วย ฉันก็เลยแกะยาที่ซื้อมาทั้งยาแก้ปวดลดไข้กับยาแก้อักเสบให้เขา "ยาค่ะ" "..." เขาหลุบตาลงมองยาแต่ไม่ยอมแตะมัน "เหมือนเด็กน้อยเลย" ฉันพูดลอยๆแต่เหนือหันมามอง "เด็ก?" "ค่ะ เด็กดื้อที่เวลาไม่สบายแล้วงอแง ไม่ยอมกินข้าวกินยาแล้วก็ไม่ยอมไปหาหมอด้วย" เขาค้อนใส่ฉันทันทีเลยอ่ะ รู้ตัวไงว่าฉันหมายถึงเขานั่นแหละ แต่เวลาที่เขาไม่สบายแบบนี้เขาก็น่ารักดีนะ "ยาค่ะ" ฉันยิ้มพลางพยักเพยิดไปที่ยาอีกครั้ง เหนือถอนหายใจแรงก่อนจะคว้ายาไปกินในที่สุด แค่ก~ พอกลืนยากับน้ำลงคอไปเขาก็สำลักออกมานิดหน่อย ฉันมองอาการเขากลัวว่ายาจะติดคอตายซะก่อน "โอเคมั้ยคะ" "อื้อ" เขาพยักหน้าบอกพลางกระดกน้ำกินจนหมดด้วยใบหน้าแหยๆ จากนั้นก็เอนตัวพิงโซฟาเหมือนเดิม "คราวนี้ก็ไปนอนได้แล้วค่ะ" ฉันบอกเขา เหนือปรืตาที่กำลังจะหลับขึ้นมาอีกครั้ง "ไม่อยากเดิน หัวหมุน" เด็กน้อยจริงๆนะเนี่ย แต่ก็...น่ารักดี "งั้นก็นอนที่...พะ พี่เหนือ" ฟลุ่บ~ ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ เขาก็เอ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 24 ไปส่งมั้ย? 1

-หนือ- 19.20 น ผมป่วยมาสองวันแล้ว แปลกใจร่างกายตัวเองเหมือนกันทั้งๆที่ไม่ได้ไปตากฝน ตากแดดหรือทำอะไรที่น่าจะเป็นสาเหตุของอาการเลย แต่อยู่ดีๆก็ป่วยขึ้นมา ผมไม่ชอบตัวเองเวลาแบบนี้เท่าไหร่ ผมลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง อาการผมดีขึ้นจากเมื่อเช้านี้มาก ตัวไม่ร้อนมากแล้วด้วย มีแค่ปวดหัว ปวดตัวแล้วก็ยังเจ็บคออยู่ พรึ่บ~ ผมขลุกอยู่แต่ในห้องตั้งแต่เมื่อวาน นอนอย่างเดียวจนเมื่อเช้า... มีคนมาบังคับให้กินโจ๊กกับยา ผมไม่อยากกินแต่ก็ต้องยอมกินอาการถึงได้ดีขึ้นบ้าง ผมหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมากดดูเวลาซึ่งมันบ่งบอกว่าทุ่มกว่าๆแล้ว ได้ยินเสียงจากข้างนอกคิดว่าหมอกน่าจะกลับมาอยู่ในห้อง แต่เธอกลับไปแล้วตั้งแต่ตอนเย็น ผมกดเข้าเฟซบุ๊คเพื่อเล่นแก้เบื่อ ก็เลื่อนไปเรื่อยๆแต่ก็ต้องชะงักนิ้วและเลื่อนกลับลงมานิดหน่อยเพื่อดูโพสต์ภาพที่เห็นแว่บๆเมื่อกี้นี้ "อ่า..." ผมครางในลำคอ เป็นเฟซของข้าวหอมที่เธอลงรูปไว้เมื่อช่วงสิบเอ็ดโมงกว่าๆซึ่งตอนนั้นเธอยังอยู่ในห้องผม ::Khawhom Kanyapat:: 'มาเฝ้าคนป่วย ก็จะดื้อหน่อยๆอ่ะ ??...หายไวไวนะคะ?' ผมมองภาพนั้นพร้อมกับอ่านแคปชั่นของเธอ ภาพที่เธอถ่า
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 25 ไปส่งมั้ย? 2

"..." เธอส่ายหัวพลางเช็ดน้ำตา หมอกหันมามองผมด้วยแววตาเชิงขอร้อง ผมน่ะ ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำแบบที่หมอกมันพูดจริงๆ แต่ที่ผมให้เธออยู่ที่นี่ไม่ได้ก็เพราะเห็นแก่เธอหรอกนะ "ไม่รู้ค่ะ แต่ไม่กลับไปบ้านนั้นอีกแน่ๆ" จิ๊กซอว์พึมพำ เจอแบบนั้นเข้าไปใครจะกล้ากลับไป ถึงเธอจะไปผมก็จะห้าม มันไม่ปลอดภัยเลย "เฮีย ขอให้ซอว์มันนอนที่นี่คืนเดียวก็ได้ ผมยกห้องให้มันอ่ะ เดี๋ยวผมออกมานอนโซฟาเอง" "หนูนอนโซฟาเองก็ได้ค่ะ" ทั้งสองคนมองผมด้วยสายตาเชิงขอร้องอ้อนวอน ผมถอนหายใจพลางลุกขึ้นยืน พรึ่บ~ "อยู่ที่นี่ไม่ได้..." "แต่ว่า..." "ตามเฮียมา ไปอยู่ที่อื่น" ตอนนี้เกือบจะสามทุ่มแล้ว ฉันอยู่ห้องเพราะเป็นวันหยุดงานของฉัน เมื่อเช้าไม่มีเรียนด้วยฉันก็เลยไปเฝ้าไข้เหนืออย่างที่เห็น ฉันอาบน้ำออกมาจากห้องน้ำและนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวกำลังเช็ดผมที่เพิ่งสระมาหมาดๆด้วย ก็อก ก็อก ก็อก~ "หืม?" ฉันครางในลำคอเมื่ออยู่ดีๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น นึกแปลกใจว่าใครมาแต่ก็เดินไปที่หน้าประตู ก็อก ก็อก~ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก ฉันตัดสินใจจะเปิดเพราะมีไม่กี่คนที่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน นอกจากเพื่อนฉันกับพี่รินก็มีแค่แม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 26 อัศวินมาส่ง?

"อะแฮ่ม" ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกระแอมไอดังมาจากในห้องและเพิ่งรู้ตัวว่าเอามือแนบกับแก้มทั้งสองข้างไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และเหนือกับหมอกก็ลงลิฟต์ไปแล้วด้วย แก้มฉันร้อนอ่ะ ติดไข้เขาหรือเปล่าเนี่ย ให้ตายเถอะ สวบ~ ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ปรับจนเป็นปกติ จิ๊กซอว์ที่นั่งอยู่บนโซฟายกยิ้มให้ฉัน "ฉันรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูกเลยอ่ะ" "อื้ม ดีแล้วล่ะ ไม่ต้องไปคิดมากอะไรหรอก" "เปล่า ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น" "อ้าว" "ที่ฉันรู้สึกดี เพราะฉันได้กลิ่นอบอวลของ...ความรัก" นี่จิ๊กซอว์แซวฉันเหรอ มันน่าให้อยู่ด้วยมั้ยเนี่ย "ก็พูดไป เคยมีความรักเหรอ" "มีสิ" "เหรอ เธอมีแฟนแล้วสินะ" "เปล่า ไม่มี" จิ๊กซอว์ส่ายหัวพลางหลุบตาลงมองฝ่ามือตัวเอง ฉันเดินไปวางมือบนบ่าเธอ "แต่ฉันว่านะ...ถ้าเป็นเธอกับหมอก ลูกดกแน่" "ห๊ะ พูดอะไรของเธอเนี่ย" "ฉันเคยได้ยินมา ว่าทะเลาะกันบ่อยลูกก็จะดก" "บะ บ้า ฉันกับหมอกเป็นเพื่อนกัน" "อืม รู้แล้ว แค่สมมติน่ะ" ฉันยิ้มก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป ไม่นานจิ๊กซอว์ก็เดินตามมานอน ห้องของฉันมีห้องนอนเดียวเราก็เลยต้องนอนเตียงเดียวกัน แต่ฉันไม่ได
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 27 ยิ้มหวานๆ

ฉันกระตุกยิ้มก่อนจะลุกเดินตามเธอไป โดยปลีกตัวจากพี่เชนแชทไปบอกเขาว่าไปห้องน้ำ ตึก ตึก ตึก~ ฉันเดินตามจีน่าไปจนถึงมุมหนึ่งเธอก็กระชากแขนฉันหลบไปที่มุมนั้น "ปล่อย" ฉันสะบัดแขนออกจากมือเธอ จีน่าจ้องฉัน "เมื่อไหร่แกจะเลิกยุ่งกับพี่เชนสักที" "อืม เมื่อไหร่ดีล่ะ" ฉันย้อนกลับ จีน่ากัดฟัน "ก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอว่าเขาคบกับฉัน" "แต่เขาไม่ได้บอกฉันแบบนั้นนะ" "หึ เขาก็คงแค่เล่นๆกับแกล่ะสิ" อ้อ คิดว่าฉันจะรู้สึกอะไรไหมล่ะ "เขาก็ไม่ได้จริงจังกับแกเหมือนกัน อย่าหลงตัวเองสิ" "แก..." ผลัก~ จีน่าผลักฉันเข้าหากำแพงก่อนจะง้างมือขึ้น จะตบฉันเหรอ ไม่ง่ายขนาดนั้นมั้ง "จะทำอะไรฉันล่ะ...แจน" "กะ แกว่าไงนะ!" จีน่าเบิกตากว้างอย่างตกใจทันที เธอชะงักฝ่ามือพลางใช้มันตะปบและบีบไหล่ฉันแทน "อ้อ ไม่สิ เปลี่ยนชื่อแล้วนิเนอะ" "..." "จีน่า" "แก..." "ฉันเคยเตือนแกแล้วไง ว่าถ้าจะเกาะพี่เชนดังต้องปิดอดีตตัวเองให้มิด" ฉันปล่อยให้มันข่มมาหลายนาทีแล้ว ถึงตาฉันบ้างล่ะ "แกพูดเรื่องอะไร" "เลิกเล่นละครได้แล้ว ฉันไม่ใช่คนดู" จีน่าเริ่มหน้าเสีย เธอหันมองซ้ายขวาเหมือนกลัวใครจะมาได้ย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 28 ควรปล่อย?

จีน่าเลือกพี่เชน ฉันควรจะปล่อยเหนือไป... ฉันเข้าหาพี่เชนมากขึ้น ในขณะเดียวกันฉันก็เริ่มห่างจากเหนือ ทิ้งระยะห่างไม่ให้ความสัมพันธ์มันมากเกินไป ฉันเห็นใจเขาที่เจ็บปวดเพราะความรักและถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากทำให้เขาเจ็บเพราะฉัน ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบไหนก็เถอะ แต่ถ้าจีน่ากลับมาหาเขา ฉันก็จะดึงเขามาอยู่ข้างฉัน และฉันคงต้องยอมทำเขาเจ็บ! "ข้าวหอมครับ" "คะ พี่เชน" ฉันถามเพราะพี่เชนเขย่าแขนเรียก ฉันไม่รู้ตัวว่าเหม่อไปนานเท่าไหร่ "ถึงแล้วครับ" "อ้อ ค่ะ" ฉันยิ้มเมื่อกวาดสายตามองรอบๆแล้วพบว่ารถของพี่เชนจอดที่หน้าคอนโดเหนือแล้ว ฉันขอบคุณเขาพลางจะลงจากรถ หมับ~ แต่พี่เชนคว้าข้อมือฉันไว้ก่อน "คือว่า..." "คะ?" "เรื่องที่พี่ให้น้องข้าวไปคิด" "อ๋อ เรื่องนั้นเอง" ฉันแกล้งหัวเราะ พี่เชนยิ้ม "จริงๆข้าวคิดแล้วนะคะ" "แล้วคำตอบ..." "ข้าวว่า...รออีกหน่อยได้มั้ยคะ" "รอเหรอ" "ค่ะ คือซีรี่ย์ของพี่กำลังออนแอร์แล้ว เรื่องคู่จิ้นของพี่กับพี่จีน่าก็กำลังเป็นกระแสด้วย..." "ถ้างั้น ข้าวจะรอซีรี่ย์จบ" "ค่ะ พี่เชนรู้ใจข้าวจังเลย" "แต่มันก็นานเหมือนกันนะ" "ข้าวว่าก็ดีนะคะ เราจะ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 29 เล่นเกมส์

วันนี้เหนือมาหาฉันที่มอ เขาบอกฉันว่าอยากกินอาหารเหนือก็เลยมาตามที่เคยนัดกันไว้ ฉันเดินออกมาจากมหาวิทยาลัยและแยกกับเพื่อนก่อนจะเดินไปหาเขาที่จอดรถมอเตอร์ไซด์อยู่ไม่ไกล "ใส่สิ" เขายื่นเสื้อคลุมของเขามาให้ฉัน ฉันหลุบตามองก่อนจะเงยหน้ามองเขา "มันร้อนนะ" ใช่ อาการตอนนี้ร้อนมาก ก็นี่มันช่วงเที่ยงๆพอดีไง ฉันยิ้มก่อนจะรับเสื้อเขามาใส่ เหนือคล่อมรถมอเตอร์ไซด์ของเขาแล้วใส่หมวกกันน็อก "ร้านอยู่ไกลมั้ย?" เขาถามฉัน "ก็...ไม่ไกลเท่าไหร่ค่ะ พี่เหนือหิวมากเลยเหรอ ตั้งแต่เช้ากินอะไรหรือยังคะ" "ไม่ๆ ไม่ได้หิวขนาดนั้น แค่เห็นว่า..." เขาหลุบตาลงมองขาของฉันที่พ้นกระโปรงทรงเอออกมา ฉันใส่กระโปรงสั้นพอสมควร "อ๋อ ข้าวมีนี่ค่ะ" ฉันเลยดึงผ้าบางๆที่ฉันเอาไว้สำหรับคลุมขาเวลานั่งเรียนออกมา เหนือมองก่อนจะพยักหน้า แหม แอบห่วงว่าขาฉันจะไหม้แดดหรือไงกัน "ขึ้นล่ะน๊า" พรึ่บ~ จากนั้นฉันก็กระโดดขึ้นซ้อนท้ายรถเขา ก่อนจะจัดแจงเอาผ้าผืนนั้นคลุมขาตัวเองไว้ เมื่อเห็นว่าฉันเรียบร้อยแล้วเหนือก็ขับรถออกไป เอี๊ยด~ ไม่นานรถก็จอดในส่วนที่เป็นลาดจอดรถของร้าน เราสองคนเดินเข้าไปในร้านทันที บรรยากาศภาย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 30 ยิ้มหน่อยสิ

ฟึ่บ~ ฉันดึงกระดาษมาแผ่นหนึ่งส่วนเหนือเขานั่งนิ่งมาก สีหน้าเขาดูไม่โอเคเลย "ว้าว" ฉันเปิดกระดาษดูและร้องออกมา เหนือเงยหน้ามองฉันซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่เชนพูดขึ้น "เอาล่ะครับ ใครที่กระดาษเขียนคำว่าฟรี ชูกระดาษขึ้นเลยครับ" โชคดีเป็นของฉันแหละ ^O^ "วันนี้เราได้กินฟรีแล้วค่ะ" ฉันบอกเหนือก่อนจะชูกระดาษขึ้น "ทางนี้ค่ะ" ควับ~ ทุกคนหันมาทางฉัน พี่เชนกับจีน่าก็ด้วย สองคนนั้นชะงักไปโดยเฉพาะจีน่าที่เห็นเหนือ ยัยนั่นอึ้งไปเลย "โอ้ คุณผู้หญิงทางด้านนั้นครับ" แต่พี่เชนยังคงมีสปิริตอยู่ เขาทำท่าดีใจก่อนจะลุกมาทางโต๊ะของฉัน "จีน่า ไปหาผู้โชคดีกันครับ" "คะ ค่ะ ไปค่ะ" มีหลุดนะคะจีน่า เหอะ "สวัสดีครับ" "สวัสดีค่ะ" ฉันยิ้มและทักทายพี่เชน พี่เชนยิ้มให้ฉันก่อนจะพูดขึ้น "คุณเป็นผู้โชคดี แนะนำตัวหน่อยครับ" "อ่า ชื่อข้าวหอมค่ะ" "แล้ว คุณผู้ชายท่านนี้..." พี่เชนหันไปมองเหนือ ฉันเลื่อนมือไปจับแขนเขาพลางพูดขึ้น "ชื่อเหนือค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับตวัดสายตามองจีน่า หน้าซีดลงนะ เนี่ย "ถ้าอย่างนั้น ขอถามหน่อยครับว่าทำถึงเลือกมาทานอาหารร้านนี้" "อ๋อ เหมือนคุณจีน่าเล
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status