For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย

-ข้าวหอม- ฉันเดินกลับเข้ามาในสตูดิโออีกครั้งหลังจากออกไปทำธุระมานิดหน่อย ฉันน่าจะไปประมาณครึ่งชั่วโมงได้ กะเวลาไว้แล้วล่ะว่านางแบบอีกคนน่าจะเตรียมตัวเสร็จพอดี "ข้าวหอม แกหายไปไหนมาพี่ใจหายใจคว่ำหมดเลย" เสียงของพี่'ริน'ที่ถลาเข้ามาหาฉันเมื่อเดินผ่านประตูเข้ามาพูดขึ้น พี่รินเป็นคนหาคิวงานถ่ายแบบให้ฉัน "พี่คิดว่าข้าวจะเทงานเหรอไง" ฉันพูดกลั้วหัวเราะ พี่รินทำท่าหมั่นเขี้ยวใส่ฉัน ดูก็รู้ว่าอยากจะหยิกฉันให้เนื้อเขียวถ้าไม่ติดว่างานของงานถ่ายแบบของฉันต้องโชว์เนื้อหนังมังสาพอสมควร ฉันยังเรียนอยู่แต่ทำงานพิเศษสองอย่าง ตอนกลางคืนฉันทำงานเป็นบาร์เทนดี้ที่พาราไดรส์ผับ ส่วนตอนกลางวันในบางวันฉันจะรับงานถ่ายแบบบ้าง รับรีวิวสินค้าบ้าง แล้วแต่พี่รินจะหามาให้ "ใครจะไปรู้ล่ะ เล่นหายไปตั้งนาน" "ข้าวมีความรับผิดชอบพอน่าไม่ต้องห่วงหรอก ว่าแต่ยัยนั่นเตรียมตัวเสร็จหรือยังอ่ะ" ฉันพูดถึงนางแบบอีกคนที่ฉันต้องมาถ่ายแบบคู่กับเธอในวันนี้ คอนเซ็ปเป็นคอลเลคชั่นชุดของห้องเสื้อแห่งหนึ่งที่มีการขายออนไลน์ด้วย ภาพที่พวกฉันถ่ายจะใช้เป็นภาพสินค้าจริงที่ลงขายน่ะ "น่าจะเสร็จแล้วนะ มานี่ๆ" พี่รินพูดพล

*Paradise Pub วันนี้ฉันมาทำงาน ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาใส่ชุดยูนิฟอร์มของผับแล้ว หน้าที่ของฉันคือบาร์เทนดี้อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ชุดที่ฉันใส่จะเป็นเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวด้านในและใส่เสื้อกั๊กครึ่งตัวสีดำกับกระโปรงหนังสีดำ ซึ่งถ้าเป็นบาเทนเดอร์ผู้ชายก็จะเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กเต็มตัวสีดำแล้วก็กางเกงแสลกซ์สีดำ เมื่อกี้ยาหยีเพื่อนร่วมแก๊งของฉันมาคุยด้วยแต่ก็แยกตัวไปทำงานแล้วล่ะ ฉันมีแก๊งด้วยนะรู้ยัง แก๊งของฉันชื่อว่าแก๊งแบดเกิร์ลไม่รู้ว่าใครเป็นคนริเริ่มก่อตั้งมันขึ้นมา รู้ตัวอีกทีคือชื่อของฉันก็ถูกดึงไปร่วมแก๊งกับเพื่อนๆอีกสามคนในเพจเฟซบุ๊กว่าเป็นสมาชิกของแก๊งนี้ไปเรียบร้อย สมาชิกอีกสามคนก็คือยาหยี ปลายฟ้าและลูกโซ่ ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอกันและได้เริ่มคุยกัน ไม่นานก็สนิทกันจนกลายมาเป็นเพื่อนรักกันในที่สุดแหละ "น้องครับๆ" "ค่ะ รับอะไรดีคะ" ฉันที่หันหลังไปหยิบแก้วหันกลับมาที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เพราะว่ามีเสียงลูกค้าเรียก พอหันไปฉันก็ชะงักนิดหน่อยเพราะลูกค้าคือผู้ชายสองคนนี้ คนนึงคือพี่โจ ส่วนอีกคน...ตากล้องที่ชื่อเหนือ "นั่นไง กูบอกแล้วว่าใช่" พี่โจหันไปตบไหล่เขาเบาๆ "แล้วใค

12.05 น. วันนี้ฉันนัดมาเดินห้างกับยาหยี ตอนแรกเรานัดกันตอนบ่ายเพราะฉันติดเรียนช่วงเช้าแต่อาจารย์ดันมายกคลาสกระทันหัน ฉันก็เลยว่างและฉันเลือกที่จะมาตากแอร์รอยาหยีที่ห้างก่อน ฉันชอบเดินเล่นตากแอร์เย็นๆ เดินดูนู่น นี่ นั่นไปเรื่อยๆ คนโสดก็เงี้ยแหละ ทำอะไรก็ได้ ตัวคนเดียวชิลๆ กึก~ ฉันหยุดชะงักขาที่กำลังเดินอยู่เมื่อสายตาดันไปเห็นอะไรดีๆเข้า "กะอยู่แล้วเชียว หึ" ก็บอกแล้วว่าสองคนนี้มันต้องมีซัมติงกัน ฉันเห็นใครรู้มั้ย? จีน่ากับเหนือไง... ฉันเห็นสองคนนั้นลงบันไดเลื่อนไปที่ชั้นจอดรถใต้ดินของห้าง ภาพที่เห็นกระตุกต่อมความอยากรู้อยากเห็นของฉันขึ้นมาทันทีเลยล่ะ สวบ~ และบอกแล้วไงว่าอยากรู้ ฉันก็เลยตามสองคนนั้นไป มีหลายคนหันมองจีน่าเพราะคุ้นหูคุ้นตา พวกเขาเดินโดยเว้นระยะห่างกัน ระหว่างทางเดินไม่ได้พูดอะไรกันทำเหมือนกับไม่ได้มาด้วยกัน ซึ่งฉันคิดว่าเป็นปกติของยัยจีน่าเพราะยัยนั่นค่อนข้างมีชื่อเสียงแล้ว คนเดียวที่เธอจะใกล้ชิดแบบเปิดเผยคือพี่เชน ซึ่งเขาก็มีชื่อเสียงมาก่อนเธอ เป็นนายแบบ เป็นเน็ตไอดอล เริ่มชิมลางงานนักแสดงวัยรุ่นและดูเหมือนจะไปได้ดีเชียวล่ะ "ชักสนุกแล้วสิ" แต่พอลั

"มั่นหน้านะ" ผู้หญิงชุดแดงกัดฟันด่าฉัน "ค่ะ" ฉันยิ้มให้สองคนนั้น "ด้วยความหวังดีนะคะ...ถ้าไม่อยากเก็บเศษหน้ากลับไป รบกวนเชิญหาคนคุยทางอื่นนะคะ" ฉันยิ้มอีกครั้งและเชิดคอเหมือนผู้ชนะ ทั้งสองคนชักสีหน้าใส่ฉันแต่พอเห็นว่าเหนือนิ่งและไม่ได้ปฏิเสธก็ฟึดฟัดพากันเดินออกไปในที่สุด ก็ยังดีที่สองคนนั้นไม่ได้โวยวายกลับ ไม่งั้นฉันงานเข้าแน่ๆ เมื่อสองคนนั้นไปแล้ว ฉันก็ดึงมือกลับมา เหนือมองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงขอบใจ "มีสาวมาชวนคุยทำไมไม่ลองคุยดูล่ะคะ" ฉันพูดพลางผสมเครื่องดื่มให้เขา เขารับเครื่องดื่มไปดื่มเงียบๆ เป็นคนพูดน้อยเหมือนกันนะ ยิ่งถ้าคนไม่สนิทก็ยิ่งไม่ค่อยยุ่งด้วย ก็คงต้องตีสนิทให้มากกว่านี้ "พี่เหนือ..." พรึ่บ~ ฉันเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บาร์ เขาช้อนสายตามองฉัน "ถ้าเป็นข้าวพอจะคุยบ้างได้มั้ยคะ" ฉันยิ้มพลางพูดหยอกเขา อารมณ์เขาดูไม่เหมือนเมื่อเช้าที่เจอกัน คือเมื่อเช้าพูดน้อยก็จริงแต่เขาก็ยังดูอารมณ์ปกติ แต่ตอนนี้ดูยังไงก็รู้ว่าเฟลมาและคงไม่อยากให้ใครมาเซ้าซี้ "โอเคค่ะ งั้นลองนี่ดูดีกว่า" ฉันพูดพลางยืดตัวขึ้นและพลางผสมเครื่องดื่มรสใหม่ให้เขา "ขอบใจ" เมื่

18.50 น. ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ใต้คอนโดของเหนือ ถามว่ามานั่งทำไมตอนนี้น่ะเหรอ? "ข้าวหอม" "มาแล้วเหรอคะ" ฉันยิ้มพลางหันไปหาผู้ชายร่างสูงที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา เขาคงเพิ่งกลับมานั่นแหละ "ช้าไปหน่อย..." "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นี่ค่ะ" ฉันพูดพลางยื่นกระเป๋าเงินให้เขาไป เมื่อประมาณหกโมงเย็นฉันทักเฟซไปหาเขา บอกเขาว่าทำกระเป๋าเงินตกไว้ที่ห้องฉันและฉันเพิ่งกลับจากมหาลัยและถ่ายงานถึงได้เห็นว่าเขาทำตกไว้ "นึกว่าหล่นหายไปแล้วซะอีก" เขารับไปพลางลูบต้นคอตัวเอง "ขอบใจนะ" "ค่ะ งั้นข้าวไปก่อนนะ" ฉันพูดพลางทำท่าทางรีบนิดหน่อยจนเขาต้องถาม "จะไปไหนเหรอ" "อ๋อ จะไปผับค่ะ วันนี้ต้องรีบหน่อยเพราะดูเหมือนฝนจะตกแล้วกลัวเข้างานไม่ทันน่ะค่ะ" ฉันพูด ฟ้าฝนก็เป็นใจจริงๆนั่นแหละ เพราะตอนนี้เหมือนฝนจะตกจริงๆ มีเสียงฟ้าร้องและอากาศครึ้มๆมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆแล้ว "สงสัยคงไม่ทันแล้ว" เหนือพูดขึ้นพลางหันไปมองนอกคอนโด ก็จริงของเขา ตอนนี้ฝนลงเม็ดแล้ว "อ้า งั้นต้องรีบไปเรียกรถ..." หมับ~ ฉันกำลังจะวิ่งออกไปแต่เหนือคว้าแขนฉันไว้ให้ฉันหยุดชะงัก ฉันหันไปมองหน้าเขาแบบงงๆส่วนเขาเองก็ปล่อยแขนฉัน