For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย

For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-16
โดย:  Peachyยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
36บท
202views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"เธอทำให้ฉันเจ็บก่อนนะ" เขากดดวงตาคมจ้องฉันพลางต้อนให้ฉันเดินถอยหลังไปอย่างช่วยไม่ได้ "เธอร้ายกับฉันก่อนเอง" เขาพูดเมื่อขาของฉันชนกับเตียงที่อยู่ด้านหลังแล้วเกือบจะหงายหลังแต่เขารั้งแขนฉันไว้ "เหนือ...อื้อ" พูดแต่แค่คำเดียวเขาก็ฉกริมฝีปากลงมาปิดปากฉันพลางใช้ฟันขบผิวปากของฉันจนรู้สึกถึงคาวเลือดด้วย ฉันเจ็บและตกใจเลยดันอกเขาไว้แต่เขากลับยื้อฉันด้วยการทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวฉันพร้อมกับสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากและช่วงชิงลมหายใจของฉันผ่านรสจูบที่ร้อนแรงนั่น "จะ เจ็บ" ฉันร้องออกมาเพราะพอเขาถอนจูบกระชากวิญญานออกไปเขาก็ก้มลงไปขบเม้มบริเวณต้นคอฉันจนเจ็บแปล่บ จากนั้นก็รวบข้อมือฉันด้วยมือข้างเดียวแล้วดันขึ้นไปกดไว้กับฟูกเตียงเหนือหัวของฉัน "ฉันก็เจ็บ เจ็บกว่านี้เยอะ" เขากัดฟันพูด แววตาเขาแสดงออกว่าเจ็บปวดจริงๆ…

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 เริ่มต้น

「あなたの元婚約者とやり直したいなら、私は邪魔しないわ」

中野綾(なかの あや)は両手を固く握りしめた。長いまつ毛を伏せて、車椅子に座る男を見つめる。

その言葉を聞いた途端、男の憂鬱そうな瞳はぞっとするほど冷たく凍りついた。

「俺と結婚したこと、後悔してるのか?」

綾はためらうことなく答えた。「後悔なんてしてない。おばあさんには育ててもらった恩があるから」

「俺と結婚したのは、恩返しか?それとも同情か?」

中野湊(なかの みなと)はつり目で、鋭い視線を向けた。その整った顔には、深い怒りの色が浮かんでいた。

車椅子に座っているのに、とてつもない威圧感が放たれていた。

湊に見つめられ、綾は心の中がざわついて、いたたまれなくなった。唇を噛んで、思わず俯いてしまう。

5年前の交通事故で、湊は両足が動かなくなった。

当時、湊には婚約者がいて、綾にも付き合っている人がいた。

湊の婚約者の家から婚約を破棄された後、不治の病を患っていた湊の祖母である中野和子(なかの かずこ)が綾に湊と結婚してほしいと頼み込んできたのだ。

綾に選択肢はなかった。8歳の時に両親を亡くし、路頭に迷っていた綾を救い、家族として迎えてくれたのが、両親の恩師である和子だったからだ。

結婚式を挙げた後、和子は安心して旅立った。

この結婚を承諾したのは、確かに恩返しのためだった。

でも、5年間一緒に暮らすうちに、綾は湊のいる生活に慣れ、彼に頼るようになっていた。

湊がこの世で唯一の家族で、唯一の拠り所だった。

このまま一生を終えるのも悪くない、そう思っていた。

しかし1週間前、湊の元婚約者である二宮凪(にのみや なぎ)が、4歳くらいの男の子を連れて帰国した。

男の子は中野家特有の白い肌、彫りの深い目元、そして血色の良い薄い唇をしていた。

少しぽっちゃりしているけれど、その雰囲気は中野家の兄弟にそっくりだった。

長男の中野誠(なかの まこと)と妻は結婚して8年、夫婦仲は円満だ。弟の元婚約者と不倫するなんてありえない。

だから、この子は、湊の子供としか考えられなかった。

「あの子供は、どうするの?」と綾は尋ねた。

「俺がなんとかする」

湊は明らかにこの話を続けたくなさそうで、玄関に立っている使用人の山下幸子(やました さちこ)に目をやった。

「どうかしたか?」

「二宮様とそのお子様がいらっしゃいました」

幸子は入ってきてからしばらく経っていたが、険悪な空気を察して、返事をするのをためらっていた。

湊は眉間のしわを伸ばし、少し眼差しを和らげた。

「中野おじさん!」

幸子の言葉が終わるか終わらないかのうちに、小さな影がドアの外から飛び込んできて、湊の胸に飛びついた。その勢いで、危うく幸子を突き飛ばすところだった。

「海斗、行儀よくしなさい」

凪が続いて入ってきた。甘やかすような笑みを浮かべ、その目は湊に釘付けで、優しさに満ちていた。

「湊、私たち親子を泊めてくれてありがとう」

中野家の運転手である井上剛(いのうえ つよし)が大きなスーツケースを二つ持って入ってきた。湊はそれを3階の左側の部屋へ運ぶよう指示した。

綾はわずかに眉をひそめた。凪たちが来るなんて、誰も教えてくれなかった。

湊の言っていた「なんとかする」っていうのは、自分に相談もなしに、凪たちを家に住まわせることだったの?

綾は口を開きかけた。3階は自分たち夫婦の居住スペースで、客はいつも2階に泊まってもらうことになっている。

でも、結局何も言えなかった。湊は凪たちと楽しそうに話していて、まるで綾など存在しないかのようだった。

あの3人の方がよっぽど家族みたいで、そばに立っている自分が邪魔な存在に思えた。

綾は背を向けてその場を去ろうとした。でも、数歩も歩かないうちに湊に呼び止められた。

「綾、部屋の準備をしてくれ。凪と海斗が快適に過ごせるように」

凪――あまりにも自然で、親密な呼び方だ。

綾は足を止めた。「疲れたから、お風呂に入って寝るわ」

湊の世話をするのは、和子との約束だからだ。でも、凪たちの世話までしたら、それはもうただの使用人じゃないのか?

それに、この家の女主人が「泥棒猫」のためにベッドメイクをするなんて、そんな馬鹿な話があるものか。

「いいのよ、山下さんにやってもらえば」

凪はアクセサリーケースを取り出し、気前よく幸子に差し出した。

「山下さん、これ、海外で買ってきたの。珍しいデザインだと思うわ。プレゼントで」

幸子は後ずさりし、何度も手を振った。「いえいえ、とんでもないです。お仕事ですから」

凪が何かを言う前に、幸子はエレベーターがあることさえ忘れて、階段を駆け上がって3階の部屋を片付けに行った。

凪は気まずそうに手を引っ込めた。「湊、私たち親子、歓迎されてないみたいね」

湊は穏やかな口調で言った。「そんなことないさ。綾はずっとお前と海斗のことを気にかけていたよ」

綾は聞こえないふりをして、エレベーターに向かった。

「泥棒猫」を気にかけていたのはこっちじゃない。湊の方だ。

凪たちが帰ってきてから、いつもは冷淡な湊がまるで別人のようだった。

自分をあちこち連れ回しては、凪と二宮海斗(にのみや かいと)へのプレゼントを自ら選んだ。凪のバッグやアクセサリーは壁一面に並び、海斗のおもちゃは部屋を埋め尽くした。

湊が他の誰かにこれほど気を遣うなんて、今まで一度もなかった。これで、何もかもが変わってしまったのだと綾は悟った。

「綾、湊から聞いたよ。ずっと子供が欲しいって思ってたんでしょ?きっと海斗のことを好きになってくれるよね」

凪の声が後ろから聞こえたが、綾は振り向かなかった。

「湊が気に入っているなら、それでいい」

そう言って、綾はまっすぐエレベーターに乗り込んだ。

湊は、自分が子供を欲しがっていることをずっと知っていたんだ。彼にプレッシャーを与えたくなくて、自分は一度もそのことを口にしなかったのに。

湊はすべて知っていて、ただ知らないふりをしていただけなのだ。

ガラス張りのエレベーターがゆっくりと昇っていく。明るい照明の下、湊の瞳には、綾が今まで見たことのないような優しさと慈しみが浮かんでいた。

綾は5年間、甲斐甲斐しく湊の世話をしてきた。でも、湊が自分を気遣うような素振りは、一度も見たことがなかった。

いつしか綾自身も、ここまで尽くす必要はないのだということを忘れていた。

エレベーターが3階に着くと、凪の声が聞こえてきた。

「5年前、親に無理やり婚約を破棄させられて、海外へ行かされたの。

海外に行ってから、あなたの子を妊娠していることに気づいたの。海斗は私たちの子よ。見捨てるなんてできなかった」

凪の声はだんだんと詰まっていった。彼女はしゃがみ込み、湊の膝に顔をうずめて、体を震わせた。

湊はゆっくりと手を伸ばし、凪の肩に置いた。

凪は顔を上げた。涙に濡れたその瞳は、とてもか弱く見えた。

「海斗が大きくなれば、うちの親も受け入れてくれると思ったのに。帰国した途端、カードは止められるし、家からも追い出されちゃったの。

湊、本当にどうしようもなくなって……じゃなければ、あなたの迷惑になるようなことはしなかったわ。

私がつらいのは構わない。でも、海斗はまだあんなに小さいのに……」

湊の指先が凪の頬をなで、涙を拭った。

「俺がいる。大丈夫だ」

綾は3階の手すりのそばに立っていた。その光景を見て、心の底からゾクゾクとするのを感じた。

無意識のうちに爪が手すりを強く引っ掻き、折れそうになった。

「奥様、ご安心ください。私は奥様の味方ですから」

いつからそこにいたのか、幸子が心配そうに綾を見つめていた。

幸子は中野家で20年以上働いていて、以前は和子に仕えていた。

和子が亡くなる前、これからも湊と綾の面倒を見てやってほしいと、幸子に託したのだ。

幸子は綾が大きくなるのを見てきた。綾が優しくて物分かりのいい子だと知っている。

綾は唇をきゅっと結んだまま微笑んだ。湊は物じゃない、生身の人間だ。

凪と「奪い合う」ようなことになっているなら、それは湊が本当は自分のものじゃないってことだ。

綾は安心感をあまり感じられない性格だった。完全に自分のものにならないのなら、いっそいらない。

そうすれば、手に入るか失うかと気を揉んで、余計なことで悩まなくて済むからだ。

――

深夜、綾がうとうとと眠りにつきかけた頃、湊がドアを開けて入ってきた。

車椅子に乗っていて、すでにお風呂に入ってパジャマに着替えていた。

家には湊専用のバスルームがあり、口のきけない男性ヘルパー・河野隆(こうの たかし)が湊の世話を専門にしている。

綾はいつものように、起き上がって湊をベッドに寝かせた。

車椅子は湊のあらゆる要望に応えられる特注のハイテク製品だったが、湊は綾に世話をされる方が好きだった。

綾は湊の隣に横になった。心は晴れないままだ。

綾には身内がおらず、もっと多くの繋がりが欲しかった。だから子供を一人か二人、産みたいと思っていた。

湊は足を怪我しているだけで、夫婦生活には何の問題もなかった。

綾は何度も自分から誘ったが、いつも断られてきた。

そのうち綾は、湊はプライドが高すぎて、主導権を握れないことを受け入れられないのだろうと思い、その話はしなくなった。

今夜、凪の口から、湊がずっと自分が子供を欲しがっていることを知っていたと聞かされた。

湊は今この瞬間のように、暗闇の中から自分の心の熱を冷ややかに見つめ、そして見て見ぬふりをするのだ。

ぼんやりしていると、一本の腕が綾の柔らかな腰をつかみ、ぐっと引き寄せて、暖かく広い胸の中に抱きしめた。

湊は綾を強く抱きしめ、顎を彼女の頭のてっぺんに乗せて、優しく撫でた。

「凪が妊娠した時、彼女はまだ俺の婚約者だった。浮気じゃないし、彼女は不倫相手でもない。これには、お互いに複雑な事情があったんだ。

海斗は俺の子だ。男として、見て見ぬふりはできない。俺の責任なんだ。

綾、怒らないでくれ。あの二人はただ家に住むだけだ。それだけだよ」

凪と結婚する直前、一度、湊は記憶をなくすほど酔ったことがあった。

目が覚めたら、凪がベッドにいた。たった一度のことで、海斗ができたんだ。

このことを思うと、心の底に渦巻く感情が後悔なのか罪悪感なのか、湊自身もよく分からなかった。

綾は湊の手を振り払い、暗闇の中で起き上がった。

「離婚するか、私との子供を作るか。どっちかにして」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Peachy
Peachy
SET ‘Bad Girls’ For Love For Love แผนร้ายรัก For Love หวงรัก ต้องห้าม! For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ 🩷 เซตแบดเกิร์ล 4 สาว ฝากด้วยนะคะ 🩷
2026-02-10 20:18:09
0
0
36
บทที่ 1 เริ่มต้น
-เหนือ- "ทำอะไร?" ผมเดินออกมาจากห้องของตัวเอง เห็นน้องชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องอายุห่างกันสองปีกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่หน้าทีวี ก็เลยเดินไปดูใกล้ๆ "อ๋อ นี่ไง" หมอนี่ชื่อหมอก อายุ21ปี เพิ่งขึ้นปีสามมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ผมเพิ่งจบมาหมาดๆแต่คนละคณะ หมอกเงยหน้ามาหาผมพร้อมกับชูชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่มันกำลังตั้งหน้าตั้งตาต่ออยู่เพื่อตอบผมว่ากำลังทำอะไร มันชอบต่อจิ๊กซอว์เป็นชีวิตจิตใจ "เฮียเหนือต่อมั้ย ผมมีอีกกล่อง" แถมมันยังชอบชวนผมให้ต่อจิ๊กซอว์กับมันบ่อยๆ แต่ผมก็ปฏิเสธมันทุกที ผมน่ะไม่ชอบทำอะไรพวกนี้หรอก Rrrr~ ผมส่ายหัวให้ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่โทรศัพท์ผมที่อยู่ในห้องดังขึ้น ผมเดินกลับเข้าไปรับโทรศัพท์ทันที "ไงพี่" ผมกรอกเสียงลงไปเมื่อกดรับและเห็นว่าเป็นเบอร์ของรุ่นพี่ที่รู้จักของผมเอง แล้วปลายสายก็พูดกลับมาอย่างรวดเร็ว (เฮ้ยเหนือ ว่างเปล่า?) "ก็ว่างอยู่...มีอะไรหรือเปล่าพี่?" (ว่างก็ดีเลย มาถ่ายงานให้หน่อยได้ป่ะ) "ผมเหรอ?" ผมครางถาม (เออดิ แม่งช่างภาพที่จ้างมาเบี้ยวว่ะ เนี่ยนางแบบใกล้จะมาล่ะ ยังหาช่างภาพไม่ได้เลย) "จะดีเหรอพี่ ผมแค่มือสมัครเล่นนะ" ที่ผมถามแบบนั้นเพราะผมไม่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 เก็บอาการไม่อยู่
-ข้าวหอม- ฉันเดินกลับเข้ามาในสตูดิโออีกครั้งหลังจากออกไปทำธุระมานิดหน่อย ฉันน่าจะไปประมาณครึ่งชั่วโมงได้ กะเวลาไว้แล้วล่ะว่านางแบบอีกคนน่าจะเตรียมตัวเสร็จพอดี "ข้าวหอม แกหายไปไหนมาพี่ใจหายใจคว่ำหมดเลย" เสียงของพี่'ริน'ที่ถลาเข้ามาหาฉันเมื่อเดินผ่านประตูเข้ามาพูดขึ้น พี่รินเป็นคนหาคิวงานถ่ายแบบให้ฉัน "พี่คิดว่าข้าวจะเทงานเหรอไง" ฉันพูดกลั้วหัวเราะ พี่รินทำท่าหมั่นเขี้ยวใส่ฉัน ดูก็รู้ว่าอยากจะหยิกฉันให้เนื้อเขียวถ้าไม่ติดว่างานของงานถ่ายแบบของฉันต้องโชว์เนื้อหนังมังสาพอสมควร ฉันยังเรียนอยู่แต่ทำงานพิเศษสองอย่าง ตอนกลางคืนฉันทำงานเป็นบาร์เทนดี้ที่พาราไดรส์ผับ ส่วนตอนกลางวันในบางวันฉันจะรับงานถ่ายแบบบ้าง รับรีวิวสินค้าบ้าง แล้วแต่พี่รินจะหามาให้ "ใครจะไปรู้ล่ะ เล่นหายไปตั้งนาน" "ข้าวมีความรับผิดชอบพอน่าไม่ต้องห่วงหรอก ว่าแต่ยัยนั่นเตรียมตัวเสร็จหรือยังอ่ะ" ฉันพูดถึงนางแบบอีกคนที่ฉันต้องมาถ่ายแบบคู่กับเธอในวันนี้ คอนเซ็ปเป็นคอลเลคชั่นชุดของห้องเสื้อแห่งหนึ่งที่มีการขายออนไลน์ด้วย ภาพที่พวกฉันถ่ายจะใช้เป็นภาพสินค้าจริงที่ลงขายน่ะ "น่าจะเสร็จแล้วนะ มานี่ๆ" พี่รินพูดพล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ชอบไหมคะ
สวบ~ จากนั้นเราสองคนก็เดินลงบันไดไปพร้อมกัน ฉันเดินกระเพลกขาโดยมีเขาช่วยพยุงไปด้วย ดีที่วันนี้ฉันไม่ได้ใส่ส้นสูงแต่ใส่แค่รองเท้าหุ้มส้นเพราะฉันรู้สึกเมื่อยเท้าเวลาใส่ส้นสูงบ่อยๆก็เลยอยากจะใส่แบบสบายๆบ้างมันเลยดูสมเหตุสมผลถ้าข้อเท้าจะเจ็บแล้วเดินแบบนี้ คิดดูสิ ถ้าฉันใส่ส้นสูงแล้วขาเจ็บก็ต้องถอดรองเท้าเดินแหละถึงจะดูจริง จากนั้นเราสองคนก็เงียบ ไม่มีเสียงอะไรออกจากปากเรา เงียบจนได้ยินเสียงรองเท้าย่ำกับพื้นบันไดเลยอ่ะ ดูเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับผู้หญิงเท่าไหร่ คงไม่ใช่เกย์จริงๆหรอกนะ "พี่เป็นช่างภาพอิสระเหรอคะ" ในที่สุดฉันก็เป็นฝ่ายเริ่มชวนคุย "ไม่ครับ แค่มือสมัครเล่น" "จริงเหรอคะ แต่พี่เหนือถ่ายรูปสวยมากเลยนะคะ" "อ่า ขอบคุณครับ" พอฉันยิ้มให้เขาก็เกาต้นคอตัวเองก่อนจะพยักหน้ารับคำชมแล้วเดินต่อ "ข้าวเองก็เป็นนางแบบมือสมัครเล่นเหมือนกันค่ะ บางทีก็ยังไม่เก่งเท่าไหร่เลย พี่ถ่ายรูปข้าวยากมั้ยคะ" "อ่า ก็ไม่นะครับ น้องเอง...ก็เก่งนะ" "แหม พี่เข้าใจพูดปลอบน๊า" "ฮ่ะๆ" โอ๊ะ เขาหัวเราะออกมา มีเขี้ยวด้วยแหละ แต่ถ้าเขาจะหัวเราะจากใจจริงมากกว่านี้ เขาก็คงดูสดใสทีเดียวเลยแหละ "แ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 คุณลูกค้า
*Paradise Pub วันนี้ฉันมาทำงาน ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาใส่ชุดยูนิฟอร์มของผับแล้ว หน้าที่ของฉันคือบาร์เทนดี้อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ชุดที่ฉันใส่จะเป็นเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวด้านในและใส่เสื้อกั๊กครึ่งตัวสีดำกับกระโปรงหนังสีดำ ซึ่งถ้าเป็นบาเทนเดอร์ผู้ชายก็จะเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กเต็มตัวสีดำแล้วก็กางเกงแสลกซ์สีดำ เมื่อกี้ยาหยีเพื่อนร่วมแก๊งของฉันมาคุยด้วยแต่ก็แยกตัวไปทำงานแล้วล่ะ ฉันมีแก๊งด้วยนะรู้ยัง แก๊งของฉันชื่อว่าแก๊งแบดเกิร์ลไม่รู้ว่าใครเป็นคนริเริ่มก่อตั้งมันขึ้นมา รู้ตัวอีกทีคือชื่อของฉันก็ถูกดึงไปร่วมแก๊งกับเพื่อนๆอีกสามคนในเพจเฟซบุ๊กว่าเป็นสมาชิกของแก๊งนี้ไปเรียบร้อย สมาชิกอีกสามคนก็คือยาหยี ปลายฟ้าและลูกโซ่ ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอกันและได้เริ่มคุยกัน ไม่นานก็สนิทกันจนกลายมาเป็นเพื่อนรักกันในที่สุดแหละ "น้องครับๆ" "ค่ะ รับอะไรดีคะ" ฉันที่หันหลังไปหยิบแก้วหันกลับมาที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เพราะว่ามีเสียงลูกค้าเรียก พอหันไปฉันก็ชะงักนิดหน่อยเพราะลูกค้าคือผู้ชายสองคนนี้ คนนึงคือพี่โจ ส่วนอีกคน...ตากล้องที่ชื่อเหนือ "นั่นไง กูบอกแล้วว่าใช่" พี่โจหันไปตบไหล่เขาเบาๆ "แล้วใค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 ฉันมันร้าย 1
-เหนือ- ปึ้ก~ "มึงยังไง ไม่ต้องมาแกล้งหลับ" ผมถอนหายใจเมื่อถูกรุ่นพี่ที่สนิทกันชกไหล่เบาๆเพราะผมแกล้งหลับจริงๆและมันดันรู้ทัน "ร้ายนะมึงเนี่ย" "อะไร" "แหม ไปแอบคุยกับน้องเขาไม่เห็นบอกกูเลย" เพราะแบบนี้ไงผมถึงอยากจะหลับ ผมขี้เกียจฟังคำแซว ไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วย "บอกแล้วว่าไม่มีอะไร ออกรถได้แล้ว ง่วง" ผมบอก เพราะตอนนี้ผมลากไอ้พี่โจออกมาจากผับ ก่อนหน้านี้มันนัดผมมาเลี้ยงตามคำสัญญาและเพราะผมคิดว่าช่วงนี้ผมนอยด์ๆอยู่ก็เลยตกลงมาด้วย แต่พอมาเจอเธอคนนั้น ผมก็ลากพี่โจกลับแทบไม่ทัน "มึงอย่า นี่มันเพิ่งห้าทุ่มปกติมึงนอนตีอะไร บอกกูมาก่อนว่ามึงคุยอะไรกับน้องเขา" "ก็อย่างที่เค้าเล่าไปไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอวะ" "อ้าว ไอ้น้องเวร" เรื่องมันก็ไม่ได้มีอะไรจริงๆ ก็แค่วันนั้นลิฟต์เสีย เราบังเอิญเจอกันแล้วเดินลงบันไดมาพร้อมกัน และเธอก็ดันข้อเท้าพลิกผมก็แค่ช่วยพยุง ส่วนเรื่องที่คุยกันมันก็ธรรมดาป่ะวะ เธอก็ดูเฟรนด์ลี่ดี ผมก็ไม่ได้อะไร เธอคุยมาผมก็คุยตอบ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น "แต่กูว่านะ น้องเขาก็น่ารักดีนะเว้ย" พี่โจพูดพลางขับรถออกจากลานจอดรถของผับซักที ผมเอนหลังพิงเบาะแ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ฉันมันร้าย 2
12.05 น. วันนี้ฉันนัดมาเดินห้างกับยาหยี ตอนแรกเรานัดกันตอนบ่ายเพราะฉันติดเรียนช่วงเช้าแต่อาจารย์ดันมายกคลาสกระทันหัน ฉันก็เลยว่างและฉันเลือกที่จะมาตากแอร์รอยาหยีที่ห้างก่อน ฉันชอบเดินเล่นตากแอร์เย็นๆ เดินดูนู่น นี่ นั่นไปเรื่อยๆ คนโสดก็เงี้ยแหละ ทำอะไรก็ได้ ตัวคนเดียวชิลๆ กึก~ ฉันหยุดชะงักขาที่กำลังเดินอยู่เมื่อสายตาดันไปเห็นอะไรดีๆเข้า "กะอยู่แล้วเชียว หึ" ก็บอกแล้วว่าสองคนนี้มันต้องมีซัมติงกัน ฉันเห็นใครรู้มั้ย? จีน่ากับเหนือไง... ฉันเห็นสองคนนั้นลงบันไดเลื่อนไปที่ชั้นจอดรถใต้ดินของห้าง ภาพที่เห็นกระตุกต่อมความอยากรู้อยากเห็นของฉันขึ้นมาทันทีเลยล่ะ สวบ~ และบอกแล้วไงว่าอยากรู้ ฉันก็เลยตามสองคนนั้นไป มีหลายคนหันมองจีน่าเพราะคุ้นหูคุ้นตา พวกเขาเดินโดยเว้นระยะห่างกัน ระหว่างทางเดินไม่ได้พูดอะไรกันทำเหมือนกับไม่ได้มาด้วยกัน ซึ่งฉันคิดว่าเป็นปกติของยัยจีน่าเพราะยัยนั่นค่อนข้างมีชื่อเสียงแล้ว คนเดียวที่เธอจะใกล้ชิดแบบเปิดเผยคือพี่เชน ซึ่งเขาก็มีชื่อเสียงมาก่อนเธอ เป็นนายแบบ เป็นเน็ตไอดอล เริ่มชิมลางงานนักแสดงวัยรุ่นและดูเหมือนจะไปได้ดีเชียวล่ะ "ชักสนุกแล้วสิ" แต่พอลั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 อกแตกตาย
ติ๊ง~ 'เมื่อเช้าเกือบมาเรียนไม่ทัน ดีนะมีอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย...ขอบคุณนะคะ?' ฉันกำลังเปิดดูแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมารัวๆเพราะฉันเพิ่งอัพรูปที่ถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือ เป็นภาพที่ฉันถ่ายเหนือที่กำลังขับมอเตอร์ไซด์ออกไปจากทางด้านหลังและเพราะได้เขาขับรถมาส่งฉันถึงมีเวลานั่งตอบคอมเม้นต์ถึงสิบนาทีก่อนเข้าเรียนแน่ะ ฉันเป็นคนเฟรนด์ลี่ เพราะงั้นถึงได้มีเพื่อนทั้งสาวแท้สาวเทียมเยอะเลยล่ะ ::แชมมี่ เลิฟยูว:: ยังไงคะ นังชะนีมีหอย พูดดด ::นู๋ครีม ลั้ลลา:: อร๊าย แค่ข้างหลังยังหล่อเลยอ่ะ ::Pat Pat:: เอาหน้ามาดูเดี๋ยวนี้ ::Lookso Lalita:: ใครน้อออ ::Plaifah Pimpitcha:: ฮั่นแน่ๆ ::Kannisa K:: แท็กเลยค่ะเพื่อน ::Yahyee Yosita:: เดี๋ยวๆนี่จะสละโสดอีกคนเหรอคะ ไม่แปลกหรอกที่เพื่อนๆฉันจะแซวกันแต่แนวแบบนี้ เพราะเฟซบุ๊กฉันน่ะไม่เคยลงรูปผู้ชายเลยสักครั้งเดียว และรูปแผ่นหลังของเหนือเป็นรูปผู้ชายรูปแรกที่ฉันอัพลงเฟซ ทุกคนก็เลยเข้าใจว่าเขาต้องสำคัญ ฉันอ่านคอมเม้นต์พลางไล่กดถูกใจทุกเม้นต์ของเพื่อนก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปหนึ่งเม้นต์ ::Khawhom Kanyapat:: 555 พี่เค้าแค่มาส่งเฉยๆ #ไม่แท็กหรอกให้เห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 มั่นหน้า
"มั่นหน้านะ" ผู้หญิงชุดแดงกัดฟันด่าฉัน "ค่ะ" ฉันยิ้มให้สองคนนั้น "ด้วยความหวังดีนะคะ...ถ้าไม่อยากเก็บเศษหน้ากลับไป รบกวนเชิญหาคนคุยทางอื่นนะคะ" ฉันยิ้มอีกครั้งและเชิดคอเหมือนผู้ชนะ ทั้งสองคนชักสีหน้าใส่ฉันแต่พอเห็นว่าเหนือนิ่งและไม่ได้ปฏิเสธก็ฟึดฟัดพากันเดินออกไปในที่สุด ก็ยังดีที่สองคนนั้นไม่ได้โวยวายกลับ ไม่งั้นฉันงานเข้าแน่ๆ เมื่อสองคนนั้นไปแล้ว ฉันก็ดึงมือกลับมา เหนือมองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงขอบใจ "มีสาวมาชวนคุยทำไมไม่ลองคุยดูล่ะคะ" ฉันพูดพลางผสมเครื่องดื่มให้เขา เขารับเครื่องดื่มไปดื่มเงียบๆ เป็นคนพูดน้อยเหมือนกันนะ ยิ่งถ้าคนไม่สนิทก็ยิ่งไม่ค่อยยุ่งด้วย ก็คงต้องตีสนิทให้มากกว่านี้ "พี่เหนือ..." พรึ่บ~ ฉันเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บาร์ เขาช้อนสายตามองฉัน "ถ้าเป็นข้าวพอจะคุยบ้างได้มั้ยคะ" ฉันยิ้มพลางพูดหยอกเขา อารมณ์เขาดูไม่เหมือนเมื่อเช้าที่เจอกัน คือเมื่อเช้าพูดน้อยก็จริงแต่เขาก็ยังดูอารมณ์ปกติ แต่ตอนนี้ดูยังไงก็รู้ว่าเฟลมาและคงไม่อยากให้ใครมาเซ้าซี้ "โอเคค่ะ งั้นลองนี่ดูดีกว่า" ฉันพูดพลางยืดตัวขึ้นและพลางผสมเครื่องดื่มรสใหม่ให้เขา "ขอบใจ" เมื่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ระวังตัว
ติ๊ง~ ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดที่ชั้นล่างสุด ผมกับข้าวหอมเดินออกมาจากลิฟต์และสิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมชะงัก กึก~ "มีอะไรเหรอคะ?" ข้าวหอมเองก็หยุดเดิน เธอหันมาถามผมแต่ผมกวาดสายตามองโดยรอบของอพาร์ทเม้นต์แห่งนี้รวมไปถึงด้านนอกด้วย ไม่น่าเชื่อ ว่าที่พักของข้าวหอมจะอยู่ตรงกับข้ามกับคอนโดที่ผมอยู่ "เปล่าหรอก พี่แค่..." ผมเผลอพูดกับเธอแบบสนิทอีกแล้วสิ "" เธอมองผมแล้วยิ้ม ผมก็เลยพูดต่อ "คอนโดนั่น..." "อย่าบอกนะคะว่าพี่พักที่คอนโดฝั่งตรงข้าม" "ใช่ครับ" ผมพยักหน้า ข้าวหอมหัวเราะออกมา "โอ้ย โลกกลมจริงๆเลย มาพักนานหรือยังคะ ข้าวไม่เคยเห็นพี่ออกมาจากคอนโดนั้นมาก่อนเลย" "พี่ก็ไม่เคยเห็นข้าวเหมือนกัน" "นั่นน่ะสิ ทั้งๆที่พักแค่ตรงข้ามกันเท่านั้นอ่ะ" มันเป็นความแปลกใหม่ที่เราเพิ่งรู้ เราคุยกันอีกสักพักระหว่างรอรถแท็กซี่ เธอทำให้ผมสบายใจและเป็นกันเองขึ้นได้จริงๆ จนลืมสิ่งที่กวนใจผมไปชั่วขณะ... "ข้าวบอกแล้วไงคะ ว่าข้าวไม่อยากทำงานร่วมกับยัยนั่น" วันนี้ฉันมาถ่ายแบบและฉันกำลังหัวเสียกับพี่รินอยู่แหละ "เอาน่าข้าว ไหนๆก็มาแล้วนะ" "ถ้าข้าวรู้ว่าต้องถ่ายแบบกับยัยนี่ข้าวก็จะ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-08
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 คุยไม่เก่ง 1
18.50 น. ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ใต้คอนโดของเหนือ ถามว่ามานั่งทำไมตอนนี้น่ะเหรอ? "ข้าวหอม" "มาแล้วเหรอคะ" ฉันยิ้มพลางหันไปหาผู้ชายร่างสูงที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา เขาคงเพิ่งกลับมานั่นแหละ "ช้าไปหน่อย..." "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นี่ค่ะ" ฉันพูดพลางยื่นกระเป๋าเงินให้เขาไป เมื่อประมาณหกโมงเย็นฉันทักเฟซไปหาเขา บอกเขาว่าทำกระเป๋าเงินตกไว้ที่ห้องฉันและฉันเพิ่งกลับจากมหาลัยและถ่ายงานถึงได้เห็นว่าเขาทำตกไว้ "นึกว่าหล่นหายไปแล้วซะอีก" เขารับไปพลางลูบต้นคอตัวเอง "ขอบใจนะ" "ค่ะ งั้นข้าวไปก่อนนะ" ฉันพูดพลางทำท่าทางรีบนิดหน่อยจนเขาต้องถาม "จะไปไหนเหรอ" "อ๋อ จะไปผับค่ะ วันนี้ต้องรีบหน่อยเพราะดูเหมือนฝนจะตกแล้วกลัวเข้างานไม่ทันน่ะค่ะ" ฉันพูด ฟ้าฝนก็เป็นใจจริงๆนั่นแหละ เพราะตอนนี้เหมือนฝนจะตกจริงๆ มีเสียงฟ้าร้องและอากาศครึ้มๆมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆแล้ว "สงสัยคงไม่ทันแล้ว" เหนือพูดขึ้นพลางหันไปมองนอกคอนโด ก็จริงของเขา ตอนนี้ฝนลงเม็ดแล้ว "อ้า งั้นต้องรีบไปเรียกรถ..." หมับ~ ฉันกำลังจะวิ่งออกไปแต่เหนือคว้าแขนฉันไว้ให้ฉันหยุดชะงัก ฉันหันไปมองหน้าเขาแบบงงๆส่วนเขาเองก็ปล่อยแขนฉัน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-09
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status