For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย

For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย

last updateHuling Na-update : 2026-02-16
By:  PeachyOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
36Mga Kabanata
361views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

"เธอทำให้ฉันเจ็บก่อนนะ" เขากดดวงตาคมจ้องฉันพลางต้อนให้ฉันเดินถอยหลังไปอย่างช่วยไม่ได้ "เธอร้ายกับฉันก่อนเอง" เขาพูดเมื่อขาของฉันชนกับเตียงที่อยู่ด้านหลังแล้วเกือบจะหงายหลังแต่เขารั้งแขนฉันไว้ "เหนือ...อื้อ" พูดแต่แค่คำเดียวเขาก็ฉกริมฝีปากลงมาปิดปากฉันพลางใช้ฟันขบผิวปากของฉันจนรู้สึกถึงคาวเลือดด้วย ฉันเจ็บและตกใจเลยดันอกเขาไว้แต่เขากลับยื้อฉันด้วยการทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวฉันพร้อมกับสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากและช่วงชิงลมหายใจของฉันผ่านรสจูบที่ร้อนแรงนั่น "จะ เจ็บ" ฉันร้องออกมาเพราะพอเขาถอนจูบกระชากวิญญานออกไปเขาก็ก้มลงไปขบเม้มบริเวณต้นคอฉันจนเจ็บแปล่บ จากนั้นก็รวบข้อมือฉันด้วยมือข้างเดียวแล้วดันขึ้นไปกดไว้กับฟูกเตียงเหนือหัวของฉัน "ฉันก็เจ็บ เจ็บกว่านี้เยอะ" เขากัดฟันพูด แววตาเขาแสดงออกว่าเจ็บปวดจริงๆ…

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 เริ่มต้น

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Peachy
Peachy
SET ‘Bad Girls’ For Love For Love แผนร้ายรัก For Love หวงรัก ต้องห้าม! For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ 🩷 เซตแบดเกิร์ล 4 สาว ฝากด้วยนะคะ 🩷
2026-02-10 20:18:09
0
0
36 Kabanata
บทที่ 1 เริ่มต้น
-เหนือ- "ทำอะไร?" ผมเดินออกมาจากห้องของตัวเอง เห็นน้องชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องอายุห่างกันสองปีกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่หน้าทีวี ก็เลยเดินไปดูใกล้ๆ "อ๋อ นี่ไง" หมอนี่ชื่อหมอก อายุ21ปี เพิ่งขึ้นปีสามมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ผมเพิ่งจบมาหมาดๆแต่คนละคณะ หมอกเงยหน้ามาหาผมพร้อมกับชูชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่มันกำลังตั้งหน้าตั้งตาต่ออยู่เพื่อตอบผมว่ากำลังทำอะไร มันชอบต่อจิ๊กซอว์เป็นชีวิตจิตใจ "เฮียเหนือต่อมั้ย ผมมีอีกกล่อง" แถมมันยังชอบชวนผมให้ต่อจิ๊กซอว์กับมันบ่อยๆ แต่ผมก็ปฏิเสธมันทุกที ผมน่ะไม่ชอบทำอะไรพวกนี้หรอก Rrrr~ ผมส่ายหัวให้ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่โทรศัพท์ผมที่อยู่ในห้องดังขึ้น ผมเดินกลับเข้าไปรับโทรศัพท์ทันที "ไงพี่" ผมกรอกเสียงลงไปเมื่อกดรับและเห็นว่าเป็นเบอร์ของรุ่นพี่ที่รู้จักของผมเอง แล้วปลายสายก็พูดกลับมาอย่างรวดเร็ว (เฮ้ยเหนือ ว่างเปล่า?) "ก็ว่างอยู่...มีอะไรหรือเปล่าพี่?" (ว่างก็ดีเลย มาถ่ายงานให้หน่อยได้ป่ะ) "ผมเหรอ?" ผมครางถาม (เออดิ แม่งช่างภาพที่จ้างมาเบี้ยวว่ะ เนี่ยนางแบบใกล้จะมาล่ะ ยังหาช่างภาพไม่ได้เลย) "จะดีเหรอพี่ ผมแค่มือสมัครเล่นนะ" ที่ผมถามแบบนั้นเพราะผมไม่
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 2 เก็บอาการไม่อยู่
-ข้าวหอม- ฉันเดินกลับเข้ามาในสตูดิโออีกครั้งหลังจากออกไปทำธุระมานิดหน่อย ฉันน่าจะไปประมาณครึ่งชั่วโมงได้ กะเวลาไว้แล้วล่ะว่านางแบบอีกคนน่าจะเตรียมตัวเสร็จพอดี "ข้าวหอม แกหายไปไหนมาพี่ใจหายใจคว่ำหมดเลย" เสียงของพี่'ริน'ที่ถลาเข้ามาหาฉันเมื่อเดินผ่านประตูเข้ามาพูดขึ้น พี่รินเป็นคนหาคิวงานถ่ายแบบให้ฉัน "พี่คิดว่าข้าวจะเทงานเหรอไง" ฉันพูดกลั้วหัวเราะ พี่รินทำท่าหมั่นเขี้ยวใส่ฉัน ดูก็รู้ว่าอยากจะหยิกฉันให้เนื้อเขียวถ้าไม่ติดว่างานของงานถ่ายแบบของฉันต้องโชว์เนื้อหนังมังสาพอสมควร ฉันยังเรียนอยู่แต่ทำงานพิเศษสองอย่าง ตอนกลางคืนฉันทำงานเป็นบาร์เทนดี้ที่พาราไดรส์ผับ ส่วนตอนกลางวันในบางวันฉันจะรับงานถ่ายแบบบ้าง รับรีวิวสินค้าบ้าง แล้วแต่พี่รินจะหามาให้ "ใครจะไปรู้ล่ะ เล่นหายไปตั้งนาน" "ข้าวมีความรับผิดชอบพอน่าไม่ต้องห่วงหรอก ว่าแต่ยัยนั่นเตรียมตัวเสร็จหรือยังอ่ะ" ฉันพูดถึงนางแบบอีกคนที่ฉันต้องมาถ่ายแบบคู่กับเธอในวันนี้ คอนเซ็ปเป็นคอลเลคชั่นชุดของห้องเสื้อแห่งหนึ่งที่มีการขายออนไลน์ด้วย ภาพที่พวกฉันถ่ายจะใช้เป็นภาพสินค้าจริงที่ลงขายน่ะ "น่าจะเสร็จแล้วนะ มานี่ๆ" พี่รินพูดพล
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 3 ชอบไหมคะ
สวบ~ จากนั้นเราสองคนก็เดินลงบันไดไปพร้อมกัน ฉันเดินกระเพลกขาโดยมีเขาช่วยพยุงไปด้วย ดีที่วันนี้ฉันไม่ได้ใส่ส้นสูงแต่ใส่แค่รองเท้าหุ้มส้นเพราะฉันรู้สึกเมื่อยเท้าเวลาใส่ส้นสูงบ่อยๆก็เลยอยากจะใส่แบบสบายๆบ้างมันเลยดูสมเหตุสมผลถ้าข้อเท้าจะเจ็บแล้วเดินแบบนี้ คิดดูสิ ถ้าฉันใส่ส้นสูงแล้วขาเจ็บก็ต้องถอดรองเท้าเดินแหละถึงจะดูจริง จากนั้นเราสองคนก็เงียบ ไม่มีเสียงอะไรออกจากปากเรา เงียบจนได้ยินเสียงรองเท้าย่ำกับพื้นบันไดเลยอ่ะ ดูเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับผู้หญิงเท่าไหร่ คงไม่ใช่เกย์จริงๆหรอกนะ "พี่เป็นช่างภาพอิสระเหรอคะ" ในที่สุดฉันก็เป็นฝ่ายเริ่มชวนคุย "ไม่ครับ แค่มือสมัครเล่น" "จริงเหรอคะ แต่พี่เหนือถ่ายรูปสวยมากเลยนะคะ" "อ่า ขอบคุณครับ" พอฉันยิ้มให้เขาก็เกาต้นคอตัวเองก่อนจะพยักหน้ารับคำชมแล้วเดินต่อ "ข้าวเองก็เป็นนางแบบมือสมัครเล่นเหมือนกันค่ะ บางทีก็ยังไม่เก่งเท่าไหร่เลย พี่ถ่ายรูปข้าวยากมั้ยคะ" "อ่า ก็ไม่นะครับ น้องเอง...ก็เก่งนะ" "แหม พี่เข้าใจพูดปลอบน๊า" "ฮ่ะๆ" โอ๊ะ เขาหัวเราะออกมา มีเขี้ยวด้วยแหละ แต่ถ้าเขาจะหัวเราะจากใจจริงมากกว่านี้ เขาก็คงดูสดใสทีเดียวเลยแหละ "แ
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 4 คุณลูกค้า
*Paradise Pub วันนี้ฉันมาทำงาน ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาใส่ชุดยูนิฟอร์มของผับแล้ว หน้าที่ของฉันคือบาร์เทนดี้อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ชุดที่ฉันใส่จะเป็นเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวด้านในและใส่เสื้อกั๊กครึ่งตัวสีดำกับกระโปรงหนังสีดำ ซึ่งถ้าเป็นบาเทนเดอร์ผู้ชายก็จะเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กเต็มตัวสีดำแล้วก็กางเกงแสลกซ์สีดำ เมื่อกี้ยาหยีเพื่อนร่วมแก๊งของฉันมาคุยด้วยแต่ก็แยกตัวไปทำงานแล้วล่ะ ฉันมีแก๊งด้วยนะรู้ยัง แก๊งของฉันชื่อว่าแก๊งแบดเกิร์ลไม่รู้ว่าใครเป็นคนริเริ่มก่อตั้งมันขึ้นมา รู้ตัวอีกทีคือชื่อของฉันก็ถูกดึงไปร่วมแก๊งกับเพื่อนๆอีกสามคนในเพจเฟซบุ๊กว่าเป็นสมาชิกของแก๊งนี้ไปเรียบร้อย สมาชิกอีกสามคนก็คือยาหยี ปลายฟ้าและลูกโซ่ ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอกันและได้เริ่มคุยกัน ไม่นานก็สนิทกันจนกลายมาเป็นเพื่อนรักกันในที่สุดแหละ "น้องครับๆ" "ค่ะ รับอะไรดีคะ" ฉันที่หันหลังไปหยิบแก้วหันกลับมาที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เพราะว่ามีเสียงลูกค้าเรียก พอหันไปฉันก็ชะงักนิดหน่อยเพราะลูกค้าคือผู้ชายสองคนนี้ คนนึงคือพี่โจ ส่วนอีกคน...ตากล้องที่ชื่อเหนือ "นั่นไง กูบอกแล้วว่าใช่" พี่โจหันไปตบไหล่เขาเบาๆ "แล้วใค
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 5 ฉันมันร้าย 1
-เหนือ- ปึ้ก~ "มึงยังไง ไม่ต้องมาแกล้งหลับ" ผมถอนหายใจเมื่อถูกรุ่นพี่ที่สนิทกันชกไหล่เบาๆเพราะผมแกล้งหลับจริงๆและมันดันรู้ทัน "ร้ายนะมึงเนี่ย" "อะไร" "แหม ไปแอบคุยกับน้องเขาไม่เห็นบอกกูเลย" เพราะแบบนี้ไงผมถึงอยากจะหลับ ผมขี้เกียจฟังคำแซว ไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วย "บอกแล้วว่าไม่มีอะไร ออกรถได้แล้ว ง่วง" ผมบอก เพราะตอนนี้ผมลากไอ้พี่โจออกมาจากผับ ก่อนหน้านี้มันนัดผมมาเลี้ยงตามคำสัญญาและเพราะผมคิดว่าช่วงนี้ผมนอยด์ๆอยู่ก็เลยตกลงมาด้วย แต่พอมาเจอเธอคนนั้น ผมก็ลากพี่โจกลับแทบไม่ทัน "มึงอย่า นี่มันเพิ่งห้าทุ่มปกติมึงนอนตีอะไร บอกกูมาก่อนว่ามึงคุยอะไรกับน้องเขา" "ก็อย่างที่เค้าเล่าไปไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอวะ" "อ้าว ไอ้น้องเวร" เรื่องมันก็ไม่ได้มีอะไรจริงๆ ก็แค่วันนั้นลิฟต์เสีย เราบังเอิญเจอกันแล้วเดินลงบันไดมาพร้อมกัน และเธอก็ดันข้อเท้าพลิกผมก็แค่ช่วยพยุง ส่วนเรื่องที่คุยกันมันก็ธรรมดาป่ะวะ เธอก็ดูเฟรนด์ลี่ดี ผมก็ไม่ได้อะไร เธอคุยมาผมก็คุยตอบ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น "แต่กูว่านะ น้องเขาก็น่ารักดีนะเว้ย" พี่โจพูดพลางขับรถออกจากลานจอดรถของผับซักที ผมเอนหลังพิงเบาะแ
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 6 ฉันมันร้าย 2
12.05 น. วันนี้ฉันนัดมาเดินห้างกับยาหยี ตอนแรกเรานัดกันตอนบ่ายเพราะฉันติดเรียนช่วงเช้าแต่อาจารย์ดันมายกคลาสกระทันหัน ฉันก็เลยว่างและฉันเลือกที่จะมาตากแอร์รอยาหยีที่ห้างก่อน ฉันชอบเดินเล่นตากแอร์เย็นๆ เดินดูนู่น นี่ นั่นไปเรื่อยๆ คนโสดก็เงี้ยแหละ ทำอะไรก็ได้ ตัวคนเดียวชิลๆ กึก~ ฉันหยุดชะงักขาที่กำลังเดินอยู่เมื่อสายตาดันไปเห็นอะไรดีๆเข้า "กะอยู่แล้วเชียว หึ" ก็บอกแล้วว่าสองคนนี้มันต้องมีซัมติงกัน ฉันเห็นใครรู้มั้ย? จีน่ากับเหนือไง... ฉันเห็นสองคนนั้นลงบันไดเลื่อนไปที่ชั้นจอดรถใต้ดินของห้าง ภาพที่เห็นกระตุกต่อมความอยากรู้อยากเห็นของฉันขึ้นมาทันทีเลยล่ะ สวบ~ และบอกแล้วไงว่าอยากรู้ ฉันก็เลยตามสองคนนั้นไป มีหลายคนหันมองจีน่าเพราะคุ้นหูคุ้นตา พวกเขาเดินโดยเว้นระยะห่างกัน ระหว่างทางเดินไม่ได้พูดอะไรกันทำเหมือนกับไม่ได้มาด้วยกัน ซึ่งฉันคิดว่าเป็นปกติของยัยจีน่าเพราะยัยนั่นค่อนข้างมีชื่อเสียงแล้ว คนเดียวที่เธอจะใกล้ชิดแบบเปิดเผยคือพี่เชน ซึ่งเขาก็มีชื่อเสียงมาก่อนเธอ เป็นนายแบบ เป็นเน็ตไอดอล เริ่มชิมลางงานนักแสดงวัยรุ่นและดูเหมือนจะไปได้ดีเชียวล่ะ "ชักสนุกแล้วสิ" แต่พอลั
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 7 อกแตกตาย
ติ๊ง~ 'เมื่อเช้าเกือบมาเรียนไม่ทัน ดีนะมีอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย...ขอบคุณนะคะ?' ฉันกำลังเปิดดูแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมารัวๆเพราะฉันเพิ่งอัพรูปที่ถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือ เป็นภาพที่ฉันถ่ายเหนือที่กำลังขับมอเตอร์ไซด์ออกไปจากทางด้านหลังและเพราะได้เขาขับรถมาส่งฉันถึงมีเวลานั่งตอบคอมเม้นต์ถึงสิบนาทีก่อนเข้าเรียนแน่ะ ฉันเป็นคนเฟรนด์ลี่ เพราะงั้นถึงได้มีเพื่อนทั้งสาวแท้สาวเทียมเยอะเลยล่ะ ::แชมมี่ เลิฟยูว:: ยังไงคะ นังชะนีมีหอย พูดดด ::นู๋ครีม ลั้ลลา:: อร๊าย แค่ข้างหลังยังหล่อเลยอ่ะ ::Pat Pat:: เอาหน้ามาดูเดี๋ยวนี้ ::Lookso Lalita:: ใครน้อออ ::Plaifah Pimpitcha:: ฮั่นแน่ๆ ::Kannisa K:: แท็กเลยค่ะเพื่อน ::Yahyee Yosita:: เดี๋ยวๆนี่จะสละโสดอีกคนเหรอคะ ไม่แปลกหรอกที่เพื่อนๆฉันจะแซวกันแต่แนวแบบนี้ เพราะเฟซบุ๊กฉันน่ะไม่เคยลงรูปผู้ชายเลยสักครั้งเดียว และรูปแผ่นหลังของเหนือเป็นรูปผู้ชายรูปแรกที่ฉันอัพลงเฟซ ทุกคนก็เลยเข้าใจว่าเขาต้องสำคัญ ฉันอ่านคอมเม้นต์พลางไล่กดถูกใจทุกเม้นต์ของเพื่อนก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปหนึ่งเม้นต์ ::Khawhom Kanyapat:: 555 พี่เค้าแค่มาส่งเฉยๆ #ไม่แท็กหรอกให้เห
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 8 มั่นหน้า
"มั่นหน้านะ" ผู้หญิงชุดแดงกัดฟันด่าฉัน "ค่ะ" ฉันยิ้มให้สองคนนั้น "ด้วยความหวังดีนะคะ...ถ้าไม่อยากเก็บเศษหน้ากลับไป รบกวนเชิญหาคนคุยทางอื่นนะคะ" ฉันยิ้มอีกครั้งและเชิดคอเหมือนผู้ชนะ ทั้งสองคนชักสีหน้าใส่ฉันแต่พอเห็นว่าเหนือนิ่งและไม่ได้ปฏิเสธก็ฟึดฟัดพากันเดินออกไปในที่สุด ก็ยังดีที่สองคนนั้นไม่ได้โวยวายกลับ ไม่งั้นฉันงานเข้าแน่ๆ เมื่อสองคนนั้นไปแล้ว ฉันก็ดึงมือกลับมา เหนือมองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงขอบใจ "มีสาวมาชวนคุยทำไมไม่ลองคุยดูล่ะคะ" ฉันพูดพลางผสมเครื่องดื่มให้เขา เขารับเครื่องดื่มไปดื่มเงียบๆ เป็นคนพูดน้อยเหมือนกันนะ ยิ่งถ้าคนไม่สนิทก็ยิ่งไม่ค่อยยุ่งด้วย ก็คงต้องตีสนิทให้มากกว่านี้ "พี่เหนือ..." พรึ่บ~ ฉันเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บาร์ เขาช้อนสายตามองฉัน "ถ้าเป็นข้าวพอจะคุยบ้างได้มั้ยคะ" ฉันยิ้มพลางพูดหยอกเขา อารมณ์เขาดูไม่เหมือนเมื่อเช้าที่เจอกัน คือเมื่อเช้าพูดน้อยก็จริงแต่เขาก็ยังดูอารมณ์ปกติ แต่ตอนนี้ดูยังไงก็รู้ว่าเฟลมาและคงไม่อยากให้ใครมาเซ้าซี้ "โอเคค่ะ งั้นลองนี่ดูดีกว่า" ฉันพูดพลางยืดตัวขึ้นและพลางผสมเครื่องดื่มรสใหม่ให้เขา "ขอบใจ" เมื่
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 9 ระวังตัว
ติ๊ง~ ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดที่ชั้นล่างสุด ผมกับข้าวหอมเดินออกมาจากลิฟต์และสิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมชะงัก กึก~ "มีอะไรเหรอคะ?" ข้าวหอมเองก็หยุดเดิน เธอหันมาถามผมแต่ผมกวาดสายตามองโดยรอบของอพาร์ทเม้นต์แห่งนี้รวมไปถึงด้านนอกด้วย ไม่น่าเชื่อ ว่าที่พักของข้าวหอมจะอยู่ตรงกับข้ามกับคอนโดที่ผมอยู่ "เปล่าหรอก พี่แค่..." ผมเผลอพูดกับเธอแบบสนิทอีกแล้วสิ "" เธอมองผมแล้วยิ้ม ผมก็เลยพูดต่อ "คอนโดนั่น..." "อย่าบอกนะคะว่าพี่พักที่คอนโดฝั่งตรงข้าม" "ใช่ครับ" ผมพยักหน้า ข้าวหอมหัวเราะออกมา "โอ้ย โลกกลมจริงๆเลย มาพักนานหรือยังคะ ข้าวไม่เคยเห็นพี่ออกมาจากคอนโดนั้นมาก่อนเลย" "พี่ก็ไม่เคยเห็นข้าวเหมือนกัน" "นั่นน่ะสิ ทั้งๆที่พักแค่ตรงข้ามกันเท่านั้นอ่ะ" มันเป็นความแปลกใหม่ที่เราเพิ่งรู้ เราคุยกันอีกสักพักระหว่างรอรถแท็กซี่ เธอทำให้ผมสบายใจและเป็นกันเองขึ้นได้จริงๆ จนลืมสิ่งที่กวนใจผมไปชั่วขณะ... "ข้าวบอกแล้วไงคะ ว่าข้าวไม่อยากทำงานร่วมกับยัยนั่น" วันนี้ฉันมาถ่ายแบบและฉันกำลังหัวเสียกับพี่รินอยู่แหละ "เอาน่าข้าว ไหนๆก็มาแล้วนะ" "ถ้าข้าวรู้ว่าต้องถ่ายแบบกับยัยนี่ข้าวก็จะ
last updateHuling Na-update : 2026-02-08
Magbasa pa
บทที่ 10 คุยไม่เก่ง 1
18.50 น. ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ใต้คอนโดของเหนือ ถามว่ามานั่งทำไมตอนนี้น่ะเหรอ? "ข้าวหอม" "มาแล้วเหรอคะ" ฉันยิ้มพลางหันไปหาผู้ชายร่างสูงที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา เขาคงเพิ่งกลับมานั่นแหละ "ช้าไปหน่อย..." "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นี่ค่ะ" ฉันพูดพลางยื่นกระเป๋าเงินให้เขาไป เมื่อประมาณหกโมงเย็นฉันทักเฟซไปหาเขา บอกเขาว่าทำกระเป๋าเงินตกไว้ที่ห้องฉันและฉันเพิ่งกลับจากมหาลัยและถ่ายงานถึงได้เห็นว่าเขาทำตกไว้ "นึกว่าหล่นหายไปแล้วซะอีก" เขารับไปพลางลูบต้นคอตัวเอง "ขอบใจนะ" "ค่ะ งั้นข้าวไปก่อนนะ" ฉันพูดพลางทำท่าทางรีบนิดหน่อยจนเขาต้องถาม "จะไปไหนเหรอ" "อ๋อ จะไปผับค่ะ วันนี้ต้องรีบหน่อยเพราะดูเหมือนฝนจะตกแล้วกลัวเข้างานไม่ทันน่ะค่ะ" ฉันพูด ฟ้าฝนก็เป็นใจจริงๆนั่นแหละ เพราะตอนนี้เหมือนฝนจะตกจริงๆ มีเสียงฟ้าร้องและอากาศครึ้มๆมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆแล้ว "สงสัยคงไม่ทันแล้ว" เหนือพูดขึ้นพลางหันไปมองนอกคอนโด ก็จริงของเขา ตอนนี้ฝนลงเม็ดแล้ว "อ้า งั้นต้องรีบไปเรียกรถ..." หมับ~ ฉันกำลังจะวิ่งออกไปแต่เหนือคว้าแขนฉันไว้ให้ฉันหยุดชะงัก ฉันหันไปมองหน้าเขาแบบงงๆส่วนเขาเองก็ปล่อยแขนฉัน
last updateHuling Na-update : 2026-02-09
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status