For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 36

ปึ้ก~ ผมกระดกแก้วไวน์ดื่มอีกหลายแก้วก่อนจะทรุดตัวลงนอนหงายบนโซฟาที่นั่งอยู่ "ว่างเปล่า" ผมพึมพำเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง คอนโดผมคงใหญ่เกินไปหรือไม่ผมก็ตัวเล็กเกินไป ผมถึงได้รู้สึกว่ามันว่างเปล่าและเหงาโครตๆ บางทีผมก็คิดว่าผมทนใช้ชีวิตแบบนี้มาได้ยังไงตั้งหลายปี "ข้าวหอม..." พอผมหลับตาลงภาพของข้าวหอมก็ลอยเข้ามา ผมชอบเวลาเธอยิ้ม ผมชอบเวลาเธอหัวเราะ ผมชอบเวลาเธอแกล้งหยอกผม ข้าวหอมเป็นคนที่เข้ามาสร้างสีสันและทำให้ชีวิตผมไม่น่าเบื่อ ผมชอบ...ชอบเธอจริงๆนะ วันนี้ฉันกลับจากมหาวิทยาลัยมาพร้อมกับจิ๊กซอว์ เธอเลิกเรียนก่อนและมารอฉันที่มหาวิทยาลัยเพราะอีกแค่ครึ่งชั่วโมงฉันก็เลิกคลาสแล้ว บรื้น~ เราสองคนลงจากรถที่หน้าห้องพัก จิ๊กซอว์แบกกระเป๋าผ้าและถือของพะรุงพะรังนิดหน่อย ฉันมองก่อนจะช่วยถือบ้าง "ไม่เป็นไรๆ ซอว์ถือได้" แต่จิ๊กซอว์ไม่ยอมให้ฉันถือ "มาเถอะฉันช่วย" ฉันบอกและกำลังจะดึงของในมือจิ๊กซอว์มาถือ แต่ทว่า... หมับ~ "อ๊ะ!" จิ๊กซอว์ร้องออกมาเพราะอยู่ดีๆก็มีใครคนหนึ่งเข้ามากระชากแขนเธอจากทางด้านหลังจนตัวเธอเซไปแทบจะหงายหลัง ดีที่ฉันช่วยดึงแขนไว้ได้ทัน "กลับบ้าน!

เรากลับมาถึงห้องโดยที่เหนือเป็นคนอุ้มจิ๊กซอว์ขึ้นมาเพราะเธอหลับสนิทและดูเหมือนจะมีไข้ด้วย ส่วนหมอกรายนั้นก็หลับอยู่ในรถ เขาหลับๆตื่นๆเป็นระยะน่ะ ฟลุ่บ~ ฉันเป็นคนเปิดประตูห้องนอนและให้เหนือปล่อยจิ๊กซอว์ลงบนเตียง จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาห่มให้ "..." เราสองคนไม่ได้พูดอะไร ฉันเดินออกจากห้องเพราะจะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธอ ส่วนเหนือก็เดินตามฉันออกมา หมับ~ และเขาจับแขนฉันไว้ ฉันชะงักพลางหันไปหาเขาซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ไฟภายในห้องดับลง พรึ่บ~ "ไฟดับอีกแล้วเหรอ" ฉันพึมพำ ห้องทั้งห้องมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลย "ดับทุกห้องหรือดับห้องเดียว" เสียงเหนือพึมพำ ฉันก็เลยตอบเขาไปและเราคุยกันท่ามกลางความมืดนั่นแหละ "คงห้องเดียวค่ะ ห้องข้าวไฟชอบดับไม่รู้เป็นอะไร" "แล้วไฟดับอย่างนี้ทำไง" "ปกติ ก็ขอให้ข้างห้องมาทำให้ หรือไม่ก็ให้ลุงยามช่วยดูให้ค่ะ" "อ้อ" "งั้นเดียวข้าวไป..." กึก~ ฉันชะงักเมื่อเหนือกระชับมือที่จับแขนฉันไว้ "เดี๋ยวพี่ดูให้" "อ่า เอางั้นเหรอคะ" "อื้ม มีไฟฉายมั้ย" "มีค่ะ ขอข้าวหาก่อนนะ" ฉันบอก เหนือปล่อยแขนฉัน ฉันก็เลยใช้เท้าคลำทางไปเรื่อยๆ ฉันค

-จีน่า- "พี่พลิ้ว ไม่เครียดนะคะ เดี๋ยวไม่สวยน๊า" ฉันกำลังบีบๆนวดๆผู้จัดการส่วนตัวของฉันที่ตอนนี้ทำหน้านิ่งคิ้วขมวดด้วยอาการเครียดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นมาหมาดๆ "ไม่เครียดอะไรล่ะ แกจะให้ฉันมั่นใจได้ยังไงว่านังเด็กมารนั่นไม่ใช่คนลงกระทู้ ห๊ะ จีน่า" "ก็อย่างที่มันบอก ถ้ามันจะลงจริงๆมันทำไปนานแล้ว" ฉันพูด ถึงยังไงฉันก็รู้ว่ามันไม่ได้เป็นคนลงกระทู้นั่น มั่นใจได้ "ใครจะไปรู้ มันอาจจะรอเวลาที่แกดังแล้วก็ค่อยถล่มแกให้แกเจ็บปวดแสนสาหัสก็ได้" "มันไม่ทำขนาดนั้นหรอกพี่ มันก็แค่เด็กขี้อิจฉาคนหนึ่ง จะทำอะไรจีน่าได้" "แกจะมั่นใจแบบนี้ไม่ได้..." "พี่พลิ้วคะ จริงๆเป็นกระแสแบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ คนจะได้รู้จักจีน่ามากขึ้นไง" "มันฉาว แกเข้าใจมั้ยว่ามันฉาว ฉันต้องการให้แกดังแบบสะอาดไม่ใช่เหม็นคาวแบบนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะเอาแกใส่ตะกร้าล้างน้ำแล้วเอามาฟอกสีขาวทำไมห๊ะ คิดสิคิด!" ฉันหลับตาข่มอารมณ์ไว้ ฉันรู้ว่าผู้จัดการของฉันปากดีแค่ไหน เบื้องหลังกับเบื้องหน้าต่างกันราวฟ้ากับเหว ฉันชินกับการถูกด่าและดูถูกแบบนี้ "ฉันอุตส่าห์ดันให้แกจิ้นกับเชน แล้วอยู่ดีๆก็มีข่าวแบบนี้ขึ้นมา