บทที่ 10/3 อยากรู้จักกับเขา

"..."

"ไม่กิน โดนฉีดยาแน่"

"รู้แล้วน่า"

เขาพึมพำก่อนจะค่อยๆตักโจ๊กเข้าปาก กินไปได้ค่อนชามเขาก็เลิกกินเห็นบ่นว่าเจ็บคอด้วย ฉันก็เลยแกะยาที่ซื้อมาทั้งยาแก้ปวดลดไข้กับยาแก้อักเสบให้เขา

"ยาค่ะ"

"..."

เขาหลุบตาลงมองยาแต่ไม่ยอมแตะมัน

"เหมือนเด็กน้อยเลย"

ฉันพูดลอยๆแต่เหนือหันมามอง

"เด็ก?"

"ค่ะ เด็กดื้อที่เวลาไม่สบายแล้วงอแง ไม่ยอมกินข้าวกินยาแล้วก็ไม่ยอมไปหาหมอด้วย"

เขาค้อนใส่ฉันทันทีเลยอ่ะ รู้ตัวไงว่าฉันหมายถึงเขานั่นแหละ แต่เวลาที่เขาไม่สบายแบบนี้เขาก็น่ารักดีนะ

"ยาค่ะ"

ฉันยิ้มพลางพยักเพยิดไปที่ยาอีกครั้ง เหนือถอนหายใจแรงก่อนจะคว้ายาไปกินในที่สุด

แค่ก~

พอกลืนยากับน้ำลงคอไปเขาก็สำลักออกมานิดหน่อย ฉันมองอาการเขากลัวว่ายาจะติดคอตายซะก่อน

"โอเคมั้ยคะ"

"อื้อ"

เขาพยักหน้าบอกพลางกระดกน้ำกินจนหมดด้วยใบหน้าแหยๆ จากนั้นก็เอนตัวพิงโซฟาเหมือนเดิม

"คราวนี้ก็ไปนอนได้แล้วค่ะ"

ฉันบอกเขา เหนือปรืตาที่กำลังจะหลับขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่อยากเดิน หัวหมุน"

เด็กน้อยจริงๆนะเนี่ย แต่ก็...น่ารักดี

"งั้นก็นอนที่...พะ พี่เหนือ"

ฟลุ่บ~

ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ เขาก็เอนตัวลงมาทางเดิมซึ่งฉันยังนั่งอยู่ไง ฉันสะดุ้งตอนที่เส้นผมของเขาสัมผัสกับหน้าขาเพราะใส่กางเกงขาสั้นมา

"อื้อ"

เขาครางในลำคอพลางใช้แขนวางพาดล็อกขาฉันไว้ ดวงตาคมของเขาปิดลงเรียบร้อย

"พี่เหนือ"

ฉันเรียกเขาแต่เขาก็แค่งึมงำออกมาเบาๆ แก้มของเขาแนบอยู่กับหน้าขาของฉันและมันค่อนข้างร้อน ฉันคิดว่าเขาคงอยากนอนพักมากจริงๆ

"..."

และเขาคงหลับไปแล้วเพราะฉันสังเกตุลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขา

"โอเค ให้ยืมตักนอนหนุนก่อนก็ได้"

ฉันพึมพำพลางเกลี่ยเส้นผมของเขาออกจากใบหน้าตึกตัก~

ฉันชะงักเมื่อรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดปกติอีกแล้ว เพียงแค่มองหน้าเขาในตอนนี้ฉันก็รู้สึกไหววูบไปหมด

'นายผิดเองนะเหนือ ที่ดันไปเป็นคนรักเก่าของมัน...'

2 ชั่วโมงผ่านไป...

ฉันลุกจากโซฟาและไปหยิบหมอนที่ห้องเขามาให้หนุนแทนเพราะคงนั่งให้เขานอนหนุนขานานๆไม่ไหวหรอก ที่สำคัญคือตัวเขาร้อนและเขาก็บ่นว่าหนาวจนฉันต้องเอาผ้าห่มมาคลุมพร้อมกับปรับแอร์ให้เขาด้วย

"ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย?"

ยิ่งไปกว่านั้นฉันดันถือวิสาสะเช็ดตัวให้เขา ฉันมองผ้าชุบน้ำที่วางอยู่บนหน้าผากเขาก่อนจะถอนหายใจ ไม่ได้ตั้งใจจะดูแลเขาขนาดนี้แต่ว่ามัน...

Rrrr~

โอ๊ะ เสียงโทรศัพท์แหะ ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงมัน ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่ริงโทนของฉัน แต่มันเป็นของคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟานี่ต่างหากล่ะ

สวบ~

ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนของเขาเพราะเสียงมันดังมาจากในนั้น ตอนแรกก็แค่จะปิดเสียงให้เพราะไม่อยากให้รบกวนเขา แต่พอเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วฉันก็กระตุกยิ้ม

แจนเหรอ หึ

ติ้ด~

และกดรับมันแทน

(ฮัลโหล เหนือ)

"เหนือหลับอยู่ มีธุระอะไรหรือเปล่า"

เมื่อฉันกรอกเสียงพูดลงไปก็ได้ยินเสียงกุกกักจากปลายสายก่อนที่จะพูดขึ้น

(เธอเป็นใคร)

"จำเสียงฉันไม่ได้เหรอ...จีน่า"

(ธะ เธอ...)

"อย่าเพิ่งวางล่ะ"

เมื่อฉันได้ยินเสียงกุกกักจากปลายสายอีกครั้งก็คิดว่าเธอจะวางสายใส่เพราะเธอไม่ได้อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับเหนืออยู่แล้ว พอคนอื่นมารับสายเธอก็เลยจะวางนะสิ

"เธอรู้จักกับ...เหนือของฉันด้วยเหรอ"

(...)

เงียบ!

"แปลกใจจัง ทำไมเธอถึงโทรหาเขาได้นะ มีเบอร์กันตั้งแต่เมื่อไหร่"

(...)

"ว๊า นี่ฉันคุยกับเสียงลมหายใจเหรอเนี่ย เธอคงไม่อยากให้ฉันรู้หรอกใช่มั้ยเรื่องเธอกับเขาน่ะ"

(มันก็ไม่ใช่เรื่องของเธออยู่แล้ว อย่าสอดสิ)

"โอเค ฉันไม่ถามเธอก็ได้"

(หึ)

"ถ้าอย่างนั้นฉันวางนะ จะไปนอนกกนอนกอดกับเหนือต่อ กลิ่นตัวเขาหอมเป็นบ้าเลยล่ะ อ้อมกอดก็อุ๊นอุ่น ปากเขาก็..."

(อีหน้าด้าน ไร้ยางอาย)

"ด่าเจ็บกว่านี้ได้อีกนะ มันไม่สะเทือนอ่ะ"

(แกมันอีกะxxโสโครก!)

ติ้ด~

ด่าจบก็ตัดสายใส่ฉัน ฉันยักไหล่พลางกดลบเบอร์โทรเข้าของมัน ดีที่เหนือใช้รหัสง่ายๆฉันถึงจำได้ ฉันแอบสังเกตุเวลาเขาปลดหน้าจอและจำมา ก่อนจะวางโทรศัพท์เขาไว้ที่เดิมแล้วเดินออกมาที่โซฟา

ตอนนี้เหนือมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มจัดการคลุมโปงให้ตัวเองเรียบร้อยแล้ว

ฟึ่บ~

ฉันนั่งลงบนพื้นข้างๆเขาพลางดึงผ้าลงมาจากใบหน้าเขาให้มันห่มอยู่แค่ช่วงอกพลางติดกระดุมเสื้อของเขาที่ฉันเปิดออกเพราะเช็ดตัวให้เขาเมื่อกี้แล้วเอาผ้าออกมาจากหน้าผากเขาพลางชุบน้ำใหม่และโปะไปที่หน้าผากเขาอีกครั้ง

"อื้อ เย็น"

เหนือครางและหันหน้าหนีแต่ฉันประคองแก้มเขาไว้ไปให้หันไปไหนก่อน

"รีบหายไวๆนะ"

ฉันพูดกับเขาที่หลับสนิท ฉันอยากจะทำดีกับเขาบ้างเพราะต่อไปฉันอาจจะไม่ได้ทำมันอีก

ถือว่าไถ่โทษล่วงหน้าล่ะกันนะ...