บทที่ 10/2 อยากรู้จักกับเขา

"นี่ไงเรื่องที่ฉันอยากรู้ ตอบดิ"

ฉันกำมือแน่น ทอยเบรกรถข้างทางและหลับตาลง

พรึ่บ~

ฉันกระชากแขนเขาพลางเขย่าให้เขาพูด

"ตอบดิ ฉันไม่ปล่อยให้เพื่อนฉันเจ็บจนต้องตายฟรี แล้วปล่อยให้คู่หญิงร้ายชายเลวไปเสวยสุขกันหรอกนะ ถ้าเพื่อนฉันไม่มีความสุข นายกับมันก็ไม่สมควรมีความสุข!"

"รู้ได้ยังไงว่าพี่มีความสุข"

ทอยขึ้นเสียงใส่ฉัน เขาผลักมือฉันที่เขย่าแขนเขาออก

"พี่ขอ..."

"ไม่ต้องขอโทษ ฉันไม่รับ"

ทอยมองฉัน เขากำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้ด้วย สีหน้าและแววตาเหมือนกำลังเจ็บปวดอยู่ อ้อ เคยเป็นนักแสดงอยู่นี่นา แต่ถึงตอนนี้เขาน่าจะเลิกแล้วเพราะฉันไม่เคยเห็นเขาในบทบาทนั้นอีก ก็อย่างที่บอกว่าเขาหายไปเลยตั้งแต่วันนั้น แต่ยังไงก็ยังคงแสดงดีอยู่นะ หึ!

"เลิกแสดง"

"แต่พี่ไม่เคยมีความสุขเลยจริงๆนะข้าว พี่ฝันถึงดรีมแทบทุกคืน"

"ก็สมควรแล้วนิ ดรีมมันตายเพราะใครล่ะ"

"พี่รู้สึกผิดจริงๆ"

"แล้วไง เอาเพื่อนฉันคืนมาได้มั้ยล่ะ"

"..."

"ฉันไม่สนว่านายจะเสียใจจริงๆหรือแค่แสดง ฉันสนใจแค่ว่าอีนั่นมันเป็นใคร"

"เราเลิกกันไปแล้ว ตั้งแต่ดรีมตายพี่ก็เลิกกับเค้าด้วย"

"เหรอ น่าดีใจนะ"

ฉันถามเสียงสูง ไม่เชื่อไง

"เราต่างก็เจ็บปวดกันทั้งนั้น เชื่อพี่เถอะ"

"มันเป็นใคร!"

ฉันส่ายหัวไม่ฟังสิ่งที่เขาโน้มน้าวแต่ถามเขาซ้ำเสียงแข็งมาก ทอยถอนหายใจก่อนจะพูด

"ถ้าพี่บอก ขอร้องได้มั้ย ให้อภัยพวกเราเถอะนะ"

"ต้องการแบบนั้นใช่มั้ย"

ฉันแสร้งทำเป็นคล้อยตามเขา แค่อยากจะให้เขาพูดมาเท่านั้น ฉันจะให้อภัยมันก็ต่อเมื่อฉันได้เห็นว่ามันอยู่อย่างเจ็บปวดเท่านั้นแหละ

"ได้ แต่ฉันจะสาบแช่งมันทุกวัน เหมือนที่สาบแช่งนาย"

"..."

ทอยมองหน้าฉันอย่างชั่งใจ เขานิ่งราวกับหุ่นยนต์ ฉันจึงถามซ้ำ

"มันชื่ออะไร"

ฉันเปลี่ยนน้ำเสียงให้เรียบขึ้น ทอยมองหน้าฉันอีกอึดใจจึงตอบกลับมา

คำตอบของทอยทำให้หัวใจฉันวูบไป ตอนนี้ฉันทั้งโกรธ ทั้งเกลียดผู้หญิงคนนั้นมากขึ้นเป็นสิบเท่า

ฉันลงจากรถของทอยและตัดสินใจเดินกลับ ซึ่งระยะทางจากตรงนี้ไปห้องพักของฉันไม่ได้ไกลมากและทอยก็ยังคงขับรถช้าๆตามฉันมาไม่ห่างด้วย

แหมะ~

น้ำตาฉันไหลออกมาด้วยความรู้สึกหลากหลายปนเปกันมั่วไปหมด ใจหนึ่งฉันอยากจะแก้แค้นแต่อีกใจฉันก็ไม่อยากทำ

เหนือ...

บางทีฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องเกี่ยวโยงกับนาย เป็นคนอื่นไม่ได้เหรอ?

09.15 น.

ออด~

ฉันกดออดหน้าห้องของเหนือ วันนี้ฉันมาหาเขาพร้อมกับโจ๊กร้อนๆและถุงยาเพราะเห็นว่าเขาไม่สบายอยู่ไง

"..."

ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าห้องของเขา เหนืออยู่ในห้องนะ ก่อนหน้านี้ฉันแชทถามหมอกแล้ว พอหมอกเห็นว่าฉันจะมาหาเฮียของเขาก็รีบฝากฝังให้ดูแลทันทีเพราะเขาต้องไปเรียน

แต่เงียบจังเลย...

ไม่ใช่ว่าไข้ขึ้นช็อกตายไปแล้วนะ

ออด~

กดอีกสักทีแล้วกัน

"..."

ได้แต่รอ รอ รอ รอ รอ ฉันต้องฮัมเพลงรอด้วยหรือเปล่าเอ่ย--'

แอด~

"โอ๊ะ"

ฉันส่งเสียงออกมาเพราะในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออกช้าๆ และไม่นานฉันก็พบกับเหนือในสภาพซีดเซียวที่ยืนเอาแขนค้ำผนังข้างประตูอยู่ในห้อง

ปกติเขาก็ขาวอยู่แล้วไงแต่พอป่วยก็ซีดไปกันใหญ่ บอกฉันทีว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือกลายเป็นผีดิบไปแล้ว!

"พี่เหนือ เป็นหนักขนาดนี้ทำไมไม่ไปหาหมอล่ะคะ"

สวบ~

ขาฉันพุ่งเข้าไปในห้องเขาก่อนจะคิดอะไรด้วยซ้ำเพราะเหนือถอยหลังไปและเซนิดหน่อยฉันก็เลยเข้าไปพยุงเขาไว้

พรึ่บ~

"ตัวร้อนจี๋เลยอ่ะ"

เพราะเขาทิ้วตัวมาที่ฉัน ก็เลยสัมผัสกับความร้อนที่ตัวเขาแบบเต็มๆ ฉันพยุงเขาเข้ามาในห้องและปล่อยให้นั่งลงบนโซฟา

ฟลุ่บ~

เหนือเอนหลังพิงโซฟาพลางหลับตาลงทันที อาการหนักจริงๆนะเนี่ย

"กินข้าว กินยาหรือยังคะ?"

"..."

เงียบอีก

"พี่เหนือ ลืมตาขึ้นมาก่อนค่ะ"

ฉันวางถุงโจ๊กและนั่งลงข้างๆเขาพลางเขย่าตัวเขาเบาๆ

"อื้อ ปวด"

เขาครางในลำคอ เขาคงปวดตัวหรือไม่ก็ปวดหัวนั่นแหละ

"แสดงว่ายังไม่ได้กินอะไรเลยใช่มั้ยคะเนี่ย"

"อยากนอน"

เขางึมงำพลางจะเอนตัวลงนอนบนโซฟาซึ่งทิศทางที่เขาเอนตัวลงมามันตรงที่ฉันนั่งอยู่ไง

"ยะ อย่าเพิ่งค่ะ"

แต่ฉันดันเขาไว้ก่อน เหนือปรือตาขึ้นมาพลางขยี้ผมอย่างขัดใจ

"กินข้าวกินยาก่อนค่อยนอนน๊า"

"ไม่อ่ะ"

เขาส่ายหัวและดื้อดึงจะนอนอย่างเดียว เวลาไม่สบายงอแงซะด้วย

"ถ้าไม่กินก็ไม่ต้องนอนค่ะ"

ฉันดันเขาไว้ เอาสิ คนปกติอย่างฉันกับคนป่วยสภาพแบบนี้ ดูซิใครมันจะชนะ

"ข้าวหอม..."

เขาพึมพำ

"อะไรคะ"

"พี่จะไม่ไหว"

"ก็นั่นไง ถ้าพี่ไม่ไปหาหมอพี่ก็ต้องกินโจ๊กแล้วก็ยานี่นะ"

"ไม่อยากกิน"

เหนือบ่นพลางส่ายหัวอีก ก่อนหน้านี้หมอกบอกกับฉันว่าเฮียของเขาไม่ชอบกินยาเท่าไหร่เพราะเขาเป็นคนแข็งแรงเลยไม่ได้กินยาบ่อยๆและเขาไม่ค่อยป่วยแต่พอเวลาป่วยขึ้นมาอาการเขาก็จะค่อนข้างหนัก

"ถ้าพี่ไม่กิน ข้าวจะพาพี่ไปโรงพยาบาล"

"..."

"แล้วเชื่อสิ อาการแบบนี้...หมอจับฉีดยาแน่ๆ"

พรึ่บ~

โอ้โห ลืมตาโพล่งเลยนะ สิ่งที่ฉันรู้จากหมอกมาอีกข้อคือเหนือกลัวเข็ม และคำขู่ของฉันได้ผล หมอกนี่มีประโยชน์กับฉันมากเลยนะ ฉันกลั้นขำท่าทีของเขาพลางถามอีกครั้ง

"จะกินมั้ยคะ"

"อื้อ กินก็กิน"

เขาทำหน้าหงุดหงิดแต่ยอม ฉันยิ้มพลางลุกเข้าครัวเพื่อเทโจ๊กใส่ชามและรินน้ำที่ไม่เย็นมาด้วย

ฟลุ่บ~

ฉันวางชามโจ๊กและน้ำลงตรงหน้าเขาพลางนั่งลงข้างๆ เหนือมองชามโจ๊กตรงหน้าพลางถอนหายใจ

"สักหน่อยก็ยังดีค่ะ จะได้หายเร็วๆ รู้มั้ยคะว่ามีคนเป็นห่วงอยู่"

"ใคร?"

เหนือถามฉันด้วยเสียงที่แหบลง ดูเหมือนพอเขาพูดบ่อยขึ้นเสียงก็เริ่มจะแหบ นี่สินะเขาถึงไม่พูดสักแอะในตอนแรกที่ฉันมา

"ข้าวไง"

ฉันชี้ตัวเองพลางยิ้มให้เขา เหนือชะงักพลางมองหน้าฉันแว่บเดียวก็หลบตาไปจ้องชามโจ๊กต่อ

เขินอ่ะดิ๊

"กินสิคะ จ้องแล้วไม่อิ่มหรอกนะ"