Beneath the Billionaire's Control의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

Tahimik ang buong mansion gaya ng nakasanayan, pero para kay Elara, parang may bumubulong na orasan sa bawat sulok ng silid—counting down. Isang linggo na lang. Isang linggo bago matapos ang isang buwang palugit na ibinigay ni Sebastian. Isang linggo bago matapos ang kasunduan na nagsimula bilang isang desperadong kasal sa papel.Nakatayo siya sa may floor-to-ceiling window, tanaw ang ilaw ng siyudad sa ibaba. Parang napakalayo ng lahat. Parang napakalayo ni Sebastian.Narinig niya ang mahinang tunog ng pagbukas ng pinto. Hindi niya kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.“Hindi ka pa natutulog?” malamig ngunit pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan.“Hindi pa,” sagot niya, marahan. “Ikaw?”“May meeting kanina. Katatapos lang.” Diretso itong naglakad papunta sa mini bar, nagbuhos ng whiskey sa baso. Walang emosyon ang mukha. Walang bakas ng pagod. Parang laging kontrolado.Pero alam ni Elara. May mga bagay na hindi niya nakikita—o ayaw ipakita.Huminga siya nang malalim

Hindi na malamig ang hangin.Pagbukas pa lang ng pinto ng private jet, sinalubong agad sila ng mainit at maalinsangang simoy ng hangin ng Pilipinas.Parang isang biglaang paalala na tapos na ang tahimik at kontroladong mundo ng Switzerland.Back to reality.Mula sa malayo, tanaw na ang ilang pamilyar na sasakyan ng kompanya ni Sebastian. May mga security personnel. May assistant. May driver. Lahat nakaabang.Walang press—dahil malinaw ang utos ni Sebastian.Controlled. As always.Habang bumababa si Elara ng hagdan, nakasuot ng simple ngunit elegante na white dress at sunglasses, napansin niyang parang mas mabigat ang bawat hakbang niya kumpara noong pumunta sila roon.Doon, tahimik lang sila.Dito, may mundo na naghihintay.Narinig niya ang mahinang boses ni Sebastian sa likod niya.“Stay close.”Hindi iyon lambing. Hindi iyon pag-aalala na halata.Pero hindi rin iyon purong utos.Pagkababa nila, agad lumapit ang assistant ni Sebastian.“Sir, welcome back. The board has been asking ab

Hindi sanay si Elara sa opisina ni Sebastian.Hindi dahil hindi siya marunong sa corporate world—lumaki siya sa negosyo ng pamilya niya. Marunong siyang makipag-usap sa investors, marunong siyang magbasa ng kontrata.Pero iba ang mundo rito.Mas malamig.Mas tahimik.Mas disiplinado.At higit sa lahat—mas nakatingin sa kaniya.“Good morning, Ma’am,” sabay-sabay na bati ng ilang empleyado nang dumaan siya sa hallway ng Montecarlos Building.Ma’am.Mrs. Montecarlos.Mabigat pa rin sa loob niya ang tawaging Mrs. Montecarlos.“Good morning,” mahinahon niyang tugon, may magaan na ngiti.Sinabi ni Sebastian kagabi na maaari siyang gumamit ng isang office sa executive floor. “For foundation planning,” sabi nito. “Mas madali kung nandito ka.”Hindi niya alam kung iyon ba ay para mas mabantayan siya—o para mas mapalapit.Paglabas niya ng elevator sa executive floor, sinalubong siya ng assistant ni Sebastian.“Ma’am, your office is ready. May ipapakilala rin sana si Sir sa inyo later—our new st

Maagang pumasok si Elara sa opisina nang araw na iyon, dala ang isang malinaw na desisyon sa isip—magpo-focus lang siya sa trabaho. Walang personal. Walang komplikasyon. Lalo na pagkatapos ng tensyon sa pagitan nila ni Sebastian nitong mga nakaraang araw.Pagpasok niya sa conference room para sa weekly briefing, naroon na si Lorenzo. Nakasandal ito sa mahabang mesa, hawak ang tablet at may kausap na dalawang senior staff. Pero nang mapansin siya nito, agad nag-iba ang ekspresyon.“Good morning, Elara,” bati nito, may bahid ng ngiti na parang matagal na siyang hinihintay.“Good morning,” sagot niya nang propesyonal, inilapag ang folder sa mesa at umupo sa pwesto niya.Sa buong meeting, hindi maikakailang prepared si Lorenzo. Siya ang nanguna sa presentation—malinaw ang data, maayos ang flow, at confident ang delivery. Paminsan-minsan, tumitingin ito kay Elara, tila ba gustong tiyakin na napapansin niya ang mga galaw nito.“Based on our projections,” sabi ni Lorenzo habang naglalakad sa

Hindi sanay si Sebastian na nawawala sa kontrol.Sa negosyo, siya ang laging may huling salita. Sa boardroom, siya ang nagdidikta ng desisyon. Sa buhay, siya ang nagse-set ng rules.Pero pagdating kay Elara, unti-unti niyang nararamdaman na may mga bagay na hindi niya kayang kontrolin—lalo na ang sariling emosyon.Nagsimula ang lahat sa isang simpleng gabi.Late na umuwi si Elara mula sa office. Hindi naman iyon bago. Pero nang bumukas ang pinto ng penthouse, may kakaibang gaan sa kilos niya—hindi pagod, hindi stressed. May bahagyang ngiti sa labi.Nasa sala si Sebastian, naghihintay kahit hindi niya inaamin sa sarili niya.“You’re late,” sabi niya, hindi malamig pero hindi rin mainit ang tono.“May last-minute revisions,” sagot ni Elara habang tinatanggal ang heels. “Lorenzo stayed to help.”“Of course he did,” sagot niya, halos pabulong.Napatingin si Elara. “What’s that supposed to mean?”“Nothing,” mabilis niyang sagot. “Seems like he’s always around when you need something.”“He’