All Chapters of Beneath the Billionaire's Control: Chapter 1 - Chapter 10

Chapter 1:Nagmamadali na ako, bukod sa late na sa trabaho nakatanggap pa ako ng balita na dinala si Papa sa hospital dahil inatake ito sa puso. Ang pulis na nagbabantay kay Papa ang tumawag sa'kin. Hindi naman sa wala akong pakialam sa kaniya pero saka ko na lang siya kukumustahin kapag kaya ko na siyang harapin ulit. Sa ngayon ay wala pa akong lakas ng loob para gawin iyon."Oy! Hindi ba iyan ang Montecarlos building? Owned by Sebastian Zen Montecarlos. I heard sila ang largest construction company sa bansa ngayon. Nahigitan pa nila ang Vera Construction, Simula ng bumagsak ng Vera Construction dahil sa corrupt na pamamalakad ng may-ari saka nakilala itong Montecarlos. Grabe bukod sa ang gwapo ni Sebastian, gosh! Mult-billionaire na rin siya." Rinig kong usapan ng mga officemate ko pagkarating ko sa harap ng building namin. Pinag-uusapan nila ang billboard ng bagong project ng sikat na construction company sa bansa. Ang pumalit sa company namin noon. Gwapo nga, pero mukhang maya

Nakaupo ako sa harap ng mesa ni Sebastian, hawak ang kontratang akala ko’y tapos ko nang intindihin. Pero mali ako. May isang pahina pa—nakahiwalay, mas makapal, mas malinaw ang bigat.WEDDING CLAUSEHuminto ang paghinga ko.“Hindi pa iyon ang huli,” sabi ni Sebastian, kalmado, parang normal lang ang susunod niyang sasabihin. “May kondisyon ang kasunduang ito.”“Akala ko malinaw na lahat,” sagot ko, bahagyang paos.“Malinaw,” tugon niya. “Pero hindi kumpleto.”Inusog niya ang papel palapit sa akin. Parang kutsilyong dahan-dahang inilapag sa mesa.“Ang kasal,” wika niya, “ay gaganapin sa loob ng tatlumpung araw.”Nanlaki ang mata ko. “Thirty days?”“Enough time para maging kapani-paniwala,” sagot niya. “At sapat para ihanda ka.”Binasa ko ang mga linya—mas mabagal, mas maingat.The bride agrees to comply with all wedding arrangements decided by the groom. No objections regarding venue, guest list, attire, or vows. Public display of unity is required. Refusal will result in immediate

Nakakabingi lagi ang katahimikan.Tahimik na gusto ko tuwing si Sebastian ang kaharap ko—ngunit ang uri ng katahimikan na ito ay parang may nakatingin kahit wala kang nakikita. Ang bawat hakbang ko sa marmol na sahig ay may echo, parang paalala na hindi ako dapat naroon.“Huwag kang mag-alala,” sabi ni Sebastian habang naglalakad kami sa mahaba at maliwanag na hallway. “Sanayan lang.”Sanayan.Parang may kumurot sa dibdib ko sa salitang iyon. Paano ko sasanayin ang sarili ko kung hindi naman ito ang nais ko.Huminto siya sa harap ng isang pintong mas malaki kaysa sa dati kong kwarto. Binuksan niya iyon. “Your room,” wika niya. “Temporary.”Napatingin ako sa loob—maluwang, maayos, sobrang perpekto. Parang hotel na walang kaluluwa. Isang kama na parang hindi pa natutulugan, mga kurtinang makapal, at bintanang tanaw ang buong siyudad.“Temporary?” tanong ko.“Hangga’t hindi pa tayo kasal,” sagot niya. “Pagkatapos niyon, magbabago ang arrangement.”Hindi ko na tinanong kung paano.Pumaso

ELARA’S Point of ViewHindi agad nawala sa sistema ko ang boses ni Andrea kahit nakaalis na kami sa gallery. May mga salita kasing hindi kailangan isigaw para marinig at maintindihan, sapat na ang paraan ng pagkakabitaw, sapat na ang kumpiyansang pinakita niya.“He doesn’t protect what he doesn’t own.” Paulit-ulit iyon sa isip ko habang nakaupo ako sa passenger seat ng sasakyan, nakatingin sa mga ilaw sa labas ng bintana parang mga alaala na ayaw ko ng alalahanin. Tahimik si Sebastian habang nagmamaneho, ang panga niya bahagyang naka-set sa isang linya na hindi ko mabasa kung galit ba iyon o natural lang sa kaniya. Sanay ako sa katahimikan niya, ngunit iba ang katahimikang iyon—mas mabigat, mas may iniingatan.Hindi ko alam kung bakit hindi ako agad nagsalita. Marahil dahil ayokong magmukhang naapektuhan. Marahil dahil ayokong patunayan ang anumang pagdudua na may kakayahan ang isang nakaraan na guluhin ang kasalukuyan namin.Hindi ko kinaiinggitan ang ganda ni Andrea. Hindi ko rin k

Hindi niya na maalala kung paano siya nakalabas ng mansion.Basta ang alam lang ni Elara, nanginginig ang mga kamay niya habang binubuksan niya ang pinto ng sasakyan. Hindi siya nagpaalam. Hindi siya nag-iwan ng mensahe. Hindi niya sinagot ang dalawang tawag ni Sebastian habang umaandar siya palabas ng gate na parang may hinahabol.Pero ang totoo?Hindi siya tumatakbo palayo kay Sebastian.Tumatakbo siya palayo sa sarili niya.Sa bawat salitang binitawan nito kanina—"May kontrata tayo, Elara. At ako pa rin ang masusunod sa lahat."Paulit-ulit iyong umuukilkil sa isip niya habang nasa daan. Parang bawat ilaw sa kalsada ay isang paalala kung gaano siya kaliit sa mundong ginagalawan ni Sebastian.She thought she was strong enough.She thought she could survive being married to a man who treated everything like a negotiation.But she didn’t expect it would hurt this much.—Pagdating niya sa lumang apartment building sa Makati, parang biglang bumagal ang mundo.Dito sila nakatira noon ng