บททั้งหมดของ ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงิน: บทที่ 31 - บทที่ 40

"คุณทำเป็นบังเอิญเจอเขาที่คลับนั่น เพราะคุณเป็นห่วงพยาบาลคนนั้นใช่ไหมครับ?" คิวทำตาลุกวาวยิ้มกริ่มเมื่อรู้ว่าตัวเองตามทันแผนของยู และรู้สึกว่าตัวเองฉลาดขึ้นมาอีกระดับ"อือ! ก็เธออุตส่าห์ให้ข้อมูลเรานี่นะ ก็ต้องปกป้องแหล่งข้อมูลเป็นธรรมดา แล้วอีกอย่างเธอก็เป็นเหยื่อคนหนึ่งด้วย" เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"หมายถึงอะไรเหรอครับ?" คิวสีหน้าเปลี่ยนเป็นกังวลทันที"เธอบอกว่า หมอนั่นเคยพยายามลวนลามเธออยู่หลายครั้ง และเธอก็เคยร้องเรียนเรื่องนี้ไปแล้วด้วย แต่...นายก็น่าจะรู้ว่ามันเป็นยังไง" ยูขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดตรงขมับ"ผมพอจะนึกภาพออก และเธอยังต้องทำงานกับคนแบบนั้นต่ออีก ไม่ง่ายเลยนะครับ" เขาพ่นลมออกจากปากเพื่อผ่อนคลาย "คุณยูเคยยิงใครไหมครับ?" เขาหันมามองหน้ายูรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ"นอกจากเป้ากระดาษในสนามยิงปืน ฉันก็แทบไม่ได้พกปืนด้วยซ้ำ" เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง "แต่ถ้าเป็นพี่ฉันล่ะก็ เขาไม่เคยลังเลที่จะทำอะไรที่ควรทำเลย""หมายความว่ายังไงเหรอครับ?" คิวขมวดคิ้วสงสัย"ตอนเริ่มเข้ามัธยมปลาย ฉันเคยคุยกับรุ่นพี่คนหนึ่งเพราะคิดว่าเขาโสด แต่มารู้ทีหลังว่าเขาแค่ทะเลาะกันกับแฟน พอหลังเลิกเรียนฉันก

ยูเข้ามาที่ห้องทำงานของตัวเองตั้งแต่เช้ามืด เพื่อตรวจดูข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาเกี่ยวกับการเปรียบเทียบรายชื่อของผู้เช่าในอพาร์ตเมนต์กับผู้ต้องสงสัย เขาหวังว่าจะโชคดีพอให้เชื่อมโยงอะไรได้บ้าง เพราะตอนนี้เขาพอจะคิดวิธีที่คนร้ายใช้ออกจากห้องของผู้ตายได้แล้ว เพียงแต่ยังขาดข้อมูลอีกบางส่วนที่อาจจะทำให้เขาสามารถรู้ตัวคนร้ายได้เขาพยายามลองเปรียบเทียบด้วยโปรแกรมในโน๊ตบุ๊คส่วนตัว ค้นหาชื่อที่ตรงกันอยู่หลายแบบ แต่ปรากฏว่าไม่มีชื่อหรือแม้แต่นามสกุลที่ตรงกันเลย จนเวลาล่วงเลยไปอีกกว่าสามสิบนาที ยูลองเปลี่ยนจากการเปรียบเทียบรายชื่อมาเป็นระยะเวลาในการเช่า เพื่อเข้าถึงข้อมูลส่วนตัวของผู้เช่า และตีวงให้การค้นหาแคบลง เริ่มจากการวิเคราะห์ที่ว่า คนร้ายเป็นผู้ชาย อายุน่าจะไม่ห่างจากผู้ตายมากทำให้เข้าถึงได้ง่าย อายุคงห่างกันไม่เกินสิบปี จากสภาพห้องที่ไม่มีการบุกรุกหรือคนร้ายมีกุญแจห้อง เลยตั้งข้อสันนิษฐานว่าน่าจะรู้จักกันมากพอ หรือเชื่อใจพอจะเปิดประตูต้อนรับจากเจ้าของห้องเอง และที่สำคัญ คนร้ายใช้เวลาอยู่กับเหยื่อแทบทั้งคืนเพื่อก่อเหตุฆาตกรรมและทำลายหลักฐานอย่างใจเย็น และออกจากที่เกิดเหตุไปโดยไม่มีใครสังเกตเ

"เฮ้! หมอ ผลเป็นยังไงบ้าง" ยูยกมือทักทายหญิงสาวผมน้ำตาลแดง สวมแว่นทรงกลมไร้กรอบรับกับใบหน้ารูปไข่ที่ดูน่ารักของเธอ กำลังปรากฏบนจอมือถือ ก่อนยูจะหันกลับมาจดจ่อกับหน้าจอโน๊ตบุ๊คบนโต๊ะทำงาน"อย่างที่คุณสงสัยไม่มีผิด ฉันลองเปรียบเทียบการแต่งหน้าของเธอที่ลงในโซเชียลมีเดียกับวันที่เธอเสียชีวิต ค่อนข้างแตกต่างชัดเจนค่ะ" เธอพูดพลางเคี้ยวแซนด์วิชในปากอย่างเอร็ดอร่อยหลังจากยูได้รับรายงานผลด้านนิติเวช และผลที่ระบุการเสียชีวิตของเหยื่อคือการจมน้ำตาย เพราะผลชันสูตรพบน้ำในปอดของเหยื่อ เขาจึงต้องกลับมาดูข้อมูลในที่เกิดเหตุใหม่ จนไปสะดุดกับสภาพของเหยื่อที่ไม่เหมือนจะจมน้ำได้ หรือมีจุดสังเกตได้ว่ามีส่วนใดเปียกน้ำมากเป็นพิเศษ นอกจากส่วนแขนที่มีเลือดออกจมอยู่ในน้ำเพียงแค่นั้น พอให้เพื่อนในทีมที่เป็นศัลยแพทย์ลองไปตรวจดูอีกครั้ง ทำให้มั่นใจในการสันนิษฐานที่ว่า หลังจากเหยื่อเสียชีวิตจากการจมน้ำ ฆาตกรก็แต่งตัวให้เหยื่อใหม่ ทั้งการแต่งหน้า และจัดทรงผมอำพรางการจมน้ำของเธอ ถึงแม้คนร้ายจะทำได้ดีจนตบตาตำรวจได้ แต่สำหรับผู้หญิงด้วยกันแล้ว มันมีจุดที่ให้จับผิดได้เต็มไปหมด"แล้วในกระเพาะของเหยื่อล่ะ" ยูถามต่อ"คิด

"คิว นาย เอ่อ..." ยูพยายามเรียบเรียงคำพูด หาถ้อยคำที่เหมาะสมที่สุด เพื่อจะถามคิว พลางเขย่าแก้วกาแฟที่เหลือแค่น้ำแข็งเกือบเต็มแก้ว"คุณยูมีอะไรหรือเปล่าครับ?" คิวถามพลางยกกาแฟขึ้นจิบ"นาย เอ่อ...ไม่สิ สมมติถ้านายรู้ว่าคนที่นายเคารพนับถือ ทำความผิด นายจะทำยังไง" ถึงแม้ยูจะพยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด แต่สำหรับการแสดงครั้งนี้ ถือว่าทำออกมาได้แย่มากๆ และมันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่คิวจะมองออกคิวหัวเราะ "ถ้าคุณยูจะหมายถึงผู้กองเนทละก็... ผมว่าเป็นไปไม่ได้หรอก" "ทำไมล่ะ?" ยูขมวดคิ้วเล็กน้อย"ก็... สามปีที่ผมรู้จักกับผู้กอง ผมมั่นใจว่า ถ้าให้เขาทำอะไรที่ไม่ถูกต้อง เขาคงลาออกจากตำรวจ ที่เป็นอาชีพที่เขารักซะยังดีกว่า" เขาตอบอย่างมั่นใจ"ถ้างั้น... นายรู้ความสัมพันธ์ของคนคนนี้กับผู้กองเนทไหม" ยูยื่นมือถือที่มีภาพถ่ายของผู้ชายในชุดสูทสีดำให้คิวดู"นี่... คนที่อยู่ในคลับ ผู้ชายคนที่อยู่หน้าห้องคนนั้นนี่ครับ" คิวละสายตาจากมือถือ จ้องมาที่ยูเพื่อรอฟังคำตอบ"อืม" ยูพยักหน้า "เหมือนผู้กองเนทจะรู้จักกับผู้ชายคนนี้มากกว่าที่เรารู้ก็ได้ แต่ฉันก็ยังไม่รู้หรอกว่าเกี่ยวข้องอะไรกันพิเศษไหม แต่ท่าทีของผู้

เหลือเวลาอีกเก้าวันจะถึงวันที่สิบห้าเดือนพฤศจิกายน ถ้าการสันนิษฐานถูกต้อง จะเป็นวันที่ฆาตกรต่อเนื่องลงมือฆ่าเหยื่ออีกครั้งตามที่มันเขียนไว้ในที่เกิดเหตุครั้งล่าสุด แต่นักสืบทั้งสองคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนร้ายเป็นใคร หรือแม้แต่แรงจูงใจในการฆ่า ความเชื่อมโยงของเหยื่อแต่ละราย แม้แต่หลักฐานต่างๆ ที่รวบรวมได้ก็ไม่เพียงพอจะบอกได้ว่าการสืบสวนมาถูกทาง ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคิดว่าเข้าใกล้คนร้าย สุดท้ายกลายเป็นว่าพวกเขาแค่เดินตามเกมที่คนร้ายวางไว้ จนยูเองอดคิดไม่ได้ว่าคนร้ายอาจเป็นคนในองค์กรตำรวจ หรือมีคนเอาข้อมูลการสืบสวนส่งให้คนร้าย จนมันสามารถนำพวกเขาไปก่อนอยู่หนึ่งก้าวเสมอยูกลับมาที่คอนโดของตัวเองในรอบสัปดาห์ เพราะการที่เขาพักอยู่ที่ทำงานชั่วคราวมันเริ่มทำให้อาการนอนไม่หลับกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง อาจเพราะสิ่งแวดล้อมที่เหมือนกับว่าเขาต้องทำงานอยู่ตลอดเวลา และยิ่งเวลาเหลือน้อยมันยิ่งทำให้ความกังวลเพิ่มทวีคูณ ข้อมูลต่างๆ ของคดีที่เหมือนจิ๊กซอว์จำนวนมาก แต่ชิ้นที่เขาได้มามันไม่เพียงพอจะทำให้รู้ได้ว่ามันพอจะต่อเป็นภาพอะไรได้ เหมือนที่มีอยู่จะเป็นเพียงจิ๊กซอว์ที่เข้ากับชิ้นอื่นไม่ได้เท่านั้นเองเข