บททั้งหมดของ ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงิน: บทที่ 21 - บทที่ 30

หลังจากได้รับอีเมลข้อมูลใหม่เกี่ยวกับคดี นักสืบทั้งสองก็ต้องเปลี่ยนจากความตั้งใจที่จะไปร้านอาหารเช้าชื่อดังในเมือง เป็นร้านฟาสต์ฟู้ดแบบไดรฟ์ทรูแทนเพื่อจะได้ไม่เสียเวลาในการเดินทาง หลังผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงทั้งสองคนก็เลี้ยวรถเข้าจอดหน้าร้านกาแฟชื่อดังที่คุ้นเคย"ขอโทษนะครับ พอจะจำคนในภาพนี้ได้ไหมครับ ผมคิดว่า...เขาน่าจะเป็นลูกค้าประจำที่ร้านนี้" ยูยื่นยกมือถือที่มีภาพผู้ชายคนหนึ่งให้พนักงานประจำอยู่หน้าเคาน์เตอร์ดู พนักงานสาวขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนไม่แน่ใจก่อนหันกลับไปมองพนักงานสาวอีกคนที่กำลังชงกาแฟอยู่ด้านหลัง"อ้อ! จำได้ค่ะ" พนักงานสาวอีกคนเดินเข้ามาดูคนในภาพที่ยูยื่นให้ดู หลังจากชงกาแฟเสร็จ "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถามด้วยสีหน้ากังวลปนความสงสัย"ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่แวะมาแถวนี้เลยจะซื้อกาแฟไปฝากเขาสักหน่อย เขาน่าจะเป็นลูกค้าประจำที่นี่เลยลองถามดูว่าเขาชอบเมนูอะไรเป็นพิเศษ" ยูถามด้วยน้ำเสียงสุภาพพร้อมรอยยิ้ม แต่ใบหน้าพนักงานสาวเหมือนยังกังวลที่จะตอบคำถาม อาจเป็นเพราะเธอรู้ว่าทั้งสองคนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากบัตรที่คล้องคออยู่ แต่ยูก็รีบพูดต่อในทันที "พอดีเขาไม่รับสายน่ะครับ เลยคิดว

"ได้อะไรหรือเปล่าครับ" คิวถามยูหลังจากทั้งคู่ขับรถออกมาจากร้านโมเดลได้ประมาณห้านาที"คืออะไร?" ยูถามห้วนๆ"คงไม่ได้มาถึงที่นี่แค่เพื่อซื้อกาแฟมาฝากเขาหรอกใช่ไหมล่ะครับ" คิวมองด้วยหางตาอย่างเจ้าเล่ห์"ฉันแค่อยากเข้าห้องน้ำ" ยูตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"เข้าห้องน้ำเนี่ยนะ!" คิวเสียงสูง "ครั้งก่อนคุณยูก็แสร้งทำเหมือนเป็นพวกคลั่งไคล้ในโมเดลมาก ทั้งที่ตัวเองเพิ่งซื้อมาแท้ๆ" เขาชำเลืองมาที่ยู รอดูว่าเขาจะตอบอย่างไร แต่คำตอบที่ได้มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เหมือนพวกตัวร้ายในภาพยนตร์ เวลาแผนการร้ายกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น"เอาน่า นายไม่ต้องกลัวว่าความจะแตกหรอก เขาเป็นพวกไม่ค่อยพูดคุยกับใครง่ายๆ อยู่แล้ว เขาไม่เอาเรื่องของเราไปถามคุณเบนหรอก อย่างเช่นว่าตำรวจมาถามอะไรบ้าง คุณได้บอกอะไรเกี่ยวกับผมไหม” ยูทำเสียงเลียนแบบคล้ายกำลังเป็นนักแสดงมากความสามารถ “หรือพนักงานร้านกาแฟก็ตาม เพราะถ้าเขาอยากคุยกับผู้หญิงคนนั้น คงไม่ปล่อยเวลาล่วงเลยมาตั้งสองปีขนาดนี้หรอก จริงไหมล่ะ""อืม..." คิวพยักหน้าเบาๆ เหมือนเห็นด้วย แต่ยังเม้มปากแน่นครุ่นคิดอะไรบางอย่าง "แล้วถ้าเกิดเขาอยากเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีเอาตอนน

"เราจะไปขอคำปรึกษาจากใครเหรอครับ?" คิวพยายามถามซ้ำอีกครั้งเพื่อให้ได้คำตอบ แต่ยูก็ไม่มีทีท่าจะบอก เหมือนว่าเขากำลังมีความสุขจนปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากให้เห็น เหมือนตัวร้ายในหนังที่เขาชอบบ่อยๆ และการทำให้คิวอยากรู้จนแทบคลั่ง มันก็เหมือนความสนุกอย่างหนึ่งของเขาไปแล้ว"ไปถึงก็รู้เองแหละ แต่รับรองว่ามันเซอร์ไพรส์สำหรับนายมากแน่ๆ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบหมากฝรั่งจากกระเป๋ากางเกงเลื่อนออกมาจากซองยื่นให้คิวหนึ่งชิ้น และแกะออกจากซองเอาเข้าปากตัวเองอีกชิ้น "พอดีคนที่เราจะไปเจอเขาไม่ค่อยชอบกลิ่นบุหรี่น่ะ" ยูพูดเสริมหลังเห็นท่าทีสงสัยของคิว “เขาเป็นคนที่มีประสาทสัมผัสการรับกลิ่นดีอย่างกับพวกมนุษย์กลายพันธุ์ในหนังเอ็กซ์เมนเลยล่ะ“ ยูหัวเราะคิกคักอย่างพอใจหลังใช้เวลาเดินทางสามสิบห้านาที ในชั่วโมงเร่งด่วนของช่วงเย็น ก็เดินทางมาถึงร้านกาแฟสีขาวรูปทรงลูกบาศก์สามลูกตั้งซ้อนกันดูแปลกตา ก่อนยูจะค่อยๆ ขยับรถเข้าที่จอดรถหน้าร้านด้วยความระมัดระวัง เพราะรถที่จอดอยู่ก่อนหน้ากินพื้นที่เข้ามาจนแทบจะเลยเส้นมาอีกฝั่ง และมันก็เหลือที่จอดแค่ช่องเดียว ยิ่งถ้าต้องวนหาที่จอดรถใหม่เขาคงต้องโดนคนที่นัดไว้ด่ามากกว่าน

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงในคาเฟ่ที่คับคั่งไปด้วยผู้คนแวะเวียนเข้ามาไม่ขาด มีทั้งนักเรียนมัธยม นักศึกษา และพนักงานบริษัท เพราะเป็นคาเฟ่อยู่ใจกลางเมืองแต่มีพื้นที่กว้างขวาง ซึ่งหาคาเฟ่แบบนี้ได้ไม่ง่ายนัก โดยเฉพาะคาเฟ่ที่มีพื้นที่จอดรถได้ปริมาณมาก แต่ก็ไม่เคยเพียงพอกับผู้คนที่ต้องการมาที่นี่ สำหรับยูแล้วคาเฟ่นี้เรียกได้ว่าเป็นร้านประจำเลยก็ว่าได้ เพราะอยู่ห่างจากคอนโดของเขาแค่ห้านาที ทำให้เขาสามารถเดินมาที่นี่ได้บ่อยเท่าที่ต้องการ หลังจากดื่มกาแฟในแก้วหมด ยูเดินมาสั่งเป็นดาร์กช็อกโกแลตเพิ่มอีกสองแก้ว พร้อมกับครัวซองต์ ก่อนกลับไปนั่งที่โต๊ะด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลายมากขึ้นกว่าตอนที่จะมาที่นี่"คุณยูครับ" คิวเริ่มถามหลังจากยูนั่งลงที่โต๊ะ ซึ่งตอนนี้เขาย้ายไปนั่งฝั่งตรงข้าม "พวกคุณเป็นฝาแฝดกันใช่ไหมครับ?""อื้อ ทำไม?" ยูยกดาร์กช็อกโกแลตขึ้นดื่ม"เปล่าหรอก ผมเห็นคุณยูเรียกพี่น่ะ""อ้อ..." ยูรีบพูดขึ้น "เขาดูเป็นผู้ใหญ่น่ะ ตั้งแต่เด็กๆ เขาก็เป็นคนพึ่งพาได้มาตลอด และคอยปกป้องฉันเสมอจนถึงตอนนี้ แต่เขาไม่ค่อยพูด ไม่ชอบเข้าสังคม และแสดงความรู้สึกไม่ค่อยเก่ง จนเรียกได้ว่าเป็นคนเย็นชานั่นแหละ แต่จริงๆ

ทางเดินเล็กๆ และแคบประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง ทอดยาวลึกเข้าไปหลังคลับ นำนักสืบหนุ่มสองคนไปยังห้องที่มีชื่อเรียกว่าเรดรูม สำหรับลูกค้าแบบวีไอพี ขณะที่มีชายร่างใหญ่และตัวสูงที่แม้แต่ยูและคิวสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร ยังต้องแหงนหน้าเพื่อคุยกับเขา ประตูทางเข้าเป็นประตูเหล็กขนาดใหญ่ หลังจากผ่านประตูตรวจบัตรและเดินต่อเข้ามาอีกเล็กน้อยก่อนจะถึงประตูที่มีฉนวนกันเสียงขนาดใหญ่สีดำ พร้อมกับชายร่างใหญ่สองคนยืนหน้าประตูเพื่อคอยเปิดประตูให้ลูกค้า เช่นเดียวกับประตูอีกบานทางขวาที่ทั้งสองคนเข้ามาก็จะมีอีกสองคนยืนเฝ้าอยู่ หลังจากผ่านทางเดินเล็กๆ มาสักพัก ก็พบบันไดที่นำขึ้นมาชั้นสองของอาคาร เสียงเพลงและแรงสั่นสะเทือนที่รู้สึกได้ระหว่างทางเดินเล็กๆ เริ่มเงียบลง ก่อนจะพบช่องทางเดินบนชั้นสองที่ทอดยาวไปทางซ้าย ขนาดกว้างขวางกว่าทางเดินเมื่อครู่เป็นสองเท่า เพดานสูง พร้อมกับไฟประดับตลอดทางเดินอย่างหรูหราคล้ายอยู่ในคฤหาสน์ ระหว่างทางเดินพบประตูห้องแทรกอยู่ทั้งสองฝั่งประมาณสี่ห้อง ประตูปิดทึบ ไร้หน้าต่าง ไม่สามารถมองเห็นด้านใน หรือแม้แต่เสียงเล็ดลอดออกมา อาจเพราะไม่มีอะไรด้านในห้อง หรือเก็บเสียงได้ดีมากจนด้านนอ