บททั้งหมดของ ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงิน: บทที่ 1 - บทที่ 10

คิวหยิบซองพลาสติกใสปิดสนิท ที่ด้านในมีกระดาษเล็กๆ เท่าฝ่ามืออยู่หนึ่งแผ่น รอยฉีกเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่เพิ่งเริ่มหัดเขียน พอตัวเองเขียนไม่สวยก็ฉีกทิ้งแล้วเขียนใหม่ ตัวหนังสือบนกระดาษนั้นก็เช่นกัน ไม่ต่างจากลายมือเด็ก ลงแรงกดปากกาจนแทบทะลุกระดาษ ขนาดตัวอักษรเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง ล้นบรรทัด เส้นขาดๆ หายๆ จนยูพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด แต่เขาก็รับซองพลาสติกที่มีหลักฐานอยู่ในนั้นมาถือไว้ในมือของเขาอยู่ดี เขาลองยกแผ่นกระดาษขึ้นส่องผ่านแสงไฟ เพ่งมองมันใกล้ๆ เผื่อเจออะไรสักอย่างที่พอจะมีประโยชน์ พลางทำมือเหมือนลองเขียนตามคำในกระดาษลงไปในอากาศด้วยมือข้างหนึ่ง"เป็นยังไงบ้างครับคุณยู?" คิวเดินเข้ามาใกล้ๆ เพราะเห็นยูเอาแต่ยืนนิ่งพร้อมกระดาษแผ่นนี้ในมืออยู่นานสองนาน กับมือข้างหนึ่งที่ยังวาดตวัดนิ้วไปมาในอากาศ"อ่อ! แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ" ยูลืมตาพร้อมกับหันมายิ้มให้คิว"เอ๊ะ! ผมน่ะเหรอ? คงเพราะคนเขียนตัวหนังสือไม่สวยละมั้งครับ หรือไม่แน่มือเขาอาจจะมีปัญหาอยู่ก็ได้ อย่างเช่นอาจจะพิการ ไม่ก็ใช้มันได้ไม่ถนัด แล้วคุณยูคิดว่ายังไงล่ะ""ฉันคิดว่า...เขาเป็นคนน่าสนใจทีเดียว ถ้าไม่ติดที่เขาเป็นฆาตกร" ยูรีบพ

"คุณยูครับ!" ตำรวจหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ห้องทำงานชั่วคราวของยูด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ หายใจไม่เป็นจังหวะ ตั้งแต่เช้า ยูยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดพักก่อน"มีความคืบหน้าเรื่องคดีแล้วใช่ไหม?" ยูไถเก้าอี้ที่มีล้อเล็กๆ ของเขาผละออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานพลางควงปากกาด้ามสีดำไว้ในมือรอฟังสิ่งที่คิวจะบอก"ผมคิดว่าผมรู้แล้วครับว่าใครเป็นเหยื่อสามรายก่อนหน้านี้" คิวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอย่างพอใจ"ไหนลองเล่าสิ่งที่นายอดหลับอดนอนหามาได้สิ" ยูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางหมุนเก้าอี้ที่นั่งไปมาพร้อมกับกดเปิดปิดปากกาซ้ำๆ"ผมลองกลับไปค้นดูคดีฆ่าตัวตายในช่วงหนึ่งปีนี้อย่างที่คุณยูบอก ปรากฏว่าผมไปพบคดีที่มีความเชื่อมโยงกันที่ไม่ได้สังเกตมันมาก่อน" คิวยืนพูดพลางยื่นแฟ้มคดีเปิดหน้าที่มีภาพถ่ายในที่เกิดเหตุให้ยูดู "มีคดีที่สรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายอยู่หลายคดีก็จริง แต่ผมมั่นใจว่าต้องเป็นสามคดีนี้แน่นอน""ทำไมนายมั่นใจขนาดนั้นล่ะ?" ยูยังไม่ละสายตาจากภาพถ่ายในแฟ้ม"เพราะทั้งสามคดีนี้มีโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินถูกวางไว้ในที่เกิดเหตุเหมือนกันกับที่เราเจอในคดีล่าสุด""แล้วนายมั่นใจไ

"นี่คือ..." ยูใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้บีบริมฝีปากล่างของตัวเอง ยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "...คอลเลคชั่นโมเดลจิ้งจอกเหรอครับ""ใช่แล้วครับ" เบนยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายผ่านแว่นกลมโตของเขา "แต่ขอโทษนะครับ ที่ไม่มีของที่คุณหาอยู่" เขาค้อมศีรษะเล็กน้อยขอโทษ ขณะที่ยูหยิบโมเดลจิ้งจอกที่วางบนเคาน์เตอร์แต่ละตัวขึ้นมาดูอย่างเบามือ ก่อนที่จะหันกลับมาที่เบน แต่เหมือนเขาจะรู้ว่ายูจะถามเรื่องอะไร "โมเดลจิ้งจอกน้ำเงินของผมมีคนเสนอราคาที่สูงมากๆ และเขาก็ดูอยากได้มันเอามาก ผมเลย...ต้องยอมขายน่ะครับ""อ้อ...แล้วราคาที่สูงมากๆ นี่คือเท่าไหร่เหรอครับ""ห้าหมื่นบาทครับ""ห้าหมื่น!!" คิวพูดเสียงดังด้วยความตกใจ "โมเดลตัวแค่นี้เนี่ยนะ" เขาหันไปมองโมเดลจิ้งจอกตัวอื่นๆ ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ก่อนพ่นลมออกจากปาก"เออ...มีแค่โมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินแบบเดียวเท่านั้นแหละครับ ที่ราคาสูงขนาดนั้น ส่วนโมเดลที่เหลือราคาหลักพันแค่นั้นเอง""ว้าว!! ราคาต่างกันมากเลยนะครับ" คิวยังพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น"ใช่ครับ แต่ถ้าเป็นช่วงประมาณหกปีก่อนหน้านี้ละก็..." เบนกลอกตาขึ้นเหมือนพยายามนึกอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะเริ่มเล่าความทรงจำวันแร

ควันสีขาวลอยฟุ้งอย่างอ้อยอิ่งขึ้นผสมกับสีส้มของท้องฟ้ายามเย็นหลังฝนหยุด ยูเอนตัวพิงพนักม้านั่งหินอ่อนทิ้งศีรษะลงบนขอบพนักพิง ปิดเปลือกตาสนิทปล่อยให้มวนบุหรี่ในมือที่ทิ้งดิ่งข้างลำตัวค่อยๆ ไหม้ไปอย่างช้าๆ ขณะที่มืออีกข้างวางบนโต๊ะหินอ่อน เคาะปลายนิ้วเบาๆ คล้ายไล่สเกลเปียโน"อยู่นี่เองเหรอครับ ผมไปหาที่ห้องทำงานไม่เจอ คิดว่าคุณยูจะไปหากาแฟดื่มเสียอีก" คิวนั่งลงม้านั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกระดาษหนึ่งแผ่นวางลงบนโต๊ะ"ได้ผลเปรียบเทียบลายนิ้วมือของเบนแล้วใช่ไหม?" ยูขยับตัวขึ้นมานั่งตัวตรง ก่อนจะขยี้บุหรี่ที่สูบค้างไว้ลงในที่เขี่ยบุหรี่สเตนเลสทรงกระบอกข้างม้านั่ง "ไม่ตรงกันใช่ไหม?" ยูไม่เว้นจังหวะให้คิวได้ตอบคำถาม"เอ๊ะ! ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นละครับ?""ไม่รู้เหมือนกัน""ห๊ะ!!""เปล่าหรอกแค่...เขาอาจยังไม่ตรงกับลักษณะผู้ต้องสงสัยในแบบที่ฉันคิดไว้ล่ะมั้ง" ยูหยิบกล่องเหล็กสีเงินขนาดพอดีกับกระเป๋าเสื้อเชิ๊ตสีดำของเขาออกมาก่อนจะเปิดมันออก "นายสูบบุหรี่ไหม?" ยูไม่ได้รอคำตอบจากคิว เขายื่นกล่องเหล็กแบนๆ ที่เหลือบุหรี่อยู่สี่มวน ให้คิวหยิบ เขามีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบไปหนึ่งมวนคาบไว้ในปาก "แต่ฉัน

หลังจากขับรถตามแอปพลิเคชันนำทางตามถนนหลักข้ามเมืองนานกว่าหนึ่งชั่วโมง แอปพลิเคชันนำทางก็แจ้งเตือนให้เบี่ยงออกจากถนนหลัก เลี้ยวรถผ่านใต้สะพานกลับรถ เดินทางต่อไปตามถนนคอนกรีตเล็กๆ ที่พอให้รถขับสวนกันไปมาได้แบบช้าๆ ตลอดสองข้างทางส่วนใหญ่เป็นสวนปาล์ม และสวนมะพร้าว กินพื้นที่เป็นบริเวณกว้างสลับกับโรงงานอุตสาหกรรมแปรรูปขนาดเล็ก และตึกให้เช่าตั้งอยู่กันอย่างห่างๆจนใช้เวลาเดินทางผ่านไปอีกสามสิบนาที แอปพลิเคชันนำทางก็แจ้งเตือนว่ามาถึงจุดหมายซึ่งอยู่ทางซ้ายเรียบร้อยแล้ว และปลายทางที่แอปพลิเคชันนำทั้งสองคนมาเป็นอาคารพาณิชย์สองชั้น มีทั้งหมดหกห้อง แต่ดูเหมือนจะมีผู้เช่าแค่สามห้อง เพราะมีป้ายให้เช่าแปะไว้ที่ประตูของอีกทั้งสองห้องนั้น และเมื่อดูจากสีป้ายที่ซีดและข้อความบางคำที่เลือนหายก็พอจะคาดเดาได้ ว่าไม่มีผู้เช่ามานานมากแล้ว"คงจะเป็นห้องที่อยู่ริมสุดนั่นสินะ" ยูเอ่ยขึ้น ก่อนนักสืบหนุ่มทั้งสองคนจะเดินลงจากรถ ตรงไปห้องที่อยู่ริมสุดถัดจากห้องว่างที่ขึ้นป้ายให้เช่าสองห้องติดกันนั้น"ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเราจะมาหาใคร คงดูไม่ออกเลยนะครับ ว่าเจ้าของห้องนี้คือคนที่เราตั้งใจมาพบ" คิวหยุดยืนตรงหน้าห้องสุดท