Todos os capítulos de รักสุดร้ายท้ายสุดรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

สัปดาห์ต่อมาด้านมอสและวันนี้เป็นอีกวันที่เชอเนมเธอต้องมาทำความสะอาดที่เพนท์เฮ้าส์ของผมหลายวันมานี้ตั้งแต่ผมเจอเชอเนมที่หอสมุดในวันนั้น เรายังไม่ได้คุยกันเพราะเธอตั้งใจหลบหน้าผม ผมรู้ได้ไงนะเหรอ เพราะเชอเนมเธอเปลี่ยนเวลาเข้าเพนท์เฮ้าส์จาก 6 โมงเป็น 2 ทุ่มที่ ผมรู้ว่ายัยนั้นตั้งใจให้ผมออกจากบ้านแล้วถึงจะเข้าไปทำงาน ซึ่งเป็นเช่นนี้มา 3 ครั้งติด@SKY Club ขณะที่ร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงสีเข้มนั่งดื่มกับกลุ่มเพื่อนๆในผับ สายตาคมเหลือบมองร่างบางที่กวาดๆ เช็ดๆ ถูๆ ในแอพพลิเคชั่นกล้องวงจรปิดผ่านหน้าจอไอโฟน“หึ...ไม่อยากเจอ ก็จะไม่เจอ ใครสน” ในเมื่อตั้งใจหลบหน้าใครสน มอสได้แต่คิด ทว่าขณะที่ร่างสูงนั่งดูอยู่นั้น“เชี่ย มึงมองดูไร ทุกวันนี้มึงดูหนังด้วยเหรอ” วาคิมถาม ตั้งแต่มาถึงไอ้เชี่ยมอสไม่พูดไม่จากับใครนั่งก้มหน้าสายตาจับจ้องที่หน้าจอ ราวกับมีเรื่องให้คิด“แม่บ้าน ตำแหน่งสาวใช้คนสวย” คนที่ตอบไม่ใช่มอส แต่เป็นราม ด้านรามผมรู้ได้ไงนะเหรอ เพราะนั่งข้างมันไงละ รามที่เอ่ยมาเช่นนั่น มอสถึงกับเก็บสมาร์ตโฟนลง“ใครวะ แม่บ้านคนสวย” วาคิมขมวดคิ้วถาม ปกติเขาเข้าห้องเพนท์เฮ้าส์ของมันไม่เห็นจะมีใคร นอ

“ค่ะ แต่ละคน” เสียงยัยคมมี่ว่าให้กับพวกฉัน“พร้อมนะพวก ใครจะติวฟังทางนี้ จะเอาไหมแนวข้อสอบน่ะ 15 คะแนนเลยนะ อย่างน้อยๆ ก็เปลี่ยนเกรดได้จาก F จะได้ D ด็อกมีสุนัข C อุ้มแมว ใครหัวดีฉลาดหน่อยก็จะได้เลี้ยงผู้ชาย B บอย ส่วนใครฉลาดมากก็เลี้ยงมด A แอนท์ เข้าใจ๋” เสียงยัยคมสันคมมี่เอ่ยกับพวกฉัน“เอาสิ ใครจะไม่เอาละ” ฉันเอ่ยจากนั้นก็เริ่มนั่งติวกัน“เนมฉันได้ยินยัยคมมันบอกว่าไอ้ดรีมมันชอบแก” เสียงยัยวาววาเอ่ยกับฉัน“ดรีมนี้นะชอบฉัน จะบ้า เหรอ” เชอเนมเอ่ยไม่ทันจะจบ กับมีชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักศึกษาสวมแว่นตากรอบหนาเดินเข้ามาร่วมโต๊ะ“เชอเนม เธอจะให้ฉันติวให้ปะ” ดรีมนักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ห้อง1 เก่งสุดในคณะฉัน เดินเข้ามาถามฉัน ให้ตายสิฉันรู้ว่านายนี้เรียนเก่ง และส่วนมากจะเก่งทุกวิชาแต่ขณะที่ร่างบางนั่งติวข้อสอบกับกลุ่มเพื่อนๆ ของเธอนั้นเชอเนมกับไม่รู้เลย ว่ามีสายตาคมเข้มของใครบางคนที่จ้องมองอย่างไม่ละสายตา เขานั่งถัดจากโต๊ะของเธอแต่นั้นเชอเนมกับไม่ทันสังเกต สายตาวุ่นวายกับชีทและกระดาษในมือใจจดจ่อในการจดแนวข้อสอบจากเพื่อนๆเมื่อเช้าที่ผมไม่ปลุกเธอและรีบออกมาก่อน เพราะผมมีเรียนช่วง 9 โมง เลิกคลาสในช

“รู้ก็แล้วกัน” เสียงทุ่มเอ่ย ทว่าขณะนั้นเชอเนมกับนึกขึ้นได้ นิอย่าบอกนะว่าเขานั่งโต๊ะเดียวกับพวกพี่รามที่โรงอาหารเมื่อครู่ทำไมฉันไม่เห็นเขาละ“เด็กเนิร์ดคนไหนล่ะ” คนตัวเล็กเฉไฉ ตีเนียนทำเป็นไม่รู้“ทำไม มีเยอะมากนักหรือไง” มอสถามด้วยสีหน้ามีอารมณ์หงุดหงิด เริ่มกวนละ เพื่อนเล่นหรือไง“ก็ไม่นะ พี่หมายถึงดรีมใช่ปะละ”“คนที่นั่งติวกับเธอที่โรงอาหาร” เขาเอ่ย แค่นั้นคนตัวเล็กก็ยังสงสัยอยู่ดี นี้เขาจะห้ามทำไม“พี่จะห้ามฉันทำไม” กฎข้อไหนของเจ้าหนี้ห้ามฉันไปดูหนังกับผู้ชาย“ไม่ได้ห้าม แต่นี้คือคำสั่ง” เสียงเข้มเอ่ยกับคนดื้อ“พี่...มอส” เธอกับรู้สึกไม่พอใจเขา“รับปากฉันว่าจะไม่ไปกับมัน” สายตาคมคู่ดุจ้องราวกับต้องการคำตอบ“เพราะ...” เชอเนมยังเอ่ยไม่ทันจบ ริมฝีปากเรียวเล็กกับถูกริมฝีปากหนาประกบจูบปิดเสียงอย่างรวดเร็ว บดขยี้ลงอย่างหนัก ร่างบางของคนตัวเล็กตาเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจ แต่นั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธลิ้นสากหนาของคนตัวสูงที่แทรกเข้าในโพรงปากของตน จูบที่ดูดดื่มที่มอสมอบให้นั้น เชอเนมฉันไม่สามารถปฏิเสธที่เขาป้อนเข้ามาในโพรงปากของฉันได้ มือขวาจากที่ค้ำยันผนังจับเข้าที่ต้นคอของคนตัวเล็กเอาไว้ เป็นจูบที

30 นาทีต่อมาด้านเชอเนมร่างบางที่ทำข้อสอบไปได้ 5 ข้อแล้วนั้น ใบหน้าสวยละขึ้นมาจากข้อสอบ ทว่ากับไม่เจอคนหล่อขี้เก๊กที่ยืนอยู่หน้าห้องแล้ว มีเพียงพี่โรม พี่ราม และก็ผู้หญิงอีก 3 คนที่ยืนอยู่อีกโซน ให้ตายเถอะ นี้เขาหายไปไหนแล้ว เชอเนมขณะที่เพื่อนๆ คนอื่นๆ นั่งทำข้อสอบ แต่คนตัวเล็กกับชะเง้อคอขึ้นมา ทว่ากับไม่รู้ว่าคนที่เธออยากเจอเขานั้นอยู่ด้านหลัง อ่านโจทย์แล้วแต่มันคิดไม่ออก อย่างน้อยๆ เจอหน้าหล่อๆ เขาก็พอจะคิดออกบ้าง นี้เขากลับแล้วเหรอ มันเกิดคำถามมากมายที่วิ่งเข้ามาในหัวของฉัน ทว่าขณะที่ร่างบางชะเง้อคออีกครั้งนั้น“คมสัน เชอลิตา พวกเธอสองคน ชะเง้อหาอะไร เวลาเรียนไม่เห็นตั้งใจมองหน้ากระดานแบบนี้ มองอะไร มาๆ มองหน้าครูนี้” คนถูกเรียกชื่อถึงกับหน้าเหวอ เสียงทรงพลังที่ดังมาจากด้านหลัง ในระยะประชิดใกล้มาก คนถูกเรียกชื่อถึงกับสะดุ้ง เจ้พรสุดา ให้ตายสิฉันกับเจ้คม งานนี้โดนไปเต็มๆ ขายขี้หน้าชะมัด แต่ระดับเชอเนมแล้ว ฟุบหน้าสวยๆ ลงเก้าอี้ให้ไวค่ะ ใครสน ไม่มีคนรู้จักชื่อฉันนิ มีแค่เพื่อนๆ ในคณะ แล้วก็...พี่ราม ส่วนพี่มอส รายนั้นรู้แต่ไม่อยู่ผ่านค่ะทว่าขณะที่เชอเนมคิดว่ามอสไม่อยู่ตรงนี้นั้น ร่า

3 วันต่อมา @มหาลัยB ด้านเชอเนมและวันนี้ก็เป็นวันจันทร์ที่ฉันมีเรียนเช้า หลังจากที่เลิกคลาสในช่วงเช้าแล้วนั้น ฉันเหลือบมองนาฬิกาวันนี้อาจารย์ปล่อยก่อน 30 นาที“ฉันเปิดไฟล์งานดูแล้ว มีต้องแก้ข้อ 3 หนะ ยังพอมีเวลาเรียนอีกทีบ่ายโมงเลย ไปแก้งานกันไหม” ฉันหันไปถามยัยนับดาวและยัยวาววา“เออ ฉันกะจะชวนพวกแกพอดี” จากนั้นทั้งสามสาวก็มาแก้งานที่หอสมุด ช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบทำงานเก็บคะแนน ฉันเลยมีงานกลุ่มที่ต้องทำหลายเล่ม ทว่าขณะที่ร่างบางนั่งพิมพ์งานในคอมนั้น กับมีไลน์เด้งขึ้นมาเป็นไลน์เจ้เชอรี่ที่ฉันจะขอยืมตังมาคืนพี่มอสเมื่อวันก่อน ไงพี่แกพึ่งมาตอบฉันเอาปานนี้ ดวงตาเรียวสวยไล่อ่านเมจเสจ ดูท่าน่าจะมีเรื่องให้เม้าท์มอยกันยาวเมื่อเป็นเช่นนั้น พี่เชอรี่เลยโทรหาฉัน10 นาทีต่อมาด้านเชอเนมหลังจากที่คุยสายกับรุ่นพี่เสร็จแล้วนั้น“เนม แกมาดูนี้ดิ ฉันพิมพ์ต่อตามที่แกลิสต์ไว้ แบบนี้ได้ป่าว” จากนั้นทั้งสาวสามก็ช่วยกันตรวจงานก่อนที่จะสั่งพิมพ์เป็นเปเปอร์ออกมาตรวจอ่านอีกที“เดี๋ยว แกเพิ่มตรงนี้หน่อยอีกสักประโยคเป็นไง ฉันว่ามันดูน้อยไป” เชอเนมเสนอ“เค ได้แล้วนะ เดี๋ยวฉันปริ้นออกมา เราตรวจคำผิดอีกที บอกเลย