All Chapters of รักสุดร้ายท้ายสุดรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เชอเนมร่างบางของคนตัวเล็ก ทำหน้าราวกับจะร้องไห้ ฉันมองไปบริเวณโดยรอบดีนะแถวนี้ไม่มีคน ให้ตายสิ สติ สติเท่านั้นยัยเนม รถคันนี้ไม่ใช่ราคาหลักแสน ถึงฉันไม่ใช่เด็กบ้านรวย และย่อมรู้ราคารถหรูคันนี้ “ให้ตายสิ จะเช็ดออกไหมเถอะ” คนกลัวความผิดเอ่ยออกมา ฉันมองไปรอบๆ เศษผ้า ทิชชู่ก็ไม่มี เพราะอยู่ในกระเป๋า เอาไงดีเสื้อก่อนละกัน เสื้อก็เป็นเสื้อทางชมรมที่แจกมามีตัวเดียวซะอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น ร่างบางจึงวิ่งไปขอยืมเศษผ้าจากแม่บ้าน ไม่นานเชอเนมก็กลับมาพร้อมกับผ้าชุบน้ำ ทว่าขณะที่เช็ดนั้น คราบและร่องรอยเป็นจุดๆ เช็ดๆ ถูๆ จนแทบจะหมดแรงแล้ว แต่นั้นกับเช็ดไม่ออก อ่า...นี้ยัยนับดาว ใช้สีอะไรผสมละนี้ ยังเป็นคราบที่พอสังเกตจะเห็นได้อย่างชัดเจน มือเรียวที่ลูบไป น้ำตาก็จะไหลไป ภาวนาให้เจ้าของรถคันนี้ไม่เห็นคราบสีพวกนี้ทีเถอะ ไม่งั้นฉันต้องตายแน่ๆ เช็ดไปในใจก็ภาวนาไป เชอเนมเช็ดอยู่เช่นนั่นนานนับหลายนาทีคนที่เดินผ่านไปมาตอนนี้คงสงสัย ฉันแน่เลย เมื่อเห็นว่าไม่มีท่าทีจะเช็ดคราบสีพวกนี้ออกนั้น“เชี่ย มอส มึง” เสียงที่ดังเข้ามาใกล้นั้น คนกลัวความผิดถึงกับรีบวิ่งหนีกระเจิงไป ถ้ามีคนมาเจอเข้าฉันต้องซวยมากแน่ๆ ร่าง

ด้านมอสที่ผมขึ้นไปรอบซาวด์เช็คคู่ไอ้เชี่ยคิณ เพราะขึ้นซ้อมแทนไอ้เจรามี่เท่านั้นเอง นี้เป็นการขึ้นร้องเวทีใหญ่ๆ ที่มีผู้ชมประมาณ 200 คนปกติ ผมจะร้องแค่ในห้องคาราโอเกะหรือไม่ก็ที่ห้องซ้อมไอ้เชี่ยคิณเท่านั้นโห้...ใครจะคิดว่าสาวๆ จะกรี๊ดผมมากขนาดนี้ สงสัยต้องเปลี่ยนอาชีพละวะ แต่ไม่เอาดีกว่า กลัวไอ้เชี่ยคิณแม่งตกงาน ผมแค่เบื่อๆ เซ็งๆ กับคนที่มันทำรถผม เลยหาอะไรสนุกๆ คลายเครียดหน่อยเท่านั้นเองครับ เวลา 10 นาทีที่ขึ้นร้องนี้ก็เหนื่อยเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน แต่ก็ชอบนะครับสนุกดี เสียงสาวๆ ที่กรี๊ดขึ้นมาบนเวทีนั้น ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาที่คลอเพลงและโยกเบาๆ ถึงกับยิ้มไม่หุบ “กรี๊ด พี่มอส พี่มอส หล่อจึ้ง เท่มากค่ะ” ก็รับบทเป็นคนดังไปแล้ว1 นะสิครับ นาทีนี้“แต้มบุญค่ะ ที่ได้เห็นพี่มอส ร้องเพลงโชว์บนเวที บุญตาฉันมาก” เสียงที่ตะโกนขึ้นมา ทำเอามอสปลื้มปริ่มคำชมและรอยยิ้มของสาวๆ ไม่ไหวด้านรามที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์นั้น“เชี่ยมอส แม่งอ่อยสาวนิหว่า พวกมึงดูมัน พออยู่บนเวทีนี้เอาใหญ่เลยวู้ย เชี่ยมอสของกู”“พรุ่งนี้คลิปมันว่อนติ๊กต๊อก ปกติสาวๆ ก็ชอบถ่ายภาพมันไปลงอยู่แล้ว” วาคิมว่าให้กับมอส ที่ตอนนี้ดูเหมื

“เธอ...ใช่ไหม เชอลิตา” เสียงเข้มตวาดดังลั่นนั้นใบหน้าสวยที่ยิ้มกริ่มเมื่อครู่ถึงกับหุบยิ้มลง อยู่ห่างแค่นี้แล้วเขาจะเสียงดังทำไม“ชะ...ใช่ ค่ะ” เมื่อเห็นท่าไม่ดี คนตัวเล็กเอ่ยเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่เต็มเสียง มอสเองก็ตกใจไม่น้อย ตัวต้นเหตุที่ทำสีเละรถผมกับผู้หญิงที่แกล้งล้มอ่อยผมวันนั้นคือคนๆ เดียวกัน แต่นั้นมอสไม่พูดเปล่า ร่างสูงโยนม้วนกระดาษเอสี่นั้นให้กับเธอ !! แป๊ก!! ม้วนกระดาษตกลงบนพื้น ถ้าหลบไม่ทันมันคงโดนหน้าสวยๆ ฉันเต็ม ใบหน้าสวยที่เห็นเช่นนั้นถึงกับซีดเผือกลง หัวใจดวงเล็กร่วงหล่นมากองที่ปลายเท้า เชอเนมย่อตัวมือเก็บม้วนกระดาษขึ้นมาและคลี่มันออกดูอย่างช้าๆ ภาพที่เห็นเป็นภาพรถลัมโบกินี่และภาพที่เธอทำสีเละรถของเขา ดวงตาถึงกับเบิกกว้างออกมาด้วยสีหน้าตกใจ“ภาพชัดขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าไม่ใช่ฝีมือเธอ” เสียงเข้มเอ่ยดังลั่น ทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งขนลุก“ค่าเสียหายทั้งหมด 3 แสนบาท ฉันให้เวลาเธอ 3 วัน”“3 แสน 3 วัน” เชอเนมถึงกับตกใจ อยู่ในอาการช็อก“สะ...สามแสน” ใบหน้าสวยซีดเผือกลง ฉันรู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด“สามแสน สามแสน สามแสน สามวัน” วิงๆ มีอะไรบางอย่างที่วิ่งเข้ามาในหัวฉัน สามแสน สามว

!! ตึก ตัก ตึก ตัก!! หัวใจดวงเล็กเต้นสั่นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ หน้าเขาและเธอใกล้กันมากใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับชะงักนิ่งค้าง ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาเช่นนี้ อย่าว่าแต่มอสเลย รามที่อยู่ในเหตุการณ์ รู้สึกไม่ต่าง มือหนาที่เกาะเอวปล่อยคนตัวเล็กนั้น“เธอ...” มอสหัวเสียกับการกระทำของเชอลิตาไม่น้อย แต่นั้นคนตัวเล็กกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยัยนี้กล้าดียังไงมากระโจนใส่ และแย่งมือถือผมกดตัดสายไป วูบวาบ ใบหน้าสวยร้อนพราวๆ ขึ้นมากับการกระทำของตนเมื่อครู่“อืม...ก็ได้ 1 เดือนก็ 1 เดือน” ด้านเชอเนมหลังจากที่รับปากเจ้าของรถคู่กรณีไปแล้วนั้น คนเคราะห์ร้ายอย่างฉันจะหาตังที่ไหนไปจ่ายเขาละเนี้ยหลังจากที่ทั้งสองแยกจากกันที่โชว์รูมรถแล้วนั้น ร่างบางเดินมานั่งรอรถเมล์ที่หน้าปากทาง แต่นั้นกับไม่มีรถสักคัน ถ้านั่งแท็กซี่กลับหอก็คงจะหลายตัง เธอจึงเลือกเดินไปขึ้นรถที่คิวรถตู้ทว่าขณะที่ร่างบางในชุดนักศึกษาเดินอยู่ข้างถนนนั้น และนี้ก็จะสองทุ่มแล้ว รามและมอสขับรถสปอร์ตคันหรูออกจากโชว์รูมเพื่อจะกลับ ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางที่เดินข้างถนน!! ปิ๊ด ปิ๊ด!! รามรถกระจกพร้อมกับทักทายสาวน้อยน่ารัก“น้องเชอเนมจะไปไหนคร