รักสุดร้ายท้ายสุดรัก

รักสุดร้ายท้ายสุดรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-21
โดย:  Kim Nayeolยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
153บท
1.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“เพื่อนพี่ไม่ได้ใจร้ายกับคนสวยขนาดนั้นหรอกนะคับ” รามเอ่ย “ใช่ไหมวะ ไอ้มอส” รามถามเจ้าตัว “พี่ไม่เอาเรื่องฉันแล้วใช่ไหม...” เชอลิตาเอ่ยด้วยสีหน้ามีความหวังอีกครั้ง เธอมองเขาตาพริบๆ อย่างลูกแมวอ้อนเจ้าของ “ในเมื่อเธอไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสียหายให้ฉัน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” “ข้อแลกเปลี่ยน...” คนตัวเล็กใจเต้นตุบๆ ตับๆ “น่ารักอย่างน้อง ทำอะไรได้บ้างเอ่ย...” รามถาม น่ารักงั้นเหรอ ผู้ชายหล่ออย่างพี่ราม ชมแบบนี้ก็เขินอยู่นะ หึ...น่ารัก ใบหน้าได้แต่กระตุกรอยยิ้มร้ายกาจขึ้นที่มุมปาก สายตามองสำรวจ คนตัวเล็ก ถ้ายัยนี้ไม่ติดผอมจนเกินไป ก็น่าสนนะ สวย น่ารักก็ว่าไปอย่าง แต่ดูรวมๆ แล้วนั้น หน้าอกแบนราบเป็นหน้ากลองแบบนี้... ไม่ผ่าน “ผอมหน้าอกก็แบนแบบนี้ จะเอาไปทำอะไรได้ นอกเสียจาก...” มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าอก เขามีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์หน้าอกฉัน ใบหน้าอันหล่อเหลาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.1 มอส [บริหารเท่ห์ เสน่ห์แรง]

Tiga hari kemudian, aku sadar.

Hal pertama yang kudengar adalah suara dokter keluarga yang sedang memberi laporan.

"Pak Vigo, ini terlalu berisiko. Memaksa pengguguran di usia kandungan delapan bulan, lalu mengangkat rahimnya sekaligus. Nyawa Bu Elena hampir nggak tertolong."

Suara Vigo terdengar dingin tanpa emosi.

"Aku sudah berjanji pada Gina kalau aku hanya akan punya satu anak seumur hidupku, dan anak itu adalah anaknya. Cara paling aman adalah mengangkat rahim Elena. Nggak ada anak lagi, nggak akan ada risiko lagi."

Tatapannya beralih ke diriku. Dia sama sekali tidak panik. Dia malah menarik selimut dan merapikannya untukku.

"Kamu dengar, 'kan? Aku nggak punya pilihan. Gina bilang dia cuma mau anaknya diadopsi kalau kamu sudah nggak bisa punya anak. Jadi aku pikir sekalian saja rahimmu diangkat. Biar kamu nggak perlu menjalani operasi lagi."

Dia melihat air mata di mataku lalu mengusapnya perlahan.

"Aku nggak nyangka pengangkatan rahim saat hamil akan menyebabkan pendarahan separah itu. Untung dokter pribadi yang aku sewa untuk Gina semuanya sedang berada di rumah utama. Kamu seharusnya berterima kasih pada Gina karena sudah menyelamatkan hidupmu."

Seluruh tubuhku gemetar. Aku mengumpulkan sisa tenaga lalu mengayunkan tangan ke wajahnya.

"Vigo, kamu bukan manusia."

Vigo menghindarinya begitu saja.

Kemudian, seorang wanita muda tiba-tiba berlari masuk sambil berteriak, lalu menampar wajahku dengan keras.

Aku terjatuh kembali ke ranjang dan menatap wanita di depanku.

Seorang gadis muda berdiri di depan Vigo dengan mata merah penuh air mata.

"Beraninya kamu! Kamu tahu nggak dia menunggu di luar kamar ini selama tiga hari penuh? Kalau aku nggak bawain makanan setiap hari, dia pasti sudah pingsan!"

"Pria ini adalah segalanya bagiku, jadi kenapa kamu memperlakukannya seperti tempat pelampiasan amarahmu?"

Aku tidak melewatkan kilatan kelembutan di mata Vigo. Aku pernah melihat tatapan itu sebelumnya.

Pertama kali, saat aku mengalami keracunan alkohol karena menggantikan dia minum dan kehilangan anak pertama kami.

Kedua kalinya, saat keluarga rival ingin membunuhnya dan aku memohon pada ayahku untuk menyelamatkannya.

Aku sudah melakukan begitu banyak hal untuknya. Namun pada akhirnya, semua itu bahkan tidak sebanding dengan setetes air mata dari wanita simpanannya.

Rasanya seperti pisau tumpul yang menusuk dadaku dengan perlahan, sedikit demi sedikit.

Aku memaksakan diri untuk duduk, memandang mereka yang tampak begitu mesra, lalu tersenyum pahit.

"Terus kenapa? Aku harus berterima kasih? Berterima kasih karena dia membunuh bayiku yang sudah hampir lahir demi memberi tempat untuk anakmu? Karena diam-diam dia mengangkat rahimku dan hampir membiarkanku mati di meja operasi?"

Air mata Gina bercucuran tanpa henti. Dia menatapku dengan keras kepala.

"Aku memang salah! Biar aku menebusnya!"

Dia mendorong Vigo seperti orang kehilangan akal, meraih pisau buah di meja, lalu menusukkannya ke arah perutnya sendiri.

"Aku akan mengeluarkan anakku dan rahimku sekarang juga untuk membayarmu!"

Vigo langsung memeluknya erat-erat. Satu tangannya menggenggam mata pisau itu hingga darah mengalir di sela-sela jemarinya.

Dia mendongak, lalu menatapku dengan mata dingin penuh amarah.

"Ini yang kamu inginkan, Elena?"

Dia mengangkat tubuh Gina yang pingsan dengan hati-hati lalu pergi tanpa menoleh lagi.

Sebelum pergi, dia hanya meninggalkan satu kalimat.

"Sepertinya selama ini aku terlalu baik padamu. Sampai-sampai kamu mulai berpikir kalau kamu bisa melakukan apa saja sesukamu. Baiklah. Mulai sekarang, aku akan menarik semua kasih sayangku darimu."

Aku menatap punggungnya sambil tersenyum di tengah tangisan.

Pria yang dulu berjanji akan memanjakanku selamanya dan tidak akan membiarkanku menderita ... sudah mati.

Pengawal Vigo menarikku dengan kasar, menyeretku turun dari ranjang lalu melemparkanku keluar kamar.

"Mulai hari ini, semua yang diberikan Bos kepadamu akan ditarik kembali. Kalau kamu masih ingin tinggal di kamar itu ...."

Aku tersenyum pahit, berbalik, lalu berjalan pergi.

"Sudahlah. Aku nggak menginginkan apa pun yang berasal dari Vigo."

Ponsel dan dompetku semuanya disita. Karena semua itu memang diberikan oleh Vigo.

Aku berdiri di pinggir jalan tanpa membawa apa pun. Aku mencoba menghentikan mobil untuk pulang.

Namun, setiap kali ada orang baik yang berhenti, pengawal Vigo selalu berkata dengan nada datar, "Kalau kalian nggak takut menyinggung Keluarga Margono, silakan bawa dia."

Orang-orang itu langsung menggeleng lalu pergi.

Pengawal itu memandangi tubuhku yang sempoyongan lalu berkata dengan dingin, "Bos menyuruhku menyampaikan pesan. Ini akibatnya kalau kamu menentangnya. Kalau kamu mau meminta maaf pada Bu Gina dan bersedia merawatnya selama kehamilan, aku akan mengantarmu pulang."

Aku tidak peduli. Aku hanya mulai berjalan. Selangkah demi selangkah menuju rumah.

Darah mengalir turun dari pahaku dan menetes di jalanan. Orang-orang menatapku.

Namun, aku sudah mati rasa. Aku terus berjalan sampai malam tiba, sampai akhirnya aku mencapai gerbang rumah Keluarga Margono.

Cahaya dari jendela-jendela yang menyala mengusir dinginnya malam.

Aku mengangkat jemari yang sudah membeku lalu memasukkan kode sandi. Yang terdengar hanya bunyi gagal.

Dengan susah payah aku memasukkannya lagi sambil menggertakkan gigi. Namun setiap kali, sistem tetap mengatakan kode itu salah.

Akhirnya, kepala pelayan keluar karena kesal dan membuka pintu. Dia menatapku dingin.

"Nyonya, hentikan. Selama kamu belum meminta maaf pada Tuan, kamu nggak berhak memakai barang milik Tuan."

"Rumah ini dibeli oleh Tuan. Nggak ada permintaan maaf, nggak ada izin masuk."

Dia menatapku dari atas sampai bawah, lalu mencibir.

"Kalau menurutku, lebih baik kamu segera meminta maaf saja. Banyak wanita yang antre ingin menggantikan posisimu. Lihat dirimu sekarang. Keluargamu sudah jatuh. Kamu juga sudah nggak muda lagi. Kamu bahkan nggak bisa punya anak."

"Tuan sudah punya wanita lain yang sedang hamil dan beliau tetap nggak menceraikanmu. Itu saja sudah sangat murah hati. Memangnya kamu masih mau memperjuangkan apa lagi?"

Aku memotong ucapannya dengan pelan.

"Aku nggak datang untuk tinggal di sini. Aku cuma ingin mengambil satu barang."

Kepala pelayan itu terdiam sesaat.

"Semua yang kamu punya dibeli oleh Tuan. Memangnya apa yang benar-benar milikmu? Jangan bilang kamu datang untuk mencuri perhiasan dan tas milik Tuan."

Aku berkata tenang, "Aku cuma ingin mengambil hasil laporan medis milikku. Apa itu juga nggak boleh?"

Kepala pelayan memutar mata dengan kesal, masuk ke dalam, lalu kembali dengan membawa amplop cokelat. Dia melemparkannya ke arahku.

Aku mengambil amplop itu dan melihat isinya. Di sana, tertulis sebuah kalimat.

[ Laporan jumlah sperma rendah Vigo Margono. ]

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
153
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.2 อ่อยหรือเปล่า...?
ใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกรอยยิ้มอันร้ายกาจ ผมหล่อมากจนยัยนี้จะวูบ เลยงั้นเหรอ หึ...“หล่อจะวูบ งั้นเหรอ จะเป็นลม ก็เป็นไปสิใครสน หึ...อ่อยนิหว่า ไม่มีวิธีอื่น จะอ่อยฉันแล้วหรือไง เดิมๆแบบนี้มันไม่ตื่นเต้น น่าเบื่อ” สายตาสำรวจคนตัวเล็ก มอสไม่พูดเปล่าและในจังหวะนั้น“หน้าแบบเธอไม่ต้องอ่อยให้เหนื่อย” สายตาสำรวจคนในอ้อมแขน “เพราะเธอ ไม่ใช่สเปคฉัน... หน้าแบบนี้ไม่ทำใจฉันสั่น ไม่เอา” เชอเนมที่มอสเอ่ยมาเช่นนั้น ใบหน้าสวยยิ้มกริ่มเมื่อครู่ ถึงกับหุบยิ้มลง ร่างบางถึงกับหน้าเหวอ!! พรึ่บ!! มือหนาก็ปล่อยแขนลง ก้นเล็กกระแทกลงบนพื้น!! ตุบ!!“โอ้ย...อ่า...ปล่อยมาได้ นี้เจ็บนะ” มือเรียวลูบเข้าที่ก้น พร้อมกับต่อว่าคนที่ปล่อยเธอลง ที่เขาปล่อยฉันลงเจ็บก้นไม่เท่าไหร่หรอก แต่คำพูดของเขา มันเจ็บมันจี๊ดๆ ที่ใจฉันนี้ หล่อแต่ ห่วยสินะ“เห้ย...หล่อแล้วไง ใจร้ายชะมัด” เชอเนมได้แต่มองคาดโทษมอสที่เดินหนีออกไปเมื่อครู่ ด้านมอสที่กำลังเดินผ่านเข้าซุ้มนั้น ทว่ากับมีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เดินเซมาชนผม ผมจึงพยุงเธอขึ้นไว้ในอ้อมแขนของผม ใบหน้าอันหล่อเหลาสบตากับใบหน้าเรียวใต้กรอบแว่นตา ปกติชินละครับที่สาวๆ เข้าหาผมด้วยว
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.3 งานเข้า [Chername]
เชอเนมร่างบางของคนตัวเล็ก ทำหน้าราวกับจะร้องไห้ ฉันมองไปบริเวณโดยรอบดีนะแถวนี้ไม่มีคน ให้ตายสิ สติ สติเท่านั้นยัยเนม รถคันนี้ไม่ใช่ราคาหลักแสน ถึงฉันไม่ใช่เด็กบ้านรวย และย่อมรู้ราคารถหรูคันนี้ “ให้ตายสิ จะเช็ดออกไหมเถอะ” คนกลัวความผิดเอ่ยออกมา ฉันมองไปรอบๆ เศษผ้า ทิชชู่ก็ไม่มี เพราะอยู่ในกระเป๋า เอาไงดีเสื้อก่อนละกัน เสื้อก็เป็นเสื้อทางชมรมที่แจกมามีตัวเดียวซะอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น ร่างบางจึงวิ่งไปขอยืมเศษผ้าจากแม่บ้าน ไม่นานเชอเนมก็กลับมาพร้อมกับผ้าชุบน้ำ ทว่าขณะที่เช็ดนั้น คราบและร่องรอยเป็นจุดๆ เช็ดๆ ถูๆ จนแทบจะหมดแรงแล้ว แต่นั้นกับเช็ดไม่ออก อ่า...นี้ยัยนับดาว ใช้สีอะไรผสมละนี้ ยังเป็นคราบที่พอสังเกตจะเห็นได้อย่างชัดเจน มือเรียวที่ลูบไป น้ำตาก็จะไหลไป ภาวนาให้เจ้าของรถคันนี้ไม่เห็นคราบสีพวกนี้ทีเถอะ ไม่งั้นฉันต้องตายแน่ๆ เช็ดไปในใจก็ภาวนาไป เชอเนมเช็ดอยู่เช่นนั่นนานนับหลายนาทีคนที่เดินผ่านไปมาตอนนี้คงสงสัย ฉันแน่เลย เมื่อเห็นว่าไม่มีท่าทีจะเช็ดคราบสีพวกนี้ออกนั้น“เชี่ย มอส มึง” เสียงที่ดังเข้ามาใกล้นั้น คนกลัวความผิดถึงกับรีบวิ่งหนีกระเจิงไป ถ้ามีคนมาเจอเข้าฉันต้องซวยมากแน่ๆ ร่าง
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.4 หล่อล้นเวที
ส่วนคนที่ทำเอาชายหนุ่มรูปงามใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างมอสหงุดหงิดและหัวเสียอยู่นั้น ร่างบางของเชอเนมเดินมาถึงซุ้มชมรม สภาพชายเสื้อยืดของคนตัวเล็กที่มีรอยสีเขียวกระจายเป็นจุดๆ อยู่นั้น“อ่า...ยัยเนม นี้เสื้อแกไปโดนอะไรมา” วาววาที่โทรตามเพื่อนสายแทบไหม้นั้นถึงกับขมวดคิ้วถาม“ถามได้ ก็โดนสีของยัยนับดาวน่ะสิ” “สีฉันเกี่ยวอะไรอะ เออ ละไหนถังสีนี้ฉันจะเริ่มลงสีแล้วนะ” นับดาวที่เห็นเชอเนมถึงกับถามหาสีทันที“แก...ฉันซุ่มซ่ามทำสีของแกหกหมดแล้วอะ ผสมใหม่ได้ปะ” เชอเนมเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล ยัยนับดาวอย่าพึ่งมาถามฉันหน่อยเลย ทำสีเลอะรถหรูนั้นฉันก็เครียดปวดกบาลจะตายแล้ว“เออ น๊าแกแค่สีหกฉันผสมใหม่ได้ แต่หน้าแกไม่แหกยังปกติก็ดีแล้วปะ” เห้ย...นับดาวได้แต่ส่ายหน้าให้เชอเนม เรื่องซุ่มซ่ามไว้ใจยัยเนมเถอะ เพื่อนผู้ชายในคณะถึงได้ให้ฉายายัยเนม “น้องซุ่มไง” ซุ่มที่ว่าคือซุ่มซ่ามค่ะ“ดีที่ไหนละแก” จากนั้นเชอเนมก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับสองสาว วาววา และนับดาวสองสาวที่ได้ฟังเช่นนั่นถึงกับตาโต“ลัมโบกินี่ เลยเหรอแก” วาววานับดาวสองสาวถึงกับประสานเสียงกัน ด้วยสีหน้าตกใจสุด ทำเอาสองสาว ฟ้าคราม นานิ ที่อยู่ในซุ้มน
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.5 งานคอนเสิร์ต
ด้านมอสที่ผมขึ้นไปรอบซาวด์เช็คคู่ไอ้เชี่ยคิณ เพราะขึ้นซ้อมแทนไอ้เจรามี่เท่านั้นเอง นี้เป็นการขึ้นร้องเวทีใหญ่ๆ ที่มีผู้ชมประมาณ 200 คนปกติ ผมจะร้องแค่ในห้องคาราโอเกะหรือไม่ก็ที่ห้องซ้อมไอ้เชี่ยคิณเท่านั้นโห้...ใครจะคิดว่าสาวๆ จะกรี๊ดผมมากขนาดนี้ สงสัยต้องเปลี่ยนอาชีพละวะ แต่ไม่เอาดีกว่า กลัวไอ้เชี่ยคิณแม่งตกงาน ผมแค่เบื่อๆ เซ็งๆ กับคนที่มันทำรถผม เลยหาอะไรสนุกๆ คลายเครียดหน่อยเท่านั้นเองครับ เวลา 10 นาทีที่ขึ้นร้องนี้ก็เหนื่อยเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน แต่ก็ชอบนะครับสนุกดี เสียงสาวๆ ที่กรี๊ดขึ้นมาบนเวทีนั้น ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาที่คลอเพลงและโยกเบาๆ ถึงกับยิ้มไม่หุบ “กรี๊ด พี่มอส พี่มอส หล่อจึ้ง เท่มากค่ะ” ก็รับบทเป็นคนดังไปแล้ว1 นะสิครับ นาทีนี้“แต้มบุญค่ะ ที่ได้เห็นพี่มอส ร้องเพลงโชว์บนเวที บุญตาฉันมาก” เสียงที่ตะโกนขึ้นมา ทำเอามอสปลื้มปริ่มคำชมและรอยยิ้มของสาวๆ ไม่ไหวด้านรามที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์นั้น“เชี่ยมอส แม่งอ่อยสาวนิหว่า พวกมึงดูมัน พออยู่บนเวทีนี้เอาใหญ่เลยวู้ย เชี่ยมอสของกู”“พรุ่งนี้คลิปมันว่อนติ๊กต๊อก ปกติสาวๆ ก็ชอบถ่ายภาพมันไปลงอยู่แล้ว” วาคิมว่าให้กับมอส ที่ตอนนี้ดูเหมื
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.6 เก็บอาการไม่อยู่
ส่วนชายหนุ่มใบหน้าอันหล่อเหลาที่สาวๆ เรียกร้องอยากให้ขึ้นร้องเพลงบนเวทีนั้น“เชี่ยมอส สาวๆ มอ เราอยากให้มึงขึ้นร้องกันใหญ่เลยว่ะ” ร่างสูงในชุดตัวเดิมตั้งแต่เมื่อช่วงเช้ายันดึก ใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกยิ้มที่มุมปาก นัยน์ตาคู่ดุเปล่งประกายหวานฉ่ำ“มันเมาแล้ว เชี่ยเทล อย่า กูเตือนมึงไว้ก่อน อย่าเอาหน้าตาหล่อๆ ของมันขึ้นไปให้ขายขี้หน้าสาวๆ” แค่จะยืนยังเซ รามเอ่ยปากไล่ดีเทล “ไม่ขึ้นเวที ไม่ว่า ไมพวกมึงมานั่งแดกกันหลังคอน ทำไมไม่ไปสนุกกับเขาอะ” ดีเทลถามด้วยสีหน้าสงสัย ไม่เห็นที่หน้าเวที ที่ไหนพวกเพื่อนเชี่ยนี้มันมานั่งแดกหลังเวทีแทน“สัส เทล รถกูแม่งเละขนาดนั้น ใครมันจะสนุกลง” มอส เอ่ยน้ำเสียงยานมากที่เมากรึบๆ ได้ที่แล้วนั้น“อ้าว แล้วไหนบอกไปตามหา ผู้ร้าย สรุปไม่ได้เรื่องอะไร”“เสียเวลากูชิบหาย” มอสเอ่ยกับดีเทล ไอ้เจมส์มันลีลามากเรื่องบอกรู้จักคนโน้นคนนี้ วันนี้ผมแม่งก็ไม่ได้เรื่องอะไร“ไง มึงเลยนั่งแดกเหล้ายอมใจ” ไอ้โรมว่าให้ผม เพราะตอนนี้ไอ้รามและไอ้วาคิมแม่งเท ผมกับไอ้โรม ไปสนุกที่หน้าเวทีแล้ว ส่วนเชี่ยคิณก็ขึ้นแสดง“เขาเรียกคลายเครียดโว้ย...” ใครมันจะไปสนุกลง แค่ผมส่งคลิปให้โชว์รูมดู เ
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.7 หล่อร้ายๆ
“เธอ...ใช่ไหม เชอลิตา” เสียงเข้มตวาดดังลั่นนั้นใบหน้าสวยที่ยิ้มกริ่มเมื่อครู่ถึงกับหุบยิ้มลง อยู่ห่างแค่นี้แล้วเขาจะเสียงดังทำไม“ชะ...ใช่ ค่ะ” เมื่อเห็นท่าไม่ดี คนตัวเล็กเอ่ยเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่เต็มเสียง มอสเองก็ตกใจไม่น้อย ตัวต้นเหตุที่ทำสีเละรถผมกับผู้หญิงที่แกล้งล้มอ่อยผมวันนั้นคือคนๆ เดียวกัน แต่นั้นมอสไม่พูดเปล่า ร่างสูงโยนม้วนกระดาษเอสี่นั้นให้กับเธอ !! แป๊ก!! ม้วนกระดาษตกลงบนพื้น ถ้าหลบไม่ทันมันคงโดนหน้าสวยๆ ฉันเต็ม ใบหน้าสวยที่เห็นเช่นนั้นถึงกับซีดเผือกลง หัวใจดวงเล็กร่วงหล่นมากองที่ปลายเท้า เชอเนมย่อตัวมือเก็บม้วนกระดาษขึ้นมาและคลี่มันออกดูอย่างช้าๆ ภาพที่เห็นเป็นภาพรถลัมโบกินี่และภาพที่เธอทำสีเละรถของเขา ดวงตาถึงกับเบิกกว้างออกมาด้วยสีหน้าตกใจ“ภาพชัดขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าไม่ใช่ฝีมือเธอ” เสียงเข้มเอ่ยดังลั่น ทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งขนลุก“ค่าเสียหายทั้งหมด 3 แสนบาท ฉันให้เวลาเธอ 3 วัน”“3 แสน 3 วัน” เชอเนมถึงกับตกใจ อยู่ในอาการช็อก“สะ...สามแสน” ใบหน้าสวยซีดเผือกลง ฉันรู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด“สามแสน สามแสน สามแสน สามวัน” วิงๆ มีอะไรบางอย่างที่วิ่งเข้ามาในหัวฉัน สามแสน สามว
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.8 รุกหนักครั้งที่ 1 (1/2)
ร่างบางในชุดนักศึกษาผมเผ้าดูไม่เป็นทรงนั้นเดินเข้าโชว์รูมและมาหยุดตรงหน้าสองหนุ่มอย่างมอสและราม จากนั้นพี่ที่เป็นช่างก็เริ่มแจ้ง “เฉพาะบางจุดนะครับ อยู่ที่ประมาณ สองแสนห้า”“สองแสนห้า” คนตัวเล็กถึงกับตาโต แต่อย่างน้อยก็ลดลงมาตั้ง 5 หมื่นแหนะ แต่นั้นสำหรับฉันก็เยอะมากอยู่ดี“ครับ” ช่างเอ่ย พอคอยหลังช่างแล้วนั้น ร่างสูงในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวมือกอดอกนั่งบนกระโปรงหน้ารถ ใบหน้าอันหล่อเหลาสวมด้วยแว่นกันแดด มอสเบนสายตาสำรวจคนตัวเล็ก ราวกับสองหนุ่มกำลังชักนักโทษสาวก็มิปาน“เห็นฝีมือเธอแล้วนิ” คนตัวเล็กได้แต่พยักหน้ารับ“ฉันอาจจะตีราคาไว้สูงไป เมื่อกี้ได้ยินแล้ว เฉพาะจุด 2 แสนห้า เธอกับฉันออกคนละ 125,000 บาท” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็ก“125,000 บาท แพงมาก ฉันคงไม่มีปัญญาหาตังมาจ่ายพี่ได้หรอก บ้านฉันจน” เชอเนมเอ่ยเสียงอ่อนลง แต่นั้นเจ้าของรถกับไม่พอใจสุด เขามองเธอด้วยสายตาคู่ดุผ่านเลนส์แว่นตา“จะชิ่ง” มอสเบนสายตามองสำรวจร่างบางตรงหน้า ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า“ป่าวนะ ฉันไม่ได้จะชิ่ง แต่เงินเป็นแสน ฉันเป็นแค่นักศึกษาตัวเล็กๆ บ้านจนๆ จะเอาตังที่ไหนมาจ่ายค่าเสียหายให้พี่กันละ” เชอเน
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.8 รุกหนักครั้งที่ 1 (2/2)
!! ตึก ตัก ตึก ตัก!! หัวใจดวงเล็กเต้นสั่นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ หน้าเขาและเธอใกล้กันมากใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับชะงักนิ่งค้าง ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาเช่นนี้ อย่าว่าแต่มอสเลย รามที่อยู่ในเหตุการณ์ รู้สึกไม่ต่าง มือหนาที่เกาะเอวปล่อยคนตัวเล็กนั้น“เธอ...” มอสหัวเสียกับการกระทำของเชอลิตาไม่น้อย แต่นั้นคนตัวเล็กกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยัยนี้กล้าดียังไงมากระโจนใส่ และแย่งมือถือผมกดตัดสายไป วูบวาบ ใบหน้าสวยร้อนพราวๆ ขึ้นมากับการกระทำของตนเมื่อครู่“อืม...ก็ได้ 1 เดือนก็ 1 เดือน” ด้านเชอเนมหลังจากที่รับปากเจ้าของรถคู่กรณีไปแล้วนั้น คนเคราะห์ร้ายอย่างฉันจะหาตังที่ไหนไปจ่ายเขาละเนี้ยหลังจากที่ทั้งสองแยกจากกันที่โชว์รูมรถแล้วนั้น ร่างบางเดินมานั่งรอรถเมล์ที่หน้าปากทาง แต่นั้นกับไม่มีรถสักคัน ถ้านั่งแท็กซี่กลับหอก็คงจะหลายตัง เธอจึงเลือกเดินไปขึ้นรถที่คิวรถตู้ทว่าขณะที่ร่างบางในชุดนักศึกษาเดินอยู่ข้างถนนนั้น และนี้ก็จะสองทุ่มแล้ว รามและมอสขับรถสปอร์ตคันหรูออกจากโชว์รูมเพื่อจะกลับ ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางที่เดินข้างถนน!! ปิ๊ด ปิ๊ด!! รามรถกระจกพร้อมกับทักทายสาวน้อยน่ารัก“น้องเชอเนมจะไปไหนคร
อ่านเพิ่มเติม
รักสุดร้ายท้ายสุดรัก EP.9 รุกหนักครั้งที่ 2 (1/2)
3 วันต่อมาด้านเชอเนมร่างบางในชุดนักศึกษาจากที่ผมยาวมัดรวบตึงเกล้าขึ้นกลางหัวเป็นจุดกับแปรเปลี่ยนเป็นผม ทรงหน้าม้าสีน้ำตาลแดงอ่อนๆ เข้ากับลุคสาวหวาน จากที่มีทุนดีเรื่องหน้าตาสวยอยู่แล้ว พอเปลี่ยนลุคใหม่ ถึงกับน่ารัก สดใส แปลกตา ดูน่าค้นหาไปอีกแบบ ผมสวยสยายถูกปล่อยยาวลงกลางหลัง กระโปรพลีททรงยาว จากเสื้อนักศึกษาไซส์ XL พับแขน เปลี่ยนเป็นไซส์ S พอดีกับสัดส่วน ไม่ว่าหนุ่มๆ คนที่ได้เห็นต่างเป็นอันต้องเหลียวหลัง “วู้ว...น่ารัก ชิบหาย” เสียงหนุ่มๆ ที่เดินผ่าน พร้อมกับส่งยิ้มให้เชอเนม “เขาแซวแกแน่เลย” เสียงนับดาวเอ่ยกับเชอลิตา แต่นั้นใช่ว่าคนตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่มๆ สาวๆ ที่คิดสนใจ เธอกับวุ่นวายชุดนักศึกษาที่ใส่ตอนนี้มากกว่า“ไม่ชินเลย ชุดนักศึกษายัยวาววา นี้นางจะใส่สั้นและรัดไปไหน ฟู่ๆ ไม่ไหวแล้ว ฉันอึดอัด” เชอเนมบ่นอุบอิบขณะที่ร่างบางเดินเข้ามาในโรงอาหาร ที่ฉันต้องใส่ชุดยัยวาววานี้ เพราะเมื่อคืนเรารวมหัวกันทำรายงานดึกไปหน่อย ฉันไม่ได้กลับหอ เลยต้องใส่ชุดของยัยวาววาอย่างที่เห็นนี้แหละ ฉันและยัยวาววาเราแต่งตัวคนละสไตล์ ฉันก็เลยไม่ชินกับกระโปรงสั้นๆ เสื้อรัดๆ อย่างที่เห็น“แหม่แก ใส่แบบนี้แล
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status