“Zayn, you’re going to be fine. We’re heading to the hospital now, and you’ll be okay. Please… just hang on,” umiiyak kong bulong habang mahigpit kong hawak ang kamay ni Zayn, kasabay ng walang tigil na pagpatak ng mga luha ko.“Oh, my dear son…” Tita cried as she gently touched Zayn’s face.Nasa loob kami ng ambulansya at mabilis na binabaybay ang daan papuntang ospital, pero hindi ko mapigilan ang pagluha.“Alam mo namang ayokong nakikita kang umiiyak, Sera. I’m going to be okay,” Zayn managed to say despite the pain, groaning weakly. Napahagulgol si Mikaela sa tabi ko.“Yes, Zayn, you’re going to be okay,” nanginginig kong sabi at marahang hinalikan ang kanyang kamay.Durog na durog ang puso ko habang nakikita siyang nakahiga nang walang kalaban-laban, may oxygen tube na nakakabit sa kanyang ilong.“He risked his life to save me…” mahina kong bulong bago tuluyang mapahagulgol kasama ng lahat ng nasa ambulansya.“Nandito na tayo!”Mas lalo kong hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay
Read more