พันธะคู่หมั้นวันไนท์สแตนด์ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"หลายวันมานี้เธอคงจะดีใจมากสินะที่พี่พายุอยู่คอนโดไม่ออกไปไหนเลย" แอลลี่เดินมายืนหน้าโต๊ะทำงานของน้ำตาลแล้วพูดออกไปด้วยท่าทีหาเรื่อง"..." น้ำตาลที่กำลังทำงานอยู่ไม่ได้สนใจอีกคนที่กำลังพูดหาเรื่องเธออยู่"ที่พี่พายุไม่ออกไปหาฉันเพราะพี่พายุงานยุ่งต่างหากล่ะ เธออย่าคิดนะว่าที่เขาอยู่คอนโดกับเธอทุกคืนก็เพราะเธอ""..." น้ำตาลก็ยังนิ่งอยู่อย่างนั้น เพราะไม่อยากพูดกับคนพาลแอลลี่ที่เห็นอีกคนมีท่าทีไม่ได้ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เธอพูดก็รู้สึกเสียฟอร์มและหมั่นไส้ที่คนตรงหน้าดูเหมือนไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะเดินเข้าไปกระชากแขนของน้ำตาลอย่างแรงพร้อมกับจ้องหน้าแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็ง แววตาเกรี้ยวกราด"อย่าอวดเก่งให้มันมาก ถ้าไม่อยากโดนตบเหมือนวันนั้นอีก" "เธอคิดเหรอว่าฉันจะยืนให้เธอตบอยู่ฝ่ายเดียว" น้ำตาลแกะมือของแอลลี่ออกแล้วจ้องหน้าด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมอ่อนข้อให้ พร้อมกระตุกยิ้มพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ จนทำเอาแอลลี่ชะงักกับท่าทีเอาจริงของอีกคนพลางนึกไปถึงวันนั้นที่ตัวเองโดนตบกลับ จึงรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาในทันทีทันใด"เธออยู่ในที่ของเธอไปเถอะ ส่วนฉันก็จะอยู่ในที่ของฉัน" น้ำตาลจ้องคน

วันต่อมาพายุรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับเบิกตาขึ้นอย่างช้าๆ ฝ่ามือหนานวดขมับเพราะยังรู้สึกมึนหัวเนื่องจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเมื่อวานพอเขาออกจากคอนโดของแอลลี่ก็ไปดื่มที่บาร์แห่งหนึ่ง ซึ่งเมื่อคืนเขาดื่มมากเป็นพิเศษเพราะ...หลังจากที่เขานึกไปถึงเรื่องเมื่อวาน ใบหน้าหล่อเหลาก็หันมองไปด้านข้าง เมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนนอนอยู่ ซึ่งเธอก็เพิ่งรู้สึกตัวตื่นพอดี ชายหนุ่มถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ พร้อมกับพูดโพล่งออกไปทันที"นี่เธอเข้ามานอนในห้องของฉันได้ยังไง!" "น่าจะเป็นน้ำตาลมากกว่านะคะที่จะต้องถามคุณว่าเข้ามาในห้องของน้ำตาลได้ยังไง" "..." เขาชะงักแล้วมองสำรวจไปรอบๆจึงเห็นว่าไม่ใช่ห้องของตัวเอง พลางคิดในใจว่าเมื่อคืนเมาถึงขนาดเข้าห้องผิดเลยเหรอ ก่อนจะหันกลับมาหาร่างบางแล้วเอ่ยถามต่อ"แล้วเมื่อคืนทำไมเธอถึงไม่ล็อกประตู ถ้าเธอล็อกประตูฉันก็เข้าห้องเธอไม่ได้หรอก""เมื่อคืนน้ำตาลลืมล็อกประตูค่ะ" อยู่ที่นี่มาสองเดือน จำได้ว่าไม่มีคืนไหนที่จะลืมล็อกประตู แต่เมื่อคืนเธอกลับลืม"เมื่อคืนฉันทำอะไรเธอหรือเปล่า" เขาถามด้วยสีหน้าดูมีความวิตกกังวล พลางคิดในใจว่าขออย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดเล

เมื่อเข้ามาในห้องนอนน้ำตาลก็จัดการเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เพราะพรุ่งนี้เธอจะออกไปจากที่นี่ตอนเช้า ในขณะที่เธอเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอยู่นั้น โทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนเตียงก็มีสายโทรเข้ามา เธอหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเฟิร์สจึงกดรับสายทันทีครืด~'ฮัลโหล''นั่นเธออยู่กับคู่หมั้นหรือเปล่า' ตอนไปเที่ยวภาคเหนือครั้งนั้นน้ำตาลบอกว่าเธออยู่คอนโดของคู่หมั้น เพราะผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอยากให้เธอกับคู่หมั้นมีความสนิทสนมกัน'เขาอยู่ในห้องเขาน่ะ''ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับคู่หมั้นเป็นยังไงบ้าง''ก็...งั้นๆแหละ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง' ถ้าไม่นับครั้งนั้นที่เขาพลาดมามีอะไรกับเธอก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง น้ำตาลคิดในใจ'เธอกับคู่หมั้นยังไม่สนิทกันเหรอ''ใช่ แต่ต่อไปก็คงจะไม่ได้สนิทกันแล้วล่ะ''ทำไมเหรอ''วันนี้น้ำตาลกับเขาถอนหมั้นกันแล้ว''อ้าว ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรกัน''คือ...พ่อน้ำตาล' เธอมีความลังเลถ้าจะเล่าปัญหาครอบครัวให้คนอื่นฟัง'พ่อเธอทำไม' และแล้วน้ำตาลจึงตัดสินใจว่าควรเล่าเรื่องราวต่างๆให้เฟิร์สฟัง เพราะคิดว่าคงไม่เป็นไร'พ่อน้ำตาล...' จากนั้น เธอก็เล่าเรื่องราวที่บ้านของเธอเจอกับปัญหาหนี

บนรถ"ตอนเย็นเธอยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม" เมื่อเข้ามานั่งในรถพายุก็เอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านข้าง"ยังค่ะ" เธอหันไปตอบกลับร่างสูงด้วยรอยยิ้มบางๆ"งั้นเดี๋ยวเราแวะกินข้าวกันก่อนนะ""ได้ค่ะ" ว่าแล้ว ร่างสูงก็ขับรถออกไปจากคอนโดแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลร้านอาหารเมื่อทั้งสองเข้ามาภายในร้านอาหาร พายุก็พาร่างเล็กของน้ำตาลไปหาโต๊ะที่อยู่เข้าไปด้านใน น้ำตาลหย่อนสะโพกนั่ง จากนั้นร่างสูงจึงหย่อนกายนั่งข้างเธอแล้วจัดการสั่งอาหารไป เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จ น้ำตาลก็หันไปมองร่างสูงที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม เธอเผลอมองริมฝีปากหยักได้รูปที่จรดกับขอบแก้วจึงทำเอาเธออดไม่ได้ที่จะไม่คิดไปถึงตอนที่เขาใช้ริมฝีปากสัมผัสกับความเป็นสาวของเธอเมื่อคิดไปถึงภาพเหตุการณ์ในห้องน้ำเมื่อครู่ พลันใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมา ดวงตากลมสวยจ้องมองริมฝีปากของเขาที่กำลังขยับดื่มน้ำอยู่อย่างนั้น พายุที่รู้สึกว่าคนตัวเล็กจ้องเขาอยู่นานแล้วจึงวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วหันถามยังร่างบางที่จ้องเขาอยู่"จ้องหน้าฉันนานแบบนั้น เธอคิดอะไรอยู่หรือเปล่า" น้ำเสียงหล่อถามพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก"ปละ เปล่าค่ะ

บริษัทพายุ วันต่อมาเมื่อเช้าพายุไปส่งน้ำตาลที่คอนโด จากนั้นเขาก็กลับเข้ามาบริษัททันทีในขณะที่พายุทำงานอยู่นั้น อดิศรก็เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของลูกชายแล้วเอ่ยถามออกไป"เมื่อคืนไปฉลองวันเกิดมาเหรอ" ว่าแล้ว อดิศรก็หย่อนตัวนั่งบนโซฟาราคาแพงที่อยู่ไม่ไกลกับโต๊ะทำงานของลูกชาย"พ่อรู้ได้ไง" ใบหน้าหล่อเหลาผละจากแมคบุ๊คแล้วหันถามยังคนเป็นพ่อด้วยสีหน้าสงสัย"เมื่อเช้ามีคนโทรมาบอกพ่อว่าเมื่อคืนลูกไปกินข้าวกับหนูน้ำตาล ตกลงลูกกับหนูน้ำตาลนี่มันยังไงกัน""ไม่มีอะไรหรอกครับพ่อ ก็แค่...พาคนที่เคยอยู่ด้วยกันไปกินข้าวน่ะ" เขาบอกออกไปด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้พ่อจับได้ว่าเขากับน้ำตาลอยู่ในสถานะอะไรกัน"ลูกไม่ได้คิดอะไรกับหนูน้ำตาลใช่ไหม""ผมไม่ได้คิดอะไรกับน้ำตาลครับ" เขาตอบกลับทันควัน"แน่นะ" อดิศรถามย้ำ"แน่ครับ" เขาตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้หนักแน่น"ลูกไม่คิดอะไรกับหนูน้ำตาลก็ดีแล้วแหละ เพราะถ้าลูกคิดอะไรกับหนูน้ำตาล พ่อก็ไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว" อดิศรเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนแฝงหยั่งเชิงปนบังคับ"..." เขาชะงักงันเมื่อได้ยินประโยคหลังที่พ่อเอ่ยออกมา"พ่อไม่ได้จะรังเกีย