บททั้งหมดของ พันธะคู่หมั้นวันไนท์สแตนด์: บทที่ 21 - บทที่ 30

ด้านน้ำตาลตอนเที่ยงในขณะที่น้ำตาลกับเพื่อนในแผนกเดียวกันกำลังเดินหมายจะไปกินข้าวในโรงอาหารของบริษัท ก็เห็นร่างสูงของเฟิร์สเดินตรงมาหาเธอแล้วเอ่ยออกมา"วันนี้ไปกินข้าวกับฉันนะ""อ๋อได้สิ..." เธอบอกเฟิร์สแล้วหันบอกกับเพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ด้านข้าง"วันนี้ฉันคงไม่ได้ไปกินข้าวกับโบว์แล้วนะ เธอต้องไปกินคนเดียวแล้วล่ะ""ไม่เป็นไรหรอกน้ำตาล เธอไปเถอะ" บอกจบ โบว์ก็เดินไปยังโรงอาหารที่อยู่ไม่ไกล ก่อนที่เฟิร์สกับน้ำตาลจะพากันออกไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งห้องวีไอพี"ฉันขอถามเธอตรงๆนะน้ำตาล ระหว่างเธอกับอดีตคู่หมั้นของเธออยู่ในสถานะอะไร" เมื่อสั่งอาหารเสร็จ ชายหนุ่มก็เอ่ยถามยังเพื่อนสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามทันที"เฟิร์สเห็น?" น้ำตาลเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าตกใจกับคำถามที่เพื่อนตัวสูงเอ่ยออกมา"หลายครั้งที่ฉันไปหาเธอที่คอนโดตอนเย็น ฉันเห็นอดีตคู่หมั้นกับเธอขึ้นคอนโดไปด้วยกัน""..." เธอนิ่งแล้วคิดในใจว่ามันไม่แปลกที่เฟิร์สจะเห็น เพราะตอนเย็นเขาจะไปรับเธอที่บริษัทแล้วกลับคอนโด"เธอพอจะบอกฉันได้ไหมว่าเธอกับอดีตคู่หมั้นอยู่ในสถานะอะไรกัน""คือ...น้ำตาลอยู่ในสถานะลูกหนี้ของเขาน่ะ" "เขาม

วันเวลาผ่านไปตอนนี้อายุครรภ์ของน้ำตาลก็เข้าสู่เดือนที่สองแล้ว วันนี้เป็นวันหยุดงานเธอจึงไปโรงพยาบาลเพื่อจะฝากครรภ์โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังพายุที่หาหมอเสร็จแล้วก็เดินออกมาจากโรงพยาบาล แต่สายตาคมบังเอิญหันไปเห็นร่างสวยคุ้นเคยที่เขาไม่ได้เห็นมาเป็นเดือนแล้วก็ถึงกับชะงัก ดวงตาคมจ้องมองไปยังร่างบอบบางที่สาวเท้าเข้าไปในโรงพยาบาล เขามองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเธอเป็นอะไรถึงต้องมาหาหมอทันทีที่เจ้าของแผ่นหลังบางเดินลับสายตาเข้าไปในโรงพยาบาล เรียวขายาวก็รีบสาวเท้าตามคนตัวเล็กไป เขาเดินเลียบเคียงหญิงสาวจนได้เห็นว่าเธอเข้าไปในแผนกสูตินรีแพทย์ พายุที่เห็นอย่างนั้นจึงนึกฉงนใจว่าเธอป่วยเป็นอะไรถึงได้พบหมอสูตินรีเวชร่างสูงหย่อนกายนั่งบนโซฟาแล้วชะเง้อคอมองคนตัวเล็กเป็นระยะ จนกระทั่งพยาบาลหน้าห้องเรียกเธอเข้าไปในห้องตรวจยี่สิบนาทีต่อมาน้ำตาลก็ออกมาจากห้องตรวจแพทย์แล้วเดินมาตามโถงทางเดิน แต่เธอมองตรงไปข้างหน้าจึงไม่เห็นร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาซึ่งมีกระถางต้นไม้บังเขาอยู่ มันจึงทำให้เขาไม่เป็นจุดสนใจของเธอมากนักเมื่อร่างสวยไร้ที่ติเดินผ่าน คนตัวสูงก็หยัดตัวลุกขึ้นแล้วก้าวตามหลังคนตัวเล็กไปทางแผน

"ในเมื่อพ่อรู้อย่างนี้แล้ว ผมหวังว่าพ่อคงจะไม่บังคับผมให้ไปหมั้นกับผู้หญิงอื่นนะครับ""..." อดิศรพูดอะไรไม่ออกเมื่ออยู่ๆก็รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีหลาน พลางคิดในใจว่าตอนที่เขาไปพบกับน้ำตาลเมื่อสามเดือนก่อน งั้นก็แสดงว่าเธอคงตั้งท้องแล้วสินะ"ผมอยู่กับน้ำตาลมาหกเดือน แล้วอยู่ๆน้ำตาลก็บอกว่าขอยุติความสัมพันธ์กับผม พอผมถามเหตุผลว่าทำไมถึงอยากเลิกกับผม แต่น้ำตาลก็ไม่บอก หลังจากนั้นผมก็เลยไม่ไปหาน้ำตาลอีกเลย จนเมื่อหนึ่งเดือนก่อนพอผมออกจากโรงพยาบาลผมก็เจอกับน้ำตาล..." พายุพูดยังไม่ทันจบ จิราพรก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเมื่อรู้ว่าลูกชายต้องไปหาหมอ"แล้วลูกป่วยเป็นอะไรถึงได้ไปหาหมอ""ตั้งแต่น้ำตาลขอยุติความสัมพันธ์กับผม ผมก็เอาแต่คิดมากจนนอนไม่หลับ พอหลายวันเข้าก็ทำให้ปวดหัว วันนั้นผมปวดหัวแทบจะระเบิดก็เลยต้องไปหาหมอครับ""โธ่ลูก...ทำไมถึงไม่โทรมาบอกแม่ล่ะว่าลูกไม่สบาย" จิราพรเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเศร้าสลดเมื่อรู้ว่าลูกตัวเองไม่สบายแต่ไม่ยอมบอกใคร"ผมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกแม่ แค่นอนหลับไม่เพียงพอก็เลยทำให้ปวดหัวน่ะ""ถึงลูกจะคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็ก แต่สำหรับแม่มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ ทีหลังถ้าเจ

วันต่อมาน้ำตาลที่อยู่ในชุดทำงานเปิดประตูออกมาจากห้องนอนก็เห็นคนตัวสูงกำลังทำอาหารอยู่ในครัว เธอเดินไปหยิบรองเท้าคัทชูที่อยู่ในตู้ พายุที่หันมาเห็นพอดีจึงออกจากครัวมาหาเธอพร้อมกับเอ่ยออกไป"ก่อนไปทำงานกินข้าวก่อนสิ""น้ำตาลยังไม่หิว ค่อยไปกินที่ทำงานดีกว่า""งั้นเธอรอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ว่าแล้ว หญิงสาวก็พยักหน้าแล้วเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟา ก่อนที่พายุจะเข้าไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้า จากนั้นทั้งสองจึงพากันลงไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าคอนโด"เมื่อคืนไหนบอกว่ารถเสียไง" เมื่อเดินมาถึงรถของพายุ น้ำตาลจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าบึ้ง พายุสีหน้าเจื่อนลงเมื่อถูกจับได้ว่าตัวเองโกหก ก่อนจะพูดออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ"พี่อยากนอนกับเธอ พี่ก็เลยต้องโกหกว่ารถเสียน่ะ" พูดจบ พายุก็จูงมือคนตัวเล็กแล้วพาไปขึ้นรถ เมื่อปิดประตูให้เธอเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงเดินมาขึ้นรถและขับออกไปจากคอนโดตอนเย็นพายุที่มารอรับน้ำตาลกลับคอนโดเมื่อเห็นร่างบางของน้ำตาลเดินออกจากออฟฟิศมากับเพื่อนร่วมงานจึงก้าวเข้าไปหาเธอทันที แขนหนาเลื่อนไปจับยังมือเรียวของน้ำตาล ก่อนที่น้ำตาลจะหันบอกกับโบว์ที่เดินมาด้วยกัน"ฉันไปแล้วนะโบว์" "แฟนน้ำตา

บ้านอดิศร วันต่อมาเมื่อทั้งสี่คนรับประทานอาหารกันเสร็จแล้วก็พากันมานั่งที่ห้องรับแขก จิราพรที่นั่งข้างคนเป็นสามีเอ่ยถามยังว่าที่ลูกสะใภ้ซึ่งนั่งอยู่ข้างลูกชายของตัวเองด้วยรอยยิ้มใจดี"ตอนนี้ท้องสี่เดือนแล้วใช่ไหมจ้ะหนูน้ำตาล" "ใช่ค่ะคุณป้า" เธอตอบออกไปด้วยรอยยิ้มสดใส"รู้หรือยังว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย""ยังไม่รู้ค่ะ หมอบอกว่าอัลตร้าซาวด์ดูเพศรอบหน้าค่ะ""อ๋อจ้ะ" สิ้นเสียงของจิราพร อดิศรที่ยังรู้สึกผิดต่อคนเป็นลูกอยู่ก็เอ่ยกับน้ำตาลด้วยแววตารู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาเคยทำด้วยความเอาแต่ความพอใจของตัวเอง โดยไม่แคร์ความรู้สึกของใคร"ลุงต้องขอโทษหนูน้ำตาลด้วยนะที่ตอนนั้นลุง..."อดิศรจะพูดว่าขอโทษที่ไปหาเธอที่คอนโดตอนนั้นแล้วบอกให้เธอเลิกกับพายุแต่น้ำตาลก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อนเพราะอยากให้พ่อของเขารู้สึกสบายใจ"ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง คุณลุงไม่ได้ผิดอะไร และน้ำตาลก็เข้าใจคุณลุงดีค่ะ" เธอพูดออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แววตาจริงใจ ไม่ได้อะไรกับเรื่องที่ท่านบอกให้เธอเลิกกับเขาเมื่อได้ยินน้ำตาลพูดออกมาแบบนั้น อดิศรก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาพร้อมกับระบายยิ้มด้วยความสบายใจจากนั้นทั้งสี่คนก็ชวนคุยกัน กระทั่งสองชั่วโมง